Αν, ας πούμε, στην ανάλυση του Τσίπρα το κόμμα του κατόρθωσε να βγάλει τη χώρα «από τον φαύλο κύκλο των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής» και να ανακτήσει «την κυριαρχία» της, αυτό δεν συνεπάγεται αυτόματα πως στην Ελλάδα ζούμε τον ««επαναστατικό ρεαλισμό» της κυβερνώσας Αριστεράς του 21ου αιώνα». Για τον αυταπόδεικτο λόγο πως η χώρα δεν περίμενε την πρώτη φορά Αριστερά για να υπερασπιστεί – όπως αυτός ανέφερε – «τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας, την εργασία, τη στέγη, την πρόσβαση στο νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα, την καθολική πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας». Τα είχε κατακτήσει, δεκαετίες τώρα, χάρη στη συμμετοχή της στο κλαμπ των ισχυρότερων κρατών του πλανήτη, την ΕΕ. Αν, άλλωστε, ο Πρωθυπουργός είχε διαβάσει παλαιότερα κείμενα ενός από τους νέους θεωρητικούς του τσιπρισμού, του Νίκου Μουζέλη, θα γνώριζε πως το μόνο κοινό μεταξύ του λατινοαμερικάνικου υποδείγματος και του ελληνικού παραδόξου είναι οι πελατειακές σχέσεις. Ολα τα άλλα που λέει είναι μαγικός ρεαλισμός – χωρίς το ταλέντο του Μάρκες.

Σχόλια
Γράψτε το σχόλιό σας
50 /50
2000 /2000
Όροι Χρήσης. Το site προστατεύεται από reCAPTCHA, ισχύουν Πολιτική Απορρήτου & Όροι Χρήσης της Google.
Τελευταία Νέα