Η Μάργκοτ Φοντέιν και ο φυγάδας Νουρέγεφ

Η πρώτη χορεύτρια του κόσμου Μάργκοτ Φοντέιν και ο «φυγάς» Ρούντολφ Νουρέγεφ έφθασαν στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1963 μαζί με τους χορευτές των Βασιλικών Μπαλέτων του Λονδίνου. Στην άφιξή τους στο αεροδρόμιο του Ελληνικού ήταν παρών ο Γ. Κ. Πηλιχός και περιγράφει:

Ολοι οι Αθηναίοι συνάδελφοι έτρεξαν και περικύκλωσαν τον φυγάδα ρώσο χορευτή Νουρέγιεφ, χωρίς να καταδεχτούν μια, έστω, ματιά στους δέκα υπόλοιπους καλλιτέχνες του συγκροτήματος. Κι όμως, στους καλλιτέχνες αυτούς συγκαταλεγόταν ένας εξίσου σπουδαίος χορευτής, ο Ρόγιες Φερνάντες και κυρίως η μεγαλύτερη σήμερα χορεύτρια του κόσμου, η έξοχη Μαργκότ Φοντέυν… Στην αίθουσα των «επισήμων» του Ελληνικού σε μια γωνιά βρίσκεται η Μαργκότ Φοντέυν λίγο αδυνατισμένη αλλά γοητευτική όσο ποτέ άλλοτε. Προσπαθεί να δικαιολογήσει στους συναδέλφους της αυτήν την επίμονη πολιορκία του Νουρέγιεφ από τους αθηναίους δημοσιογράφους. Τους λέει:

«Εμείς βλέπετε έχουμε ξαναρθεί εδώ, μας έχουν μιλήσει, μας έχουν δει, με δυο λόγια μας ξέρουν!…». Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών κ. Βουρλούμης και η γραμματεύς του κάνουν ό,τι μπορούν για να φανούν εξυπηρετικοί και ευχάριστοι προς όλους τους καλλιτέχνες του χορευτικού συγκροτήματος κι έτσι απαλύνεται κάπως ο τόνος της περιφρονήσεως… Η πρώτη κυρία του χορού μού έλεγε χθες ότι βιάζεται να απολαύσει «ένα μπάνιο στη θαυμάσια πλαζ της Γλυφάδας. Και να φανταστείτε δεν έχουν περάσει πολλές ώρες που ήμουν στη θάλασσα, γι’ αυτό φοράω κι αυτό το μαύρο καπελλάκι. Τα μαλλιά μου έχουν ακόμα το αλάτι από τη θάλασσα του Μόντε Κάρλο»… Μέχρι χθες η Μάργκοτ Φοντέυν και ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ βρισκόντουσαν φιλοξενούμενοι του Αριστοτέλη Ωνάση και της Μαρίας Κάλλας, στο Μόντε Κάρλο. Και με την ίδια Καραβέλλα που έφθασαν χθες το απόγευμα οι διάσημοι χορευτές, ήλθε στην Αθήνα κι ο διάσημος μεγαλοεφοπλιστής. Η Μαρία Κάλλας προτίμησε για πολλούς λόγους να έρθει μόνη της με άλλο αεροπλάνο.

Μετά μιλήσαμε για τον Μωρίς Μπεζάρ και το Μπαλλέτο του που θα εμφανισθεί επίσης στο Φεστιβάλ Αθηνών. Ρώτησα τη γνώμη της. Η αγγλίδα χορεύτρια ήθελε να αποφύγει οποιαδήποτε κρίση για τον Μπεζάρ και τη δουλειά του. Πιστά προσηλωμένη στις «κλασσικές φόρμες» του χορού, θεωρεί ίσως τον Μπεζάρ έναν αποστάτη. Περισσότερο ομιλητική ήταν για τον άλλο μοντέρνο του χορού, τον Τζερόμ Ρόμπινς: «αυτός έχει κάτι να δείξει!» αποφαίνεται σε μια στιγμή… Τα αγγλικά του Ρούντολφ Νουρέγιεφ ήταν λίγο καλύτερα χθες από ό,τι τον περασμένο Ιανουάριο, όταν τον συνάντησα και μίλησα μαζί του στο Λονδίνο, ύστερα από μία παράσταση της «Αντιγόνης» του Θεοδωράκη, στο Κόβεν Γκάρντεν. Μόνο που χθες ο φυγάδας ρώσος χορευτής φαινόταν περισσότερο ανήσυχος και φιλύποπτος από ό,τι σε εκείνη τη συνάντηση του Λονδίνου. Ανεμίζοντας ένα κατακόκκινο μανδήλι στα χέρια έλεγε πως είναι ευτυχής που θα χορέψει στην Αθήνα και άλλα ηχηρά παρόμοια. Στην ερώτηση κάποιου νεαρού συναδέλφου αν γνωρίζει τίποτα από την ελληνική μουσική, ο Νουρέγιεφ θυμήθηκε το όνομα του Θεοδωράκη: «Χόρεψα τον Ετεοκλή στην «Αντιγόνη» του. Και βρίσκω πως η μουσική του είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα».

Αντίθετα προς τη Μαργκότ Φοντέυν, που εκτός από τον Θεοδωράκη ανέφερε και το όνομα του Γιάννη Χρήστου, ο διάσημος χορευτής δεν είναι σε θέση να μιλήσει για άλλους έλληνες συνθέτες. Δεν φαίνεται επίσης διατεθειμένος να μιλήσει για τους λόγους που εγκατέλειψε το «Μπολσόι» και στη σχετική ερώτηση απαντάει για μία ακόμη φορά με τη γνωστή πλέον φράση – κλισσέ: «Πατρίδα μου είναι ο χορός!».