Πέντε χρόνια πολιτικής

Είναι εύκολο να πει κανείς ότι έπεσε θύμα του εαυτού του. Οτι σε αυτή τη διαδρομή της εκπομπής που έγινε κόμμα για να ξαναγίνει εκπομπή εάν, όπως είπε ο ίδιος, δεν πάρει 500.000 ψήφους στις ευρωεκλογές, ο Σταύρος Θεοδωράκης ταύτισε το κόμμα του υπερβολικά με το πρόσωπό του. Οτι χρησιμοποίησε το τηλεοπτικό του άστρο για να κάνει πολιτική, αλλά ως πολιτικός εγκλωβίστηκε στη φωτογένειά του. Ή ότι δεν κατάλαβε πως στην πολιτική δεν αρκεί να ευχαριστήσεις σαν σταρ τα «παιδιά πίσω από τις κάμερες» για να τα έχεις μαζί σου, επειδή στην πολιτική όποιος είναι μαζί σου είναι επειδή του αρέσει το φως.

Η κριτική θα ήταν ενδεχομένως σωστή. Αλλά θα ήταν και άδικη. Το Ποτάμι ήταν «πολύ Σταύρος» αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ηταν και το μοναδικό κόμμα που γεννήθηκε στην κρίση αλλά δεν έγινε ποτέ κόμμα της κρίσης. Η κοίτη του ορθολογικού του αφηγήματος δεν εξέβαλλε ποτέ σε λαϊκιστικές ευκολίες. Το Ποτάμι παρέμεινε Ποτάμι ακόμη κι όταν οι υπόλοιποι του ορθολογικού αφηγήματος, από τη ΝΔ έως το ΚΙΝΑΛ, τσαλαβούτησαν στη θάλασσα του εθνικολαϊκισμού. Και μπορεί η «πολιτική αλλιώς» να έδωσε την αίσθηση πως ο αρχηγός του αυτοδημοπρατείται ως πολύτιμο πολιτικό υποκείμενο, αλλά αυτή η πολιτική αλλιώς, από την αναγνώριση ταυτότητας φύλλου έως τη Συμφωνία των Πρεσπών, ήταν πράγματι ένα στολίδι για ένα πολιτικό σύστημα που συγχέει συστηματικά την πολιτική με τη μικροπολιτική.

Αν το Ποτάμι μοιάζει πια πολύ μικρό για να επιβιώσει είναι και επειδή υπήρξε πολύ λαρτζ για να χωρέσει σε ένα μάλλον μικρομακιαβελικό πολιτικό σύστημα. Δεν είναι βέβαιο ότι ο Θεοδωράκης απέφυγε όλους τους πειρασμούς του μικρομακιαβελισμού. Δεν μπορεί όμως να μην του πιστώσει κανείς πως σε αυτά τα πέντε χρόνια του Ποταμιού έμεινε σχεδόν αυτοκαταστροφικά συνεπής στις πολιτικές του θέσεις. Το βλέπει κανείς ακόμη και στις κάπως new age πολιτικές του καμπάνιες: Σε μια τηλεορασόπληκτη δημοκρατία, ο Θεοδωράκης ήταν κάποιος που έκανε πάντοτε πολιτική και ποτέ τηλεόραση.