Η ύποπτη συμπεριφορά της Τουρκίας

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Μ{ARX}ε αφορμή το άρθρο «Τείχος» στα «ΝΕΑ» (21-6-19 / τεύχος 53b) λαμβάνω το θάρρος ως πολιτικοποιημένο και όχι κομματικοποιημένο άτομο, και ως κάτοικος στο νησί της Κω, μια από τις ευαίσθητες περιοχές της χώρας μας λόγω άμεσης γειτνίασης με την Τουρκία, να εκφράσω μερικές σκέψεις μου, σχετικά με τις τρέχουσες εξελίξεις και όσον αφορά τις ενέργειες, συμπεριφορές και απειλές της Τουρκίας, γενικά, και ειδικά για την Κύπρο και τη χώρα μας.
Ολη η σημερινή ειδησεογραφία, έντυπη και ηλεκτρονική, ασχολείται με τη χθεσινή απόφαση της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ και της Συνόδου υπουργών Εξωτερικών των 28 χωρών, μέλη της ΕΕ, για τις κυρώσεις κατά της Τουρκίας.
Γράφουν λοιπόν για «στοχευμένα μέτρα κατά της Τουρκίας, για πλήρη αλληλεγγύη των χωρών της ΕΕ προς την Κύπρο και την Ελλάδα, για αυστηρή προειδοποίηση προς την Τουρκία» και πολλά άλλα, και απαντά η Τουρκία «σας γράφω κανονικά και εγώ εκτελώ αυτά που αποφασίζω και δεν δίνω λογαριασμό σε κανένα».
Με εντυπωσίασε δε η σημερινή δήλωση του υπουργού μας Εθνικής Αμυνας ότι «σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία, θα είμαστε μόνοι μας».
Και ερωτώ. Γιατί, μήπως το 1974 με την κατάληψη από την Τουρκία της μισής σχεδόν Κύπρου, με τόσους νεκρούς και αγνοουμένους (και από τις δύο πλευρές δυστυχώς), ήταν κανείς μαζί μας; Η Αγγλία ως εγγυήτρια δύναμη τι έκαμε;
Και μήπως όλα αυτά τα χρόνια, που όλοι κόπτονται για τη λύση του Κυπριακού, ήταν κανείς πραγματικά υπέρ της λύσης; Μόνο ευχές και προτάσεις υπέρ δήθεν μιας βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, η οποία όμως δυστυχώς, πάντα σκοντάφτει στην αδιαλλαξία για συμβιβασμό των ίδιων που ενδιαφέρονται δήθεν για την επίλυσή του.
Και φτάσαμε σήμερα εμείς να εκλιπαρούμε να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία για όσα απειλεί και πράττει και η ίδια να μέμφεται συγχρόνως την ΕΕ, την Αμερική, την Αγγλία, τη Γαλλία ότι μεροληπτούν υπέρ της Κύπρου και της Ελλάδας, και να απειλεί ευθέως τη λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, να απειλεί για διχοτόμηση τελικά του νησιού και όλα αυτά γιατί το Κυπριακό παραμένει άλυτο, και εφόσον υπάρχει διαπραγματευτικό κενό, οι προκλήσεις της Τουρκίας θα συνεχίζονται, όπως γεωτρήσεις με «Φατίχ» και «Γιαβούζ», κατάληψη της Αμμοχώστου της πόλης-φάντασμα εδώ και 45 χρόνια, και δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων, γιατί η Τουρκία δεν έχουν καταλάβει σχεδόν κανείς ότι θέλει τα δικά της δικά της, και τα ξένα δικά της, και όσο την χαϊδεύουν, πιο πολλά απαιτεί.
Κατά τη γνώμη μου, ύστατη προσπάθεια των πολιτικών μας, αντί να ζητούν μέτρα κατά της Τουρκίας που αυτή τα γράφει στα παλιά της παπούτσια, ας προτείνουν στον κ. Ερντογάν (κάτι που έμμεσα έχει πει και ο ίδιος).
«Εντάξει κ. Ερντογάν. Τα όποια κοιτάσματα θα βρεθούν στην Κυπριακή ΑΟΖ και αυτά της Ανατολικής Μεσογείου που ψάχνεις εσύ, να τεθούν σαν κέρδος και επ’ ωφελεία του συνόλου του κυπριακού λαού, αφού όμως βοηθήσουμε όλοι, μα όλοι, για την επίλυση του Κυπριακού, για τη δημιουργία ενός ομόσπονδου κυπριακού κράτους, με την εγγύηση της ΕΕ, την απομάκρυνση όλων των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένων και των αγγλικών βάσεων και την κατάργηση των εγγυητριών δυνάμεων, αφού τον ρόλο αυτό θα έχει η ΕΕ».
Πρωτίστως δέχεται η Κύπρος; Το δέχεται η ΕΕ; Το δέχεται η Τουρκία; Ή θα αρχίσει τα ναι μεν αλλά…
Ομως θα δοκιμασθούν οι προθέσεις και η διάθεση της Τουρκίας.
Δημήτρης Μυλωνάς

Συνεκμετάλλευση ενεργειακών πηγών της Κύπρου

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Ε{ARX}νδιαφέρουσα πρόταση Ερντογάν για την Κυπριακή ΑΟΖ αν είναι ειλικρινής, η «εγκαθίδρυση κοινής επιτροπής ενεργείας με συμμετοχή Τ/Κ και Ε/Κ». Το κρατίδιο των κατεχομένων είναι σαφές ότι ελέγχεται απόλυτα από την Τουρκία, η οποία είναι και συμβατικά εγγυήτρια της Κύπρου. Μια συμφωνία για συνεκμετάλλευση από τους δύο συμβαλλόμενους, την Κυπριακή Δημοκρατία και τα κατεχόμενα, πιθανόν συνεπάγεται έμμεσα αναγνώριση του μορφώματος της Βόρειας Κύπρου. Πιθανόν ωστόσο να μπορεί να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού, αλλά ασφαλώς θα καθορίσει τουλάχιστον τα όρια ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας. Τα όρια προϋποθέτουν αναγνώριση των δικαιωμάτων της Κύπρου, ως συνόλου επί της υφαλοκρηπίδας, με βάση τα διεθνώς παραδεδεγμένα, σε συνάρτηση και με τη μέση απόσταση μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας. Μια συμφωνία θα πρέπει να περιλαμβάνει και τη βάση ποσόστωσης συμμετοχής στα έσοδα συνεκμετάλλευσης (έκταση, πληθυσμός, μήκος ακτής). Σε μια παρόμοια συμφωνία είναι σχεδόν βέβαια η εμπλοκή και της άλλης ενδιαφερομένης εγγυήτριας, της Ελλάδας. Μήπως λοιπόν, θα μπορούσαν να συνδυαστούν, συμφωνία ΑΟΖ και λύση; Δυστυχώς όμως η Τουρκία δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί τη λύση της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας, με μορφή που να εξασφαλίζει ομαλή διαρκή βιωσιμότητα. Ισως σε μια τέτοια διαδικασία θα μπορούσε να συμβάλει θετικά και η ΕΕ, ως έμμεσα ενδιαφερόμενη.
Δημ. Γ. Σμυρλής