«Μάνα, κουράστηκα»

Η Προσδοκία είναι το μεγάλο παιδί της Ανάγκης και αδερφή της Ελπίδας και της Αναμονής. Πρώτη ξαδέλφη της Υπόσχεσης και μακρινή συγγενής της Πιθανότητας.

Η Ανάγκη, φτωχή από τα γεννοφάσκια της, έγινε ευκολόπιστη και αφελής. Ισως και να το επιδίωξε. Επρεπε από κάπου να πιαστεί. Να πιστέψει πως κάποιος, κάπου, κάποτε θα τη βοηθήσει να ορθοποδήσει. Να βρει κι αυτή μια αξιοπρεπή δουλειά για να ζήσει τα παιδιά της. Να μην περιμένει τις επιδοματικές ελεημοσύνες του κράτους. Να μπορεί να πληρώνει τους φόρους της, να έχει ένα δεύτερο φουστάνι και να μην αγχώνεται όταν πλησιάζουν τα κρύα. Η μεγάλη της κόρη, η Προσδοκία, κάθε φορά που γίνονται εκλογές είναι μες την καλή χαρά. «Γιατί μωρή χαίρεσαι;», της φωνάζει η μάνα της με την τσιριχτή φωνή της.

«Μάνα, έρχονται καλύτερες μέρες», της δίνει πάντοτε την ίδια απάντηση.

«Ανοιξε την πόρτα γιατί μπορεί να τη δουν κλειστή και να φύγουν», την πειράζει η Ανάγκη.

Τον Γενάρη του 2015 η Προσδοκία ήταν πιο χαρούμενη από ποτέ. «Καλά μωρή, με τόσο κρύο κι εσύ χαίρεσαι;», τη ρωτούσε η μάνα της.

«Ερχεται, μάνα. Ερχεται».

«Ποιος έρχεται μωρή τρελή;».

«Ερχεται ο Αλέξης, μάνα. Και το άλλο, το τρελό αγόρι με τα δερμάτινα και τη μηχανή. Σωθήκαμε σου λέω. Πάρε τον κυρ Στέφανο τηλέφωνο. Να βάλει και ζαμπόν, μάνα. Να βάλει και λάδι, από το καλό».

Ετσι είναι η Προσδοκία. Αισιόδοξη. Το κέφι της το χάνει σπάνια. Να, όπως προχθές που έτυχε να πέσει στα χέρια της μια παλιά εφημερίδα, «ΤΑ ΝΕΑ» της 9ης Φεβρουαρίου του 2015 που της θύμισε τα θρυμματισμένα της όνειρα.

Ξεφυλλίζοντας την τσαλακωμένη εφημερίδα σταμάτησε στη σελίδα 5. «Ολες οι εξαγγελίες του Πρωθυπουργού», έγραφε ο τίτλος.

«Αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ σταδιακά έως το 2016». «Στήριξη ιδιωτικής πρωτοβουλίας». «Εξεταστική επιτροπή για το Μνημόνιο». «Επαναφορά του θεσμού του αστυνομικού της γειτονιάς». «Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ από το 2015». «Επαναχορήγηση δέκατης τρίτης σύνταξης ως δώρο Χριστουγέννων, στο τέλος του 2015, σε όσους λαμβάνουν λιγότερα από 700 ευρώ μηνιαίως». «Καμία αύξηση ορίων ηλικίας στο ασφαλιστικό». «Απαγόρευση πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας».

Ενα δάκρυ κύλησε στο αδύνατο πρόσωπο της Προσδοκίας. Η Ανάγκη την έκρυψε στην αγκαλιά της. «Ελα, χαμογέλα. Τώρα που άλλαξε η κυβέρνηση κάτι μπορεί να γίνει». Η Προσδοκία κούνησε το κεφάλι και έφυγε ψιθυρίζοντας: «Μάνα, κουράστηκα».