«Στη μουσική μας υπάρχει το σκοτάδι του Βορρά»

Είναι ο μουσικός με τη μικρότερη θητεία στους Madrugada. Από τα ιδρυτικά μέλη που έβαλαν τη συγκολλητική ουσία το 1998 μαζί με τον τραγουδιστή Sivert Høyem, τον μπασίστα Frode Jacobsen και τον κιθαρίστα Robert Buras (1975-2007), o ντράμερ Jon Lauvland Pettersen είχε εγκαταλείψει την μπάντα ήδη μετά το δεύτερο άλμπουμ («Nightly disease») το 2001. Οι εντάσεις και οι εγωισμοί είναι η δεύτερη φύση των φιλόδοξων καλλιτεχνών και αυτό ο Pettersen το γνώριζε από την εποχή που εμφανιζόταν στα νορβηγικά στέκια με τον φίλο του Buras ως «Abby’s adoption». Οι δυο τους συναντήθηκαν με το άλλο μισό των Madrugada και το 1999 παρέδωσαν το «Industrial silence», το οποίο εκτοξεύτηκε στην κορυφή των νορβηγικών τσαρτ και από εκεί στην Ευρώπη (και την Ελλάδα). Το πρώτο εκείνο άλμπουμ, ενώ ακολούθησαν άλλα πέντε στο στούντιο ώς το 2008, δίνει τον τίτλο και στην πανευρωπαϊκή περιοδεία τους, η οποία έχει ξεκινήσει ήδη την 1η Φεβρουαρίου από το Spektrum Arena στο Οσλο. Μιλήσαμε με τον Pettersen με αφορμή τις επερχόμενες συναυλίες της «επανένωσης» σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, όπου τα τρία ιδρυτικά μέλη συνοδεύουν οι συνεργάτες τους Cato «Salsa» Thomassen (κιθάρες) και Christer Knutsen (πλήκτρα). Ο ίδιος θυμήθηκε τις αμέτρητες εργατοώρες που συνέβαλαν στην επιτυχία της μελαγχολικής ροκ, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Πάντοτε υπήρχε το στοιχείο της σύγκρουσης μεταξύ μας, από την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκαν οι Madrugada. Ηταν μια περίοδος που ο καθένας μας ήθελε να πετύχει τους στόχους του και είχε τις δικές του φιλοδοξίες. Οι εντάσεις στα δωμάτια που κάναμε πρόβες ήταν κομμάτι της ταυτότητάς μας. Ημασταν νέοι άνθρωποι που ήθελαν να πετύχουν, ενώ γύρω τους υπήρχαν μεγάλες προσδοκίες από τη δισκογραφία, τα ΜΜΕ, τους ακροατές. Οταν είσαι μόνος σου, μπορείς μετά τις πρόβες να γυρίσεις στο διαμέρισμά σου και να «αδειάσεις». Δεν μπορεί να γίνει το ίδιο όταν βρίσκεσαι συνεχώς σε μια περιοδεία μαζί με άλλους – ειδικά σε ακριβές περιοδείες, όπως στις ΗΠΑ. Θα έλεγα ότι η κατάσταση ήταν υπό έλεγχο στο πρώτο άλμπουμ. Μετά το δεύτερο κανείς δεν μπορούσε να βάλει σε τάξη το χάος που είχε προκληθεί.

Σήμερα μπορούμε να κάνουμε μια κανονική περιοδεία και να περάσουμε όμορφα επειδή έχουμε ωριμάσει. Ξέρουμε την ιστορία που κουβαλάει ο καθένας πίσω του.

Νομίζω ότι έχουμε εμπνευστεί, χωρίς ποτέ να τους κοπιάρουμε, από τον Νικ Κέιβ, τους Tindersticks, τους Gun Club. Προσωπικά μου άρεσαν πολύ και οι Talk Talk (σ.σ.: ο τραγουδιστής τους Μαρκ Χόλις πέθανε την περασμένη Τρίτη, λίγες ημέρες μετά τη συνέντευξη), τους οποίους τα άλλα μέλη δεν άκουγαν και τόσο. Αλλά ήμουν – και είμαι – μεγάλος θαυμαστής του Βαν Μόρισον, των Velvet Underground, του Μπομπ Ντίλαν.

Πέρα από το γεγονός ότι έχουν δημιουργήσει τον δικό τους μύθο, όλοι οι μεγάλοι αντέχουν επειδή πολύ απλά έχουν γράψει καλή μουσική. Εχουμε παίξει με τον Νιλ Γιανγκ (σ.σ.: οι Madrugada έχουν γράψει το «Sail away» ως φόρο τιμής στον τραγουδοποιό) και κάποια στιγμή ο Ρόμπερτ (εννοεί τον Ρόμπερτ Μπούρας, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, που βρέθηκε νεκρός το 2007) του έκανε λίγη παρέα. Εδινε από την αρχή ώς το τέλος την εντύπωση ενός καλοσυνάτου, φιλικού ανθρώπου της διπλανής πόρτας. Ο Μπομπ Ντίλαν, από την άλλη, είναι αυτό που λέμε «περσόνα», larger than life. Κι εγώ προσωπικά έτσι θα ήθελα να τον διατηρώ στο μυαλό μου.

Δεν «ψηνόμουν» ποτέ για τους Hives (σ.σ.: το σουηδικό συγκρότημα που ώς ένα σημείο θεωρήθηκε ο αντίζηλος των Madrugada), αλλά οι ζωντανές εμφανίσεις τους ήταν εξαιρετικές. Κρατούσαν το κοινό τους με αυτή την αινιγματική ατμόσφαιρα.

Οταν δημιουργήθηκαν οι Madrugada, ήταν πολύ συχνό το σχόλιο ότι «αυτός είναι ο ήχος της Βόρειας Νορβηγίας». Οτι η γεωγραφία, δηλαδή, γεννούσε τη μουσική μας. Τότε αυτό δεν μας άρεσε καθόλου. Σήμερα θα έλεγα ότι έχουμε αποδεχθεί ότι, ναι, ορισμένα στοιχεία του τόπου μας ήταν ήδη ενσωματωμένα στη μουσική.

Υπήρχε πάντοτε ένα παράδοξο με τη «σκοτεινή» μουσική μας, η οποία απευθυνόταν στον πιο ευτυχισμένο λαό του κόσμου, αν πιστέψουμε τις μετρήσεις. Σίγουρα είναι ευτυχισμένοι, αλλά από την άλλη κατοικούν σε έναν τόπο απ’ τον οποίο λείπει το φως. Αντιθέτως, εκείνο που είναι μονίμως παρόν είναι το σκοτάδι. Αυτή η απέραντη αίσθηση σκοτεινιάς τον χειμώνα, όταν η θερμοκρασία πέφτει πολλούς βαθμούς κάτω από το μηδέν. Κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται και στη μουσική, αλλά και στη μεγάλη λογοτεχνία, όπως ο Ιψεν ή ο Χάμσουν.

Για να ανακαλύψει κανείς το DNA της μουσικής μας ταυτότητας, θα πρέπει να επιστρέψει στο «Industrial silence» του 1999. Εκεί είναι ακόμη κρυμμένες οι ώρες που αφιερώσαμε ως μεμονωμένοι μουσικοί, οι οποίοι ψάχνονταν για να αποκτήσουν τον δικό τους ήχο. Πειράματα, πρόβες, εμφανίσεις: όλα όσα συνέβαλαν στην επαναστατική στιγμή, στο δικό μας «εύρηκα». Φαντάζομαι ότι δεν είναι καμιά σοφία αν πω ότι χρειάστηκε πολύ σκληρή δουλειά πίσω από την ετικέτα του πανκ ροκ, που εκείνη την εποχή άγγιζε τα πάντα.

Μου αρέσουν πολύ τα ιστορικά βιβλία, δεν ψάχνω και πολύ τη λογοτεχνία. Αυτή την περίοδο διαβάζω το «Iron kingdom» του Κρίστοφερ Κλαρκ για την ιστορία της Πρωσίας. Και το διάλεξα επειδή κάνουμε περιοδεία στη Γερμανία. Ηθελα να μάθω κάτι παραπάνω για τη χώρα.

Δεν θέλω να μένω στον κόσμο μου, τον κόσμο της μουσικής, και να ξεχνάω τη ζωή γύρω μου. Με ενδιαφέρει πολύ η περιβαλλοντική συνείδηση. Αυτή την περίοδο ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στη γενέτειρά μου, το Φίνμαρκ, είναι η άδεια της κυβέρνησης να ανοίξει ορυχείο χαλκού. Η συγκέντρωση των λυμάτων θα επιβαρύνει το ποτάμι της περιοχής και θα απειλήσει τους ταράνδους και τους αυτόχθονες ψαράδες. Θα μπορούσα να καθίσω στην άκρη και να παίζω ντραμς. Προτίμησα να κάνω μια συμβολική ανάρτηση στα social media, όπου παίρνω θέση εναντίον.

info

Θεσσαλονίκη: PAOK Sports Arena (Παλατάκι), 5 Απριλίου. Προπώληση (30 ευρώ): viva.gr, 11876, καταστήματα Wind, Seven Spots, Musicland (Mητροπόλεως 102), Rover Bar (Σαλαμίνος 6, Λαδάδικα), PAOK BC Store – PAOK Sports Arena.

Αθήνα: Tae Kwon Do Παλαιού Φαλήρου, 7/4 (sold out), 8/4. Προπώληση (35, 43 ευρώ): viva.gr, 11876, καταστήματα Reload, Seven Spots, Wind, βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, δίκτυο Public. Πληροφορίες: 210-9636.489