Τα δέντρα και το δάσος

Συμβαίνει και στις οικογένειες που μπορεί να μην είναι πια οι καλύτερες, αλλά θα είναι πάντα από τις πιο παλιές. Συμβαίνει στους Τόρις και τους Εργατικούς της Βρετανίας να βλέπουν τους βουλευτές τους να ανεξαρτητοποιούνται – κάποιοι επειδή δεν συμφωνούν με το σκληρό Brexit που πιστεύουν ότι δρομολογεί η ηγεσία του κόμματός τους, άλλοι επειδή η δική τους ηγεσία δεν κάνει περισσότερα για να μείνει η Βρετανία στην ΕΕ, η Τζόαν Ράιαν επειδή δεν νιώθει πια συμβατή με τις αντισημιτικές εξάρσεις του δικού της αρχηγού και του σκληρού πυρήνα που έχει σχηματίσει.

Μπορεί να διακρίνει εύκολα κανείς την αναλογία. Εξαιρώντας την ευαισθησία της Τζόαν Ράιαν, το Brexit  δείχνει να έχει στα βρετανικά κόμματα την ίδια διαβρωτική δύναμη που είχε σε κάποια από τα ελληνικά η Συμφωνία των Πρεσπών. Αν υπάρχει μια διαφορά, είναι πως σε αντίθεση με τους δυο πυλώνες του βρετανικού δικομματισμού, τα ελληνικά κόμματα που διαλύθηκαν ήταν πολύ μικρά για να μη διαλυθούν, ενώ το δημοσκοπικό τους παρόν μαρτυρούσε πως δεν είχαν και πολύ εκλογικό μέλλον. Οι Πρέσπες καθόρισαν τη μοίρα τους περισσότερο από τα ίδια τα πρόσωπα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πρωταγωνίστησαν στη διάλυσή τους. Αλλά δεν είναι κάτι που αντιλήφθηκαν αμέσως και ούτε ακριβώς. Κοιτώντας τον Δανέλλη ή τον Ψαριανό, ας πούμε, το Ποτάμι έχασε το δάσος – ή μάλλον τη λίμνη.

Και στην άλλη πλευρά της Θάλασσας της Μάγχης; Η κίνηση εκεί γίνεται σε αντίθετη κατεύθυνση. Οι Πρέσπες έκλεισαν κόμματα που δημιούργησε η οικονομική κρίση, το Brexit είναι η πολιτική και εθνική κρίση που ανοίγει το πεδίο για τη δημιουργία νέων σχηματισμών. Ο χώρος φαίνεται να υπάρχει, τον δημιούργησε η διαχειριστική αδυναμία της Τερέζα Μέι και του Τζέρεμι Κόρμπιν. Μένει να φανεί εάν θα υπάρξουν και τα πρόσωπα που θα εκφράσουν αυτόν τον χώρο. Μένει να φανεί, δηλαδή, εάν θα φυτρώσουν δέντρα που θα τραβήξουν τα βλέμματα κρύβοντας το δάσος.