Είναι πολλοί οι λόγοι για τους οποίους η προσπάθεια διεμβόλισης της Κεντροαριστεράς από την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ εξελίχθηκε σε φιάσκο. Ενας λόγος, για παράδειγμα, είναι ότι ο πρωθυπουργός σοσιαλδημοκρατικοποιήθηκε χωρίς όμως να τιθασεύσει τον λαϊκιστή εαυτό του. Ενας δεύτερος, ότι η επιχείρηση έγινε με επιθετικό τρόπο και με τεχνάσματα μάλλον μικροπολιτικής λογικής, αποτέλεσμα των οποίων ήταν να ξυπνήσουν στο Κίνημα Αλλαγής αντανακλαστικά συσπείρωσης. Κι ένας τρίτος, ότι στο παιχνίδι της μίμησης που παίζει με τον Ανδρέα Παπανδρέου ξέχασε πως εκείνος ένωσε την Κεντροαριστερά ως σάρκα από τη σάρκα της, όχι ως ξένο σώμα.
Ακόμη και η περιβόητη Γέφυρα στήθηκε με έναν μάλλον άκομψο τρόπο πολιτικά, αφού εμφανίστηκαν ως γεφυροποιοί πρόσωπα που είχαν σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ έχοντας υπηρετήσει ακόμη και την κυβέρνησή του. Και τώρα η επιχείρηση της διεμβόλισης, ή της «απεύθυνσης», συνεχίζεται με πρόσωπα που εμφανίζονται να προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, ενώ δεν έχουν την παραμικρή εδώ και χρόνια σχέση με αυτόν. Πρόσωπα, κατά τ’ άλλα, που δεν έχουν κανένα πολιτικό βάρος ή κρύβουν την πολιτική τους ανυπαρξία πίσω από βαρύγδουπες ονομασίες.
Το φιάσκο δεν είναι μόνο πολιτικό, είναι και επικοινωνιακό. Ή μάλλον το πολιτικό φιάσκο συνοδεύτηκε από μια επικοινωνιακή φούσκα επειδή οι επίδοξοι διεμβολιστές αγνόησαν την πολιτική ουσία: ότι οι γέφυρες χτίζονται επί τη βάσει προγραμματικών συμφωνιών και όχι με όρους πλιάτσικου.
