Μανώλης Φάμελλος

Δέκα και καμία προτάσεις για το Σαββατοκύριακο: Περί φαγητού και άλλων ενοχικών απολαύσεων. Αισθάνομαι αμήχανα που το ομολογώ, αλλά το φέρω βαρέως που μέχρι σήμερα δεν κατάφερα να ενδιαφερθώ σοβαρά για τη γαστρονομία. Η μαζική εστίαση πυροδοτεί μέσα μου μια αγοραφοβία και αυτή με τη σειρά της όλη τη φοβική αλυσίδα και ούτω καθεξής. Ισως να φταίει που το Σαββατοκύριακο στο τηλέφωνο δεν μου απαντά κανείς· οι αληθινοί μου φίλοι (που με τα χρόνια έγιναν φανταστικοί) είναι πολύ απασχολημένοι και δεν μπορούν να μοιραστούν πια μαζί μου ούτε την πλήξη τους. Ισως να φταίω κι εγώ που πάντα ήθελα να κρατήσω το μεγαλύτερο κομμάτι για τον εαυτό μου. Να έχω έναν δρόμο φωτισμένο μόνο για μένα, έναν προορισμό, έναν πίνακα του μέλλοντος που δεν θα μπορεί να αντιγράψει κανείς. Θα πάρω λοιπόν κάτι στο χέρι, χωρίς να σταθώ σε καμία ουρά, και θα συνεχίσω…

Δίσκοι, βιβλία, άλλοι ρεμβασμοί. Μιας και μιλάμε για προτιμήσεις, το μέλλον που έφτασε εν τω μεταξύ έβαλε σημάδι (ανάμεσα σε άλλα) τα βιβλιοπωλεία, τα καφενεία από το ’80 και πριν και τα δισκοπωλεία. Εξακολουθεί να με ζαλίζει η μυρωδιά του χαρτιού. Θέατρο και σινεμά ή όποια άλλη μοντέρνα Χαλιμά, φυσικά ναι…

Περίπατοι και άλλοι δρόμοι για το πουθενά. Αρκούν μερικά δευτερόλεπτα και βρίσκομαι σε μια ταινία μόνος πρωταγωνιστής και θεατής, κάτι σαν να με ονειρεύομαι. Το μόνο που χρειάζεται κανείς είναι ένας ορίζοντας, έστω και νοητός, να ακολουθεί με μάτια κλειστά τις ανάγλυφες πλάκες στο πεζοδρόμιο – γραμμές όδευσης τυφλών για πενήντα μέτρα, ύστερα εκατό…

Γλέντι, διασκέδαση για δρώντες και παρατηρητές… για να τελειώνουμε κάποτε και αφού διέξοδος δεν υπάρχει, θα πρότεινα μια ηρωική έξοδο στα clubs, στην παραλία ή όπου βρίσκονται όλα αυτά. Ο ήλιος δεν δύει ποτέ στην αυτοκρατορία των παραισθήσεων, στη βιομηχανία του ελεύθερου χρόνου υπάρχουν ζώνες για ενηλίκους, εφήβους, παιδιά… συγγνώμη, αλλά το αίμα τρέχει ακόμη από εκεί που κόπηκαν οι βίαιες σκηνές. Μέσα σε αυτήν τη γιγάντια αναπαράσταση όπου το ωραίο και το ιδανικό μάς κοροϊδεύουν κατάμουτρα· ακόμα κι έτσι όμως όλοι θέλουμε να είμαστε εκεί, να το γευτούμε και με τη σειρά μας να γίνουμε εν δυνάμει επιδραστικοί. Τότε που ξαφνικά θέλεις να γίνεις ένας κάποιος που γίνεται ο κανένας για να διηγηθεί τα πράγματα από μέσα, τόσα νέα στέκια, τόσες νέες επιλογές προστίθενται στο μενού, χωρίς αυτό να επηρεάζει σε τίποτα το γεγονός πως το άθροισμα του όλου είναι το τίποτα. Στη χειρότερη περίπτωση, για τους λιγότερο απαιτητικούς, ο υποφαινόμενος εμφανίζεται στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος την Παρασκευή 24 Μαΐου. Λουλούδια και φλερτ στο γκαζόν επιτρέπονται.

Εξυπνες λύσεις, κανόνες συμπεριφοράς, τρικ επιβίωσης. Η κεντρική ιδέα υποτίθεται πως είναι να ζει όπως θέλει κανείς (να αυτοπραγματώνεται, που λένε) μέσα στους περιορισμούς της πραγματικότητας… Μα τι έχει απομείνει πια από την «πραγματικότητα»; Ισως και να μη μάθαμε ποτέ τι ήταν… Σε κάθε περίπτωση προτείνονται χάπια αντιματαιωτικά, αντινωθροτικά, θα χρειαστούν να θυμάσαι επαναληπτικές θεραπείες. Να βρεις τον υπόγειο ρυθμό και να ταιριάξεις τον εαυτό σου με τον εαυτό του. Να μιλάς άμεσα. Για το έμμεσο δεν υπάρχει αγορά. Να κάνεις γιόγκα. Να βγεις σε όλες τις γειτονιές. Να μάθεις απέξω όλες τις γωνιές. Να ξέρεις τι σου γίνεται εάν χρειαστεί (και θα χρειαστεί) να κάνεις μια άλφα εντύπωση. Μου αρέσει επίσης να κοιτάζω από ψηλά (κτίρια, όρη, περιαστικά άλση) χωρίς πλαστικά, παρακαλώ.

Αν μου επιτρέπετε να προτείνω κάτι και εάν δεν τα πάτε καλά με τον εαυτό σας, βαδίστε με έναν φίλο ή με έναν άγνωστο ώς την άκρη της νύχτας. Οι δυσκίνητοι ας (ξανα)διαβάσουν το «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας» του Σελίν… Πάντα κάτι νέο θα αποκαλυφθεί…

Στο τέλος, όσο κι αν αυτοπραγματωθεί κάποιος, κανείς θνητός δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εφιάλτη της «Αθλητικής Κυριακής», την οδύνη του θανάτου της φαντασίωσης… Μόνο να περπατάει, ποιος ξέρει γιατί και πού, μέχρι το πρωί της Δευτέρας, ώσπου να ακούσει χαιρέκακα τα ξυπνητήρια να χτυπούν…