Μετρητής θράσους

Είναι ένας τρόπος αυτός. Να είσαι υπόλογος. Να είσαι κατηγορούμενος. Και να ζητάς τα ρέστα από πάνω. Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, όπως αναφέρει η σχετική κοινοτοπία. Θέλει βέβαια ικανότητα. Θέλει τρόπο. Θέλει πάνω απ’ όλα θράσος. Οπως στην προκειμένη περίπτωση με το βίντεο από τις φυλακές Κορυδαλλού, που αναρτήθηκε στο tovima.gr. Το βίντεο της σφαγής του αλβανού κρατουμένου Αλμπέρ Μπάκο. Αυτό καθαυτό το γεγονός σε κάθε κανονική χώρα θα προκαλούσε σεισμό. Παραιτήσεις κ.λπ. Κι όταν μάλιστα δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη περίπτωση, αλλά για γενικευμένη κατάσταση. Δεύτερη δολοφονία στον Κορυδαλλό. Είκοσι θάνατοι στις φυλακές τους τελευταίους έξι μήνες. Και δεν τρέχει κάστανο. Σχετικά πρόσφατη είναι, άλλωστε, η ανακοίνωση του υπουργείου Δικαιοσύνης ότι «η παραβατικότητα στις ευρωπαϊκές φυλακές αποτελεί διαχρονικό ευρωπαϊκό πρόβλημα». Και πάμε παρακάτω.

Φυλακές

Λες και η δουλειά τους είναι να παρατηρούν τα φαινόμενα και να βγάζουν συμπεράσματα. Κι επειδή, όπως έχει πει η Χαρούλα, «όταν παίρνω φόρα, φόρα κατηφόρα, κι ο Θεός ο ίδιος δεν με σταματά», πέρασαν στην αντεπίθεση. «Οι συγκεκριμένοι κύκλοι προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες μέσα από την αναπαραγωγή εικόνων. Που η εργολαβική δημοσιοποίησή τους εντάσσεται στον συνεχή πόλεμο απέναντι στον αγώνα του υπουργείου Δικαιοσύνης για καθαρές φυλακές». Αγνοούμε δηλαδή το γεγονός και στοχοποιούμε τη δημοσιοποίησή του. Μια παραλλαγή του έργου που έχουμε ξαναδεί. Για τους νεκρούς στη Μάνδρα έφταιγε η κλιματική αλλαγή. Οι νεκροί στο Μάτι από τις φωτιές ήταν, κατά τον Πρωθυπουργό, θύματα ασύμμετρου φαινομένου. Με τη Ρένα Δούρου (που έτυχε μια στραβή στη βάρδια της) να διατείνεται «βρήκαν μια γυναίκα, μια κατηγορούμενη». Λες και το γυναικείο φύλο συνιστά τεκμήριο αθωότητας.

Βίντεο

Κι επειδή δεν γίνεται να φταίει η κλιματική αλλαγή για τις σφαγές στις φυλακές, φταίνε οι δημοσιογράφοι. Που «στο πλαίσιο του συνεχούς πολέμου με το υπουργείο Δικαιοσύνης» ανεβάζουν βίντεο. Και «συγκεκριμένοι κύκλοι που επιχειρούν συνεχώς να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες μέσα από την αναπαραγωγή εικόνων». Κι από κοντά η δημοσιογραφική υποστήριξη. Των ανεξάρτητων συντακτών. Περισπούδαστα άρθρα για «εκστρατεία τρομοκράτησης της κοινής γνώμης με φωτογραφίες, βίντεο, αστυνομικά και δικαστικά ρεπορτάζ και πολεμικές ανακοινώσεις για την κατάσταση στις φυλακές, και ειδικά στον Κορυδαλλό, που έχει λάβει σχεδόν ανεξέλεγκτες διαστάσεις». Βασιλικότεροι του βασιλέως. Το υπουργείο αναφέρεται σε «αποπροσανατολισμό», οι δημοσιογράφοι σε «τρομοκράτηση». Οτι δήθεν η κατάσταση στις φυλακές είναι ανεξέλεγκτη.

Κατηχητικό

Οντως. Οι είκοσι νεκροί που λέγαμε, τους τελευταίους έξι μήνες στις φυλακές, είναι ψιλοπράγματα. Δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Αν φτάσουν τους εκατό το επόμενο εξάμηνο, ίσως θα πρέπει ν’ αρχίσουμε ν’ ανησυχούμε. Και τι έγινε που σφάξανε δύο στον Κορυδαλλό; Δεν χάθηκε κι ο κόσμος για έναν Αλβανό. Για φυλακές πρόκειται. Οχι για Κατηχητικό. Ολα καλά κι όλα ωραία λοιπόν. Και διαφημίζουν αμφότεροι τη δικαστική έρευνα. Το αυτονόητο. Λες και θα πρέπει να τους είμαστε ευγνώμονες επειδή κάνουν τη δουλειά τους. Κι έτσι επιστρέφουμε στο θράσος. Στα ρέστα, ντε και καλά, που επιμένουν να ζητάνε. Να αγνοούν το παρόν και να ανατρέχουν στο παρελθόν. Στην κατάσταση που επικρατούσε διαχρονικά στις φυλακές. Κι όποιος αναφέρεται στο παρόν με γεγονότα και εικόνες είναι εγκάθετος. Που θέλει να αποπροσανατολίσει και να τρομοκρατήσει τους πολίτες. Αν υπήρχε μετρητής θράσους, θα τους βαθμολογούσε με άριστα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Θα το παίξουν το παιχνίδι
Ή θα ξαναπάνε πάσο λόγω υποχρέωσης;