Ρένος Ρώτας

Πώς μπορούν να χωρέσουν τέσσερις θεατρικές παραστάσεις μέσα σε 48 ώρες; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνει το… Σαββατοκύριακό μου! Κι όμως, παρά την αυξημένη δουλειά, βρίσκω τον χρόνο να δω φίλους, να πιω καφέ σε ένα αγαπημένο μέρος, να περπατήσω στο κέντρο της πόλης.

Το Σάββατο είναι για μένα η πιο χαλαρή μέρα της εβδομάδας. Το πρωί σηκώνομαι κατά τις οκτώ. Ετοιμάζω ένα σκέτο εσπρεσάκι και τρώω δύο τοστ. Επειτα πηγαίνω στο γυμναστήριο για μία ώρα – βάρη, cross training, spinnig -, κατά καιρούς κάνω τα πάντα, όμως αυτή την περίοδο ετοιμάζομαι για το Σπέτσαθλον που θα πραγματοποιηθεί στις 12 Μαΐου.

Επειτα, επιστροφή στο σπίτι και μαγείρεμα του μεσημεριανού: μακαρόνια με κιμά. Μετά το φαγητό είναι ευκαιρία να κάνω κάποιες δουλειές: ραντεβού, γυρίσματα για το «Fithabits Challenge», όλα γίνονται Σάββατο μεσημέρι γιατί είναι η μόνη ελεύθερη ώρα της εβδομάδας.

Το απόγευμά μου συνήθως περιλαμβάνει βόλτα. Αγαπημένο μου στέκι είναι το L’ Arret du Temps, ένα μπιστρό στο Παγκράτι με τσάι και ωραία γλυκά – δεν αντιστέκομαι στο τσίζκεϊκ του, παρότι κάνω διατροφή. Είναι πολύ όμορφο για τον χειμώνα. Οταν όμως ανοίξει ο καιρός, προτιμώ παραλιακά: μαρίνα Φλοίσβου, Βουλιαγμένη…

Στις επτά φροντίζω να είμαι σπίτι. Πρέπει να ετοιμαστώ, να ξεφύγω λίγο από την καθημερινότητα, να συγκεντρωθώ, γιατί στις εννιά αρχίζει «Ο συμβολαιογράφος» στο θέατρο Χώρα. Οταν τελειώνω, στις 12 παρά τέταρτο, η ώρα δεν με παίρνει να κάνω πολλά, αφού την Κυριακή ξυπνάω για το παιδικό θέατρο. Παρ’ όλ’ αυτά, αν βγω βράδυ, μ’ αρέσει να κινηθώ στο Citylink ή στη γειτονιά μου, στο Κολωνάκι.

Πριν κοιμηθώ θα χαζέψω λίγο «Φιλαράκια», μια σειρά που την έχω δει 15 φορές αλλά μου αρέσει γιατί γελάω και αποφορτίζομαι, ή θα διαβάσω ένα βιβλίο. Αυτήν την εποχή διαβάζω τον «Ανθρωπο που αγαπούσε τα σκυλιά», το οποίο αφορά τον Τρότσκι και τον Στάλιν και με βοηθά να ξεφύγω γιατί με ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή. Κοιμάμαι εύκολα. Κάνω ήσυχο ύπνο – μάλλον γιατί έχω φροντίσει για αυτό…

Κυριακή ξυπνάω στις οκτώ. Κάνω ένα χαλαρό τρεξιματάκι στα σκαλάκια της Δεξαμενής, ακολουθεί ζέσταμα φωνής γιατί στην παιδική παράσταση τραγουδάω και χορεύω ταυτόχρονα, τρώω δύο τοστ, πίνω ένα ποτήρι γάλα και φεύγω για να παίξω στο «Πιο τρελό τριήμερο».

Κατευθύνομαι συνήθως με τα πόδια στο θέατρο Ηβη που είναι στου Ψυρή κι έτσι κάνω μια ωραία διαδρομή στο κέντρο της Αθήνας που διαρκεί 13 με 14 λεπτά. Τα παιδιά είναι πολύ δύσκολο κοινό, δεν μπορείς να αφεθείς καθόλου και ο ρόλος μου είναι απαιτητικός. Μου αρέσει όμως, γιατί το έργο έχει πολύ ωραία μηνύματα για τη σύγχρονη ζωή.

Τελειώνω κατά τις 11. Κάνω ένα διάλειμμα μέχρι τις 14.30 που ξεκινά η επόμενη παράσταση, κατά τη διάρκεια του οποίου θα τσιμπήσω συνήθως μια μαύρη μπαγκέτα με τόνο και – ειδικά όταν έχει καλό καιρό – θα βγούμε με τους άλλους ηθοποιούς να πάρουμε λίγο ήλιο και αέρα.

Μετά τις 16.30 που τελειώνει η δεύτερη παράσταση μέχρι τις 21.00 που αρχίζει η βραδινή, δεν επιστρέφω σπίτι. Επειδή είμαι στο κέντρο, συνήθως θα πάω στο Σένιος στην Καλαμιώτου, που το έχει ένας φίλος μου, και εκεί θα πιω έναν καφέ ή θα κάνω την ατασθαλία της εβδομάδας που μπορεί να είναι ένα μπέργκερ – οπωσδήποτε με πατάτες τηγανητές – ή γλυκό: πάνκεϊκ με νουτέλα. Εχω κανονίσει από πριν και με άλλους φίλους να βρεθούμε εκεί.

Μόλις τελειώσει η παράσταση την Κυριακή το βράδυ, είναι πιθανό να βγω βόλτα. Αν το κάνω, ίσως πάω στο Rock ‘n’ Roll, ίσως για φαγητό σε κάποιο εστιατόριο. Κι όταν πια φτάσω σπίτι και κλείσω τα μάτια μου για να κοιμηθώ, θα σκεφτώ: επιτέλους, αύριο ρεπό…