«Στη δουλειά μας δεν πρέπει να ξέρεις ότι είσαι καλός»

Αν το θέατρο είναι ένας μαραθώνιος που τερματίζει στην καρδιά της τέχνης, τότε η Ηρώ Μπέζου και ο Μιχάλης Συριόπουλος μπορούν εύκολα να φωνάξουν «νενικήκαμεν». Οι δύο νεαροί ηθοποιοί είναι οι καλύτεροι μεταξύ των ομότεχνών τους. Είναι οι φετινοί αποδέκτες των θεατρικών βραβείων Μερκούρη και Χορν αντίστοιχα, τιμώμενοι για τις ξεχωριστές ερμηνείες τους την περσινή περίοδο. Η Μπέζου έβαλε στο πέτο της την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη για την απόδοσή της στην παράσταση «Φιντανάκι» σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά που ανέβηκε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Ο Συριόπουλος φόρεσε στον λαιμό του τον σταυρό του Δημήτρη Χορν για τον ρόλο του στην παράσταση «Καντίντ ή Η αισιοδοξία» του Βολταίρου, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, που ανέβηκε στο θέατρο Πόρτα, και στην «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών. Αφού η έξαψη της βράβευσής τους έχει πλέον καταλαγιάσει κι αμφότεροι επέστρεψαν στην εντατική προετοιμασία του επόμενου καλλιτεχνικού τους βήματος, τα «Πρόσωπα» μίλησαν μαζί τους για τη διάκρισή τους, το θέατρο και τις προκλήσεις στην καριέρα τους.

Σχεδόν έναν μήνα μετά τη βράβευσή σας, πόσο έχει αλλάξει η καθημερινότητά σας;

Ηρώ Μπέζου: Δεν θα έλεγα ότι έχει αλλάξει κάτι· πέρα από το πολύ προφανές της οικονομικής ενίσχυσης κι ένα μικρό νταβαντούρι, δεν θα έλεγα ότι πρακτικά έχει αλλάξει κάτι. Η καθημερινότητα είναι ίδια, δεν νομίζω ότι έχω βιώσει κάτι διαφορετικό.

Μιχάλης Συριόπουλος: Δεν ξέρω αν πριν από το βραβείο θα είχα εγώ τόσες προτάσεις για τον χειμώνα. Πάντως, αν άλλαξε κάτι, είναι αυτό, ότι θα πρέπει αναγκαστικά να πω «όχι» εκεί που είχα κλείσει τον χειμώνα μου και ήταν όλα κανονισμένα. Τώρα ξαφνικά ταράχθηκαν λίγο τα νερά. Αλλά δεν άλλαξε κάτι και τώρα καταλαγιάζει το πράγμα και είναι ωραία που καταλαγιάζει.

Τι ακριβώς σημαίνει για έναν ηθοποιό αυτή η βράβευση;

Η.Μπ.: Νομίζω ότι έχει μεγάλη αξία κάτι τέτοιο όταν δίνεται σε έναν άνθρωπο που είναι αρκετά νέος, που έχει φυσικά κάτι προφανώς που διακρίνουν οι άνθρωποι και που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός ή δεν έχει μπει στη δουλειά πάρα πολύ σταθερά. Νομίζω ότι όσο πιο νέος είσαι τόσο μεγαλύτερη είναι η αξία τού να ξετρυπώσεις κάποιον σε μια παράσταση, σε ένα θέατρο που δεν έχει τόσο πολύ κοινό. Αυτό νομίζω ότι έχει μια αξία γιατί δεν ενθαρρύνεις μόνο το ίδιο πρόσωπο αλλά κι έναν ολόκληρο κόσμο, σχήματα, ένα σύστημα ανθρώπων που παλεύει μ’ έναν άλλον τρόπο. Στη δική μου την περίπτωση, επειδή δουλεύω πιο πολλά χρόνια, δεν έχει τόσο μεγάλη αξία. Τώρα είναι περισσότερο κάτι κολακευτικό και μια επιβεβαίωση για να χαιρόμαστε περισσότερο.

Μ.Σ.: Εγώ, επειδή είχα δέκα χρόνια πορείας στο θέατρο στη Θεσσαλονίκη και κατέβηκα εδώ άγνωστος, νιώθω ότι ήταν ένα πουσάρισμα για να γίνει λίγο πιο γνωστό το όνομά μου. Κι επίσης συνειδητοποίησα ότι έχει σημασία για τον απλό κόσμο. Ερχονται στο θέατρο να δουν ποιος βραβεύτηκε. Μου έκανε τρομερή εντύπωση. Απλός κόσμος που γενικά θέλει να σου μιλήσει και δίνει σημασία σ’ αυτά τα βραβεία. Για μένα η βράβευση ήταν κάτι πολύ τιμητικό. Μου ήρθε καρέ καρέ όλη η πορεία. Για το «μετά» δεν σημαίνει τίποτα βέβαια γιατί είναι όλα στο χέρι σου.

Στην Ελλάδα της κρίσης που το δικό σας το επάγγελμα δοκιμάζεται, είναι το βραβείο ένα φως μέσα στο σκοτάδι;

Η.Μπ.: Λόγω της προβολής ίσως να έχεις μια μεγαλύτερη ευκαιρία για να δεις τι θα κάνεις. Οχι μόνο να βιοποριστείς αλλά να έχεις και κάποιες δυνατότητες επιλογής. Αυτό είναι πάντα καλό γιατί ωραίο είναι να εργάζεσαι αλλά ακόμα πιο ωραίο να εργάζεσαι εκεί που πιστεύεις ότι σε εμπνέει η δουλειά. Από κει και πέρα είναι προφανές ότι υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι συνάδελφοι που αντιμετωπίζουν την ανεργία. Δεν νομίζω ότι πάει αναλογικά η αξία με το ποιος δουλεύει.

Μ.Σ.: Κι επίσης εγώ πάλι θα πω ότι είναι δίκοπο μαχαίρι να σε βραβεύουν ως καλό γιατί εγώ την πρώτη μέρα μετά τη βράβευση στο θέατρο τα βρήκα μπαστούνια. Είχα τόση χαρά μέσα μου κι έπρεπε να μπω στον ρόλο του Τζόρντι εκείνο το βράδυ που τραβάει τα πάνδεινα. Προσπαθούσα να πιέσω τον εαυτό μου. Δεν πρέπει να ξέρεις στη δουλειά μας ότι είσαι καλός. Κάθε βράδυ είναι ένας αγώνας για να το πάρεις όλο από την αρχή, να ζήσεις το τώρα. Οπότε χαμηλά την μπάλα και δουλειά. Και σωστές επιλογές. Επίσης νιώθω ότι στα επόμενα βήματά μου πρέπει να ξέρω ότι πήρα το βραβείο.

Γιατί στοχεύετε τόσο πολύ στο θέατρο; Τι σας προσφέρει;

Η.Μπ.: Εμένα με συγκινεί πάρα πολύ ότι είναι κάτι που συμβαίνει τώρα. Κι όταν βλέπω θέατρο, όχι μόνο όταν παίζω. Και να μη μου αρέσει αυτό που βλέπω, υπάρχει κάτι που με συγκινεί στο ότι συμβαίνει αυτή τη στιγμή και πεθαίνει. Είναι σαν να γίνεται μια μικρή θυσία για σένα τώρα. Εχει κάτι πολύ συγκινητικό το ότι συμβαίνει κάτι μπροστά σου. Είναι σαν να είσαι αυτόπτης μάρτυρας μιας διαδρομής ενός ανθρώπου. Ενώ το κινηματογραφημένο υλικό, το οποίο έχει κάτι το πολύ ναρκισσιστικό για τον ηθοποιό και πολλές απαιτήσεις, είναι ένα επεξεργασμένο υλικό στα χέρια του σκηνοθέτη κι έχει μια γοητεία που το προστατεύει. Το θέατρο είναι πιο γυμνό και είναι λίγο πιο χαμαλίστικη δουλειά που εμένα μ’ αρέσει.

Μ.Σ.: Εμένα στο θέατρο με γοητεύει πάρα πολύ αυτό που συμβαίνει τώρα καθώς και αυτή η συνενοχή στα ραντεβού που έχει με το κοινό· είναι ένα τρίγωνο μεταξύ των συναδέλφων και του κοινού που, άσχετα αν υπάρχουν ή δεν υπάρχουν, καμιά φορά τυχαίνει να συγχρονίζονται οι ανάσες στις παύσεις και συμβαίνει κάτι σαν βουητό μέσα στην αίθουσα. Αυτό το πράγμα δεν αλλάζει με τίποτα. Είναι σαν να φεύγεις. Νομίζω ότι στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο δανείζεις το σώμα σου και τη φωνή σου, είναι σαν να εξελίσσονται άλλες τέχνες πάνω σου.

Τι προκλήσεις αντιμετωπίσατε στην πορεία σας μέχρι τώρα;

Η.Μπ.: Για μένα ένα βασικό κομμάτι ήταν επειδή είναι έτσι η δουλειά και δεν είσαι ξεκάθαρα δημιουργός, πώς δουλεύεις μόνο. Αυτό είναι ένα θέμα που με απασχολεί πολύ.

Το πώς εντάσσεσαι σε μια δουλειά χωρίς να απορροφηθείς εξ ολοκλήρου από τον άνθρωπο που την οδηγεί. Βέβαια μπορεί να είναι πολύ ωραίο να σε απορροφήσει ένας πολύ εμπνευσμένος άνθρωπος, πώς διαχειρίζεσαι έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν συνδέεσαι, ποια είναι η προσωπική λειτουργία και μέσα στις παραστάσεις τι κρατάς για σένα, τι παραχωρείς στον άλλον. Αν τελικά σε κάτι διαφωνείς, πώς επιλέγεις να το χειριστείς αυτό. Πόσο σίγουρος είσαι για σένα. Ολα αυτά νομίζω πως είναι δύσκολα. Παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο. Γιατί στ’ αλήθεια έχεις μια τέχνη να εξελίξεις στην οποία ποτέ δεν είσαι στ’ αλήθεια μόνος γιατί δεν είσαι ένας συγγραφέας, ένας ζωγράφος, ούτε καν ένας σκηνοθέτης. Κι εγώ θέλω να προχωράω κάτι ανεξάρτητα από το ποιον έχω δίπλα μου, αλλά επηρεάζομαι εκ των πραγμάτων από το πού βρίσκομαι. Οπότε αυτό είναι ένα πράγμα το οποίο δεν είναι λυμένο ακόμα κι έρχεται και με δυσκολεύει.

Μ.Σ.: Θα συμφωνήσω κι εγώ σ’ αυτό και μάλιστα νιώθω ότι πριν από 13 χρόνια ήταν άλλο πράγμα ο σκηνοθέτης. Παλιότερα υπήρχε περισσότερος φόβος απέναντι στον σκηνοθέτη και τώρα ο σκηνοθέτης είναι περισσότερο συνεργάτης. Εγώ έτσι βγήκα από τη σχολή. Μας έλεγαν το τι θα μας κάνουν οι σκηνοθέτες σας. Τώρα δεν ισχύει αυτό. Κι εμένα η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν, επειδή έζησα πολύ μπούλινγκ και από σκηνοθέτες στην αρχή, να διεκδικώ το τετραγωνάκι που μου αναλογεί χωρίς ν’ αφήνω να περνάει κάτι και να πορεύομαι παίρνοντας ή αφήνοντας πράγματα. Στην αρχή κουβαλούσα πολύ την πρόβα στο σπίτι, όχι την ιστορία τού πώς θα εξελιχθεί αλλά τη διαδικασία. Για μένα το μαγικό πράγμα είναι ότι κάθε φορά μπαίνεις σε άλλη ιστορία. Το δύσκολο πράγμα είναι ότι πρέπει να μάθεις και τον σκηνοθέτη, τα χούγια του, τι θέλει, τι δεν θέλει, που είναι ανά 4-5 μήνες άλλο. Κι αυτό αν δεν φροντίσεις το τετραγωνάκι σου είναι πολύ ψυχοφθόρο γιατί δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις και τι θέλει ο άλλος από σένα.

Υπήρξαν στιγμές που σκεφτήκατε να τα παρατήσετε;

Η.Μπ.: Πολύ στιγμιαία και χωρίς πραγματική θέληση. Εν βρασμώ και όχι στ’ αλήθεια.

Μ.Σ.: Για μένα ήταν πάρα πολύ δύσκολη η αρχή, το να μπω σε μια σχολή επιτέλους. Γιατί δεν είχα καμία σχέση με το θέατρο και προσωπικά είχα διάφορα θέματα με το σώμα μου, έπρεπε να χάσω κιλά κι έκανα τέσσερα χρόνια να μπω σε σχολή να σπουδάσω, με εξετάσεις αποτυχημένες. Κι όταν επιτέλους το έκανα, δεν με ένοιαζε τίποτα. Είχα λύσσα επιτέλους να μπω στο θέατρο, να σπουδάσω. Επομένως έφαγα στην αρχή τις δυσκολίες και μετά ήταν εντάξει. Ολοι οι γύρω μου ήταν άσχετοι με το θέατρο κι έπρεπε να τους πείθω κάθε φορά ότι εγώ κάνω για τον χώρο ενώ με απέρριπταν. Ευτυχώς πείθονταν.

Η.Μπ.: Εμένα ήταν ακριβώς το αντίθετο. Οχι προς την αποφασιστικότητα, γιατί κι εγώ μπήκα με λύσσα στη σχολή. Για μένα ήταν κάπως πιο δεδομένο γιατί μου άρεσε πάντα και το ήθελα πολύ. Ανυπομονούσα κάπως να τελειώσω το σχολείο, το οποίο απεχθανόμουν κι υπέφερα, ώστε να κάνω κάτι που θα με κάνει ευτυχισμένη. Απ’ αυτήν την άποψη σίγουρα δεν υπήρχε αντίσταση από τον περίγυρο. Παρ’ όλα αυτά, η επιθυμία ήταν εξίσου μεγάλη. Δεν γίνεται να έχεις επαφή με το θέατρο και να μη σου αρέσει. Μου φαίνεται πάρα πολύ δύσκολο. Να μη σε συγκινήσει το θέατρο όταν έχεις σχετιστεί μ’ αυτό.

info

• Η Ηρώ Μπέζου πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η τραγική ιστορία του Αμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας» που παρουσιάζεται κάθε Τετάρτη με Κυριακή έως τις 2 Ιουνίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Επίσης, θα κάνει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με την παράσταση «Δον Ζουάν» σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη.
• Ο Μιχάλης Συριόπουλος πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η αρχή του Αρχιμήδη» που επιστρέφει από τις 11 έως τις 25 Μαΐου, από Κυριακή έως Τρίτη, στο Skrow Theater. Ακόμα, από τις 18 έως τις 21 Ιουνίου θα εμφανίζεται στο «Γιαννούλα η κουλουρού» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.