Η Βουλή της κανονικής κανονικότητας

Υπάρχουν κανονικότητες και κανονικότητες. Υπάρχουν ακόμη και κανονικότητες που δεν είναι απολύτως κανονικές. Δεν είναι μήπως κανονικότητα μια Βουλή γεμάτη από πασόκους; Είναι. Αλλά δεν είναι πολύ κανονικό να τους βλέπει ένας βουλευτής του ΚΙΝΑΛ παντού, δεξιά και αριστερά όπως είπε ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, εκτός από το ίδιο του το κόμμα. Δεν είναι κανονικότητα να προσέρχονται οι βουλευτές στην ορκωμοσία με συζύγους και παιδιά σαν να ενσαρκώνουν όλοι μαζί μια δημοκρατία που βγαίνει από μια φάση βαριάς μελαγχολίας, αν όχι κατάθλιψης, και γίνεται και πάλι χαρούμενη; Είναι. Αλλά δεν είναι και πολύ κανονικό να θυμίζει κάθε μα κάθε ορκωμοσία, από των υπουργών στο Μαξίμου έως των βουλευτών στο Κοινοβούλιο, οικογενειακή γιορτή. Κανονικότητα είναι και να ορκίζεται η Βουλή χοροταστούντος του Αρχιεπισκόπου εντός της αιθούσης σαν να μετατρέπεται ο ναός της δημοκρατίας σε θρησκευτικό ναό. Αλλά είναι η κανονικότητα μιας μάλλον ελληνικής ιδιαιτερότητας. Είναι η κανονικότητα του ελληνικού εξαιρετισμού.

Κι όμως. Σε αυτήν την επική επιστροφή στην κανονικότητα που ορίζεται από το ήρεμο πολιτικό κλίμα έως τα χαμηλά επιτόκια των κρατικών ομολόγων, η Βουλή συνέβαλε με μια κανονική κανονικότητα. Με μια κανονικότητα χωρίς αστερίσκους. Αυτή είναι η πρώτη Βουλή εδώ και χρόνια χωρίς τη Χρυσή Αυγή. Χωρίς το απειλητικό ύφος των νεοναζί, την κτηνώδη τους δύναμη και την ογκώδη άγνοιά τους, τον στριγκό ήχο της φωνής του αρχηγού τους, τις απρέπειες από το βήμα της Βουλής. Χωρίς την αίσθηση ότι στη Βουλή μιας χώρας όπου αγορεύει ο Κασιδιάρης, ο Λαγός ή ο Παναγιώταρος τίποτε δεν μπορεί να είναι κανονικό. Κι από την άλλη, δεν ήταν κανονική η Βουλή πρόεδρος της οποίας ήταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ούτε εκείνη της οποίας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία συγκροτούσαν μια ριζοσπαστική Αριστερά και μια εθνικιστική Δεξιά για να συγχωνευθούν τελικά σε ένα εθνικολαϊκιστικό μόρφωμα. Δεν ήταν κανονική μια Βουλή όπου οι συριζαίοι βουλευτές ευφραίνονταν και χειροκροτούσαν με το «στα τέσσερα εσείς» του Καμμένου.

Είναι κάτι που υπογραμμίζει και η χωροταξία. Αυτή είναι μια Βουλή με Δεξιά, Κέντρο και Αριστερά που κάθονται στα μπροστινά έδρανα ακόμη και αν οι κεντρώοι είναι πια διάσπαρτοι. Μια Βουλή χωρίς το ΠΑΣΟΚ, ένα κόμμα που σημάδεψε ποικιλοτρόπως τη Μεταπολίτευση, να μοιάζει εξόριστο στη μέση του πουθενά. Και μια Βουλή της οποίας η αντιπολίτευση υπόσχεται πως θα αφήσει στο παρελθόν τον αντισυστημικό εαυτό της για να λέει πού και πού, όπως διαβεβαίωσε ο αρχηγός της, «ναι» στη συμπολίτευση. Αυτή, πάλι, δεν θα χρειάζεται να νομοθετεί με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Θα νομοθετεί όμως με (ν)τροπολογίες; Υπάρχουν κανονικότητες και κανονικότητες. Υπάρχουν ακόμη και κανονικότητες από τις οποίες πρέπει να απαλλαγεί κανείς για γίνει κανονικός.

ΠΕΡΦΟΡΜΕΡ

Ακόμη και σε μια κανονικότητα υπάρχουν πράγματα που δεν είναι κανονικά. Ακόμη και σε αυτή την πιο κανονική Βουλή θα μπορούσε άραγε να αποκαλυφθεί ένα κόμμα ως μια Χρυσή Αυγή που απλώς θα φορά πολιτικά αντί να είναι ένστολη; Μένει να φανεί. Οπως μένει να φανεί και εάν τουλάχιστον ένας αρχηγός κόμματος θα δικαιώσει εκείνους που πιστεύουν πως καμιά κανονική Βουλή δεν μπορεί να υπάρξει στο εξής χωρίς μερικούς περφόρμερ με μαδημένα πια τα φτερά και την ισχύ αλλά με τον ίδιο ακατάσχετο ναρκισσισμό.