Φως ιλαρόν

Ενας Θεός που κρατάει τη φωτιά για πάρτη του και την παραχωρεί στους θνητούς μόνον με τη μορφή κεραυνού, είναι ένας Θεός που θέλει να σου φάει τα συκώτια. Οπως έκανε τότε που ο Προμηθέας του υφάρπαξε τη θεία ύλη και την έκανε αναπτήρες να τους έχουμε για τις λαμπάδες μας του Πάσχα να βάζουμε φωτιά οι πισινοί στο μαλλί των μπροστινών μας.  Εν τω μεταξύ, και μέχρι να πέσουν έξωθεν του Παναγίου Τάφου οι πρώτες ψιλές μεταξύ των ρασοφόρων, το πρωθυπουργικό αεροπλάνο της Ελλάδος περιμένει την ιερή μολότοφ με τις τουρμπίνες του στο ρελαντί και τις άσπρες δερμάτινες πολυθρόνες του πανικόβλητες. Δεν πιστεύω να στάξει κερί ή να πέσει καμιά καψαλήθρα στην αγία τράπεζα επί της οποίας γευμάτιζαν συχνά η Περιστέρα με τα παιδιά, ο Τέρενς Κουίκ και ο Πάνος ο Καμμένος; Χίλιες φορές καλύτερα να μείνει η ταπετσαρία, έτσι όπως είναι, με τις λαδιές και τις δαχτυλιές από μερέντα για να ξέρουμε κι εμείς ποιος μας δουλεύει καλύτερα: Ο Θεός ή ο διάβολος;

Είχα ένα θείο πλακατζή και κοιλιόδουλο που κάθε Ανάσταση μας άναβε τις λαμπάδες με το τσακμάκι του για να την κάνουμε το γρηγορότερο προς μαγειρίτσα. Ετσι, η γιαγιά μου άναβε το καντήλι της μ’ αυτό το μιαρό φως χωρίς ποτέ να υποψιαστεί το παραμικρό. Δεν ξέρω κιόλας αν με το ίδιο λουμίνι φούντωνε τον φούρνο της και την πυροστιά της. Αλλά και πώς να πάει ο νους του ανθρώπου ότι θα ‘ρχόταν μια μέρα που ο «καλοπληρωτής» θα ισοδυναμούσε με τον «αντικαθεστωτικό»; Χρειάστηκαν πολλοί τσάτσοι, απροσμέτρητοι εργατοπατέρες της ΔΕΗ, άπειρα επιδόματα δεκατιανού και ένας μόνον Τσίπρας ώστε να ολοκληρωθεί αυτή η ταξική διολίσθηση καθώς και η πλήρης απαξίωση ενός αγαθού που το θέλαμε και με δημόσια εποπτεία τρομάρα μας. Μέχρι να βάζουν τους ταμειακώς εντάξει πελάτες να πληρώνουν πρόστιμο συν εκατό βουρδουλιές και καβάλα ανάποδα στο γαϊδούρι, έχουμε καιρό. Προς το παρόν τους περιορίζουν την έκπτωση-κίνητρο κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι στην κρίσιμη προεκλογική μάζα των τσαμπατζήδων. Να ζήσουμε να τους τα ακουμπάμε.