Στο κύμα ή στον αέρα;

Νεοφιλελεύθερη μόνο; Από την υπαγωγή της σωφρονιστικής και της μεταναστευτικής πολιτικής στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αποκαλύπτεται και η άλλη πλευρά του φεγγαριού. Και είναι εξίσου σκοτεινή. Οχι μόνο νεοφιλελεύθερη, αλλά και σκληρή Δεξιά. Η Δεξιά του είδους που μπορεί να δει το θέμα της ασφάλειας μόνο κάτω από το πρίσμα της καταστολής. Να ποια είναι η δική τους κανονικότητα. Από τη μία αφήνουν απροστάτευτους τους εργαζόμενους. Και από την άλλη σκυλεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα για να παραστήσουν τους προστάτες των νοικοκυραίων. Δεν θα ξηλώσουν μόνο το κοινωνικό κράτος, θα στήσουν κι ένα αστυνομικό.

Αν δείχνει κάτι το σκεπτικό είναι πως μπορεί να ασκήσει κανείς αντιπολίτευση πριν ακόμη κατεβούν τα χέρια της ορκωμοσίας. Δείχνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα χρειαστεί να περιμένει και πολύ για να μετατρέψει την αμηχανία της ήττας σε αντιπολιτευτικό δυναμισμό. Το υλικό υπάρχει από την πρώτη ημέρα, το πεδίο είναι πρόσφορο. Το αντιπολιτευτικό περιεχόμενο όμως δεν καθορίζει και το είδος. Τι είδους αντιπολίτευση θα ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για να μη μείνει η «πρόσκαιρη ήττα» το αντιπολιτευτικό δόγμα που περιέγραψε το βράδυ των εκλογών ο αρχηγός του, αλλά να γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία; Θα ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπολίτευση θεσμικά ή θα βγει και στον δρόμο; Θα συμπεριφερθεί κυρίως ως κόμμα εξουσίας ή θα επιστρέψει και στις παλιές ρίζες του κόμματος διαμαρτυρίας;

Το ένα δεν αναιρεί ακριβώς το άλλο. Αν μπορεί κανείς να δηλώνει κληρονόμος και του Βενιζέλου και του Βελουχιώτη, τότε ακόμη πιο εύκολα μπορεί να αντιπολιτεύεται και στη Βουλή και στον δρόμο. Και ως κόμμα εξουσίας και ως κόμμα διαμαρτυρίας. Είναι ένα ερώτημα όμως εάν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τον δρόμο. Αν ήταν το κόμμα που έστειλε τους αγανακτισμένους στις πλατείες ή εάν απλά προσεταιρίστηκε μια διαμαρτυρία που δεν του ανήκε. Το δίλημμα μοιάζει με το αυγό του Κολόμβου αλλά δεν είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έφτιαξε τότε το κύμα, αλλά φύσηξε πολύ δυνατά για να το φουσκώσει. Μένει να φανεί αν αυτή τη φορά θα φυσήξει στον αέρα.