Η εθνική ευθύνη και οι ανεύθυνοι

Ο κ. Μητσοτάκης απειλεί ότι, αν δεν κερδίσει η Νέα Δημοκρατία την εκλογική αυτοδυναμία, η χώρα θα οδεύσει σε δεύτερες εκλογές με απλή αναλογική, οπότε θα βρεθεί αντιμέτωπη με την περιπέτεια της ακυβερνησίας και της αστάθειας.

Ο κ. Μητσοτάκης διεκδικεί τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης ως επικεφαλής του κόμματος που χρεοκόπησε τη χώρα, την περίοδο 2004-2009, όπως δραματικά περιγράφει στην έκθεσή του το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Μάρτιο του 2014.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κόμμα που χρεοκόπησε τη χώρα παρέχει λαμπρές εγγυήσεις στους Ελληνες και τις Ελληνίδες ότι δεν θα επαναλάβει τα κατορθώματά του στο προσεχές μέλλον.

Ο κ. Τσίπρας επισείει τον κίνδυνο επιστροφής της Δεξιάς. Το κάνει με μεγάλη αξιοπιστία, ο άνθρωπος που συγκυβέρνησε, σε καθεστώς αγαλλιάσεως, με την Ακροδεξιά του κ. Καμμένου.

Ο κ. Τσίπρας επιδεικνύει το φόβητρο της Δεξιάς, αφού προηγουμένως φόρτωσε τους πολίτες με τρίτο Μνημόνιο, υπηρέτησε πιστά τη συμφωνία με τους δανειστές, όπως κάνουν όλοι οι ανανήψαντες, αφού μοίρασε απλόχερα τη ρητορική του μίσους και, φυσικά, εν τέλει πριμοδότησε όλες τις δεξιές πολιτικές.

Δεξιά και Ριζοσπαστική Αριστερά αλληλοκατηγορούνται, ομοιάζουσες αφόρητα και διακρινόμενες μεταξύ τους μόνο κατά τούτο: η Δεξιά ποτέ δεν θα σου πει αυτά που πρόκειται να κάνει, ενώ η Ριζοσπαστική Αριστερά ποτέ δεν θα κάνει αυτά που σου υποσχέθηκε.

Το Κίνημα Αλλαγής, διδαγμένο από την κρίση, ζητά από τους πολίτες να του δώσουν ισχυρό ρυθμιστικό ρόλο, ώστε μετά τις εκλογές να επιδιώξει τη συνεννόηση του πολιτικού κόσμου, την εθνική συνεννόηση. Η εθνική συνεννόηση αποτελεί κρίσιμη προϋπόθεση για την επιτυχή διαπραγμάτευση με τους δανειστές, προκειμένου να αλλάξουν επαχθείς όροι των μετά το τρίτο Μνημόνιο συμφωνιών (π.χ. μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων, επανεξέταση της φύσης και της λειτουργίας του υπερταμείου αποκρατικοποιήσεων).

Η εθνική συνεννόηση είναι, ακόμη, απολύτως αναγκαία για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση γενναίων μεταρρυθμίσεων στην παραγωγική δομή της χώρας, στο κράτος, στη Δικαιοσύνη ή στο πολιτικό σύστημα.

Η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Κύπρος ακολούθησαν την αρχή της εθνικής συνεννόησης και κατάφεραν να βγουν από τα Μνημόνια και να επανέλθουν σε τροχιά κανονικότητας μέσα σε τρία χρόνια. Στην Ελλάδα, ακόμη και τώρα, Μητσοτάκης και Τσίπρας αγνοούν τα παραδείγματα των άλλων τριών χωρών, εξακολουθούν να τροφοδοτούν την πόλωση και ετοιμάζονται για την, μετά τις εκλογές, δικαστική εκκαθάριση των πολιτικών τους λογαριασμών.

Το Κίνημα Αλλαγής, λοιπόν, προτείνει την εθνική συνεννόηση είτε στο πλαίσιο μια κυβέρνησης ευρείας κοινοβουλευτικής υποστήριξης είτε με τον σχηματισμό κυβέρνησης στηριζόμενης σε ψήφο ανοχής, αλλά υπό τον απαράβατο όρο ότι θα εξασφαλισθεί η διαμόρφωση κοινών θέσεων στα πιο κρίσιμα θέματα, με συνεννόηση στα θεσμικά όργανα διαβούλευσης (π.χ. Συμβούλιο εξωτερικής πολιτικής, Συμβούλιο δημοσιονομικής πολιτικής κ.λπ.).

Οι κύριοι Τσίπρας και Μητσοτάκης είναι έτοιμοι να υπονομεύσουν τη μόνη ωφέλιμη εθνική προοπτική. Εκβιάζουν, ο ένας με την αυτοδυναμία και ο άλλος με την ενισχυμένη πολιτική παρουσία του κόμματός του. Ετοιμάζονται να αρνηθούν την εθνική συνεννόηση και, βεβαίως, να κατηγορήσουν το Κίνημα Αλλαγής για την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης.

Εύγε, στους λαμπρούς και ευφυείς προπαγανδιστές των δύο πλευρών!

Σε περίπτωση αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης και αφού έχουν εξαντληθεί όλα τα εναλλακτικά σενάρια που προτείνει το Κίνημα Αλλαγής, δεν θα φταίνε Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ που αρνούνται την εθνική συνεννόηση, αλλά το κόμμα που την προτείνει και την υιοθετεί ο ελληνικός λαός!

Ελα ψυχή στον τόπο σου!

Ας θυμούνται, εν τέλει, οι πολίτες ποιος τηρεί στάση εθνικής ευθύνης και ποιοι είναι οι ανεύθυνοι.

Ο Χάρης Καστανίδης είναι πρώην βουλευτής