Η βία ενός αιρεσιάρχη

Ας πούμε πως κάποτε ο Κουφοντίνας ασκούσε βία για να «αλλάξει τον κόσμο σε πολλά επίπεδα» όπως θα έλεγε και η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Πως δολοφονούσε με τα πολιτικά κριτήρια και τις καλές προθέσεις που αναγνώρισε ο φορέας ενός θεσμού του κράτους, έστω και εξωδικαστικά αλλά πάντως με αφορμή την επίθεση προ εξαμήνου στον εισαγγελέα Ντογιάκο, στους «ανθρώπους που έχουν οδηγό και θεό τους μόνο την ωμή βία». Αλλά τώρα ποιο επίπεδο του κόσμου αλλάζει με τη βία που ασκείται δι’ αντιπροσώπων; Ποιον ανώτερο σκοπό εξυπηρετούν το αυτοκίνητο της δημοσιογράφου που πυρπολήθηκε, οι μπογιές που προσγειώθηκαν στον μαντρότοιχο της κατοικίας του αμερικανού πρέσβη και οι επιθέσεις στα γραφεία των κομμάτων εάν όχι τον ιδιωτικό στόχο κάποιου να κυκλοφορεί ελεύθερος ως επαναστάτης καριέρας;

Μπορεί να συνεχίζεται με πιο ήπια μέσα, με φυτίλια και μπογιές αντί για σφαίρες, αλλά πάντως η βία του Κουφοντίνα συνεχίζεται. Συνεχίζεται επειδή την ευλογεί ο ίδιος με τη σιωπή του, ενώ θα αρκούσε ένα νεύμα του για να μαζέψουν οι αφοσιωμένοι οπαδοί του τις μπογιές και τα φυτίλια. Θα αρκούσε επειδή ο Κουφοντίνας έχει πια την εξουσία ενός αιρεσιάρχη με προσωπικό μαρτυρολόγιο. Εάν δεν κάνει αυτό το νεύμα δεν είναι μόνο για να κρατήσει το ποίμνιό του πιστό. Είναι και επειδή θέλει να ικανοποιηθεί το αίτημά του ενώ θα έχει αναλάβει την ιδιοκτησία της βίας. Επειδή η άδεια θα έχει λογιστεί ως νίκη που κερδήθηκε με τον δικό του τρόπο και τους δικούς του όρους. Επειδή το κράτος θα έχει υποχωρήσει έντρομο.

Ο αιρεσιάρχης Κουφοντίνας διαμορφώνει ένα μόρφωμα βίας γύρω από τον εαυτό του και για τον εαυτό του. Δεν είναι το πρώτο μόρφωμα που αποκτά ταυτότητα ως φυσική βία και υπόσχεση απειλής. Μόνο που το προηγούμενο ήταν η Χρυσή Αυγή. Το πραγματικό μαρτύριο του Κουφοντίνα είναι ότι ακολουθεί πιστά τα χνάρια ενός αιρεσιάρχη που έχει το πρόσωπο του Φύρερ.