Το τέλος της εξαπάτησης

Στα τέλη του 2014, ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήταν ο αγραβάτωτος πρωθυπουργός που πήγαινε ανόρεχτα στην Προεδρία να ανακοινώσει την παραίτηση της κυβέρνησής του. Το αντίθετο. Ηταν ένας αγριεμένος αντιμνημονιακός λαϊκιστής, που υποσχόταν στους πολίτες κάτι απατηλό: κατάργηση των Μνημονίων, εύκολο χρήμα αλλά, κυρίως, ανεξαρτησία από τους δανειστές και εταίρους, ουσιαστικά δηλαδή από την Ευρώπη, από την πολιτική και πολιτισμική ενότητα μακριά από την οποία η χώρα, απλώς, δεν θα μπορούσε να επιβιώσει.

Το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης Τσίπρα, με συνεταίρο τον εξίσου οπαδό της αντιμνημονιακής εχθροπάθειας Πάνο Καμμένο, η Ελλάδα κλυδωνίστηκε. Και η λεγόμενη «περήφανη διαπραγμάτευση» με τους εταίρους, που είχε ανατεθεί στον Γιάνη Βαρουφάκη και συνοδευόταν από βαθμιαία κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στο Grexit, την έξοδο της χώρας όχι μόνο από την ευρωζώνη αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Μια ανεξάρτητη και ακηδεμόνευτη  πολιτική κίνηση, κυρίως, οι «Μένουμε Ευρώπη», αντιτάχτηκε στους χωρίς σχέδιο λεονταρισμούς Τσίπρα, προτάσσοντας τη λογική και την απόφαση ορισμένων πολιτών να την υπηρετήσουν. Σε συνθήκες λοιδορίας και απαξίωσης όσων συγκρότησαν αυτή την κίνηση, φτάσαμε σε ένα γελοίο, πλην απολύτως διχαστικό δημοψήφισμα που έγινε σε συνθήκες τραπεζικής και δημοσιονομικής ασφυξίας και κόστισε, κατά μετριοπαθείς εκτιμήσεις, τουλάχιστον 80 δισ. ευρώ. Κι ύστερα, υπεγράφη το αριστερό Μνημόνιο της προσγείωσης – και με μια διακυβέρνηση χωρίς σχέδιο, μοναδική στρατηγική της οποίας ήταν η φορολογική αφαίμαξη της μεσαίας τάξης, η χώρα σύρθηκε στα ρείθρα της στασιμοχρεοκοπίας.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν φεύγει κυνηγημένος. Οι πολίτες που θα τον αποδοκιμάσουν στην κάλπη δεν τον απειλούν. Τον απαξιώνουν απλώς, ως φορέα μιας πολιτικής που έθεσε σε δοκιμασία και τη δημοκρατία και τις αντοχές της χώρας – αλλά και την κουλτούρα της δημοκρατικής Αριστεράς, την οποία εξευτέλισε. Παρ’ όλα αυτά, ο Τσίπρας δεν φαίνεται να έμαθε τίποτα. Αρχισε πάλι τις ανέφικτες υποσχέσεις και τα ψέματα. Τάζει 500.000 θέσεις εργασίας αυτός που τέσσερα χρόνια δεν κατάφερε να αρχίσει το έργο του Ελληνικού – διευρύνοντας το μέγεθος της αναξιοπιστίας του.

Τεσσεράμισι χρόνια μετά, η χώρα έχει τη μεγάλη ευκαιρία να τελειώσει από αυτόν τον εφιάλτη της στασιμότητας και της εχθροπάθειας. Χάρη στη θεσμική θωράκισή της, στις ευρωπαϊκές εγγυήσεις και στους θυλάκους αντίστασης, εν οις και ο ανεξάρτητος Τύπος, η δημοκρατία άντεξε. Ωρα να αναταχθεί και η οικονομία. Ωρα να αναταχθεί η χώρα.