«Οταν είσαι νέος, διαχειρίζεσαι δύσκολα την επιτυχία»

O βρετανός ποδοσφαιριστής Τζόναθαν Γουόλτερς έχει δηλώσει σε πολλές συνεντεύξεις του ότι λίγο πριν βγει στο γήπεδο είχε τη μουσική του στα ακουστικά. Καλλιτέχνες από διαφορετικούς χώρους, όπως ο Ιγκι Ποπ, ο άγγλος κωμικός Ρίκι Τσέρβες ή η ράπερ Νίκι Μινάζ, δηλώνουν ορκισμένοι οπαδοί του. Ισως γιατί, όπως λέει ο ίδιος ο Λουντοβίκο Εϊνάουντι, «η μουσική είναι ένας φανταστικός τρόπος επικοινωνίας με άλλους ανθρώπους σε όλον τον κόσμο, επειδή είναι μια από τις λίγες γλώσσες που δεν χρειάζονται μετάφραση». Ο 63χρονος ιταλός συνθέτης, που κινείται στο ρεύμα της σύγχρονης κλασικής και μινιμαλιστικής μουσικής, έγραψε πέρυσι μουσική για την παράσταση «Ιούλιος Καίσαρας» του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Νατάσας Τριανταφύλλη, με πρωταγωνιστή τον Ρένο Χαραλαμπίδη, η οποία παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Miti Contemporanei (Σύγχρονοι Μύθοι) στην Καλαβρία. Στη συνέντευξη για το «Νσυν» αποκαλύπτει πλέον τα επόμενα σχέδιά του: τη συνεργασία του με τον Μπομπ Γουίλσον και την Ιζαμπέλ Ιπέρ, καθώς και τη συγγραφή της πρώτης του όπερας που θα παρουσιαστεί στο Παλέρμο το φθινόπωρο.

Βρισκόμαστε στον αστερισμό των Οσκαρ. Ονειρεύεστε να κρατήσετε κάποτε το χρυσό αγαλματίδιο;

Περισσότερο με ενδιαφέρει να συνθέτω μουσική και να δημιουργώ για τους άλλους. Αυτό είναι πιο ευχάριστο από το να κρατήσω ένα βραβείο. Το πιο σπουδαίο για εμένα είναι να παίρνω χαρά από την τέχνη μου. Αυτό βρίσκεται στο κέντρο της ύπαρξής μου.

Αυτό συνδέεται και με το γεγονός ότι η επιτυχία ήρθε για εσάς σε ώριμη ηλικία.

Ημουν πολύ τυχερός τελικά. Οταν έρχεται η αποδοχή της εργασίας σου νωρίς – ιδιαίτερα στον δικό μας τομέα – είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστείς. Ακόμη και τώρα που είμαι μεγάλος, χαίρομαι τη δημιουργικότητα και τη θετική ενέργεια που νιώθω για όλα όσα με περιβάλλουν και βεβαίως για όσα μπορώ και ζω.

Τι χάσατε και τι κερδίσατε;

Κερδισμένος αισθάνομαι γιατί τώρα έχω τη δυνατότητα να κάνω ό,τι με ευχαριστεί και μόνο, χωρίς να σκέφτομαι πιο περίπλοκα και σύνθετα. Είναι πολύ σημαντικό σε αυτή τη φάση που βρίσκομαι και με τόσες υποχρεώσεις να μπορώ να επιλέξω αυτό που μου προσφέρει χαρά. Πιστέψτε με, δεν είναι μικρό αυτό το όφελος. Ο όγκος της δουλειάς όμως συνεχώς μεγαλώνει γιατί μου είναι αδύνατον να πω όχι. Εχω τη χαρά και την τιμή να βρίσκομαι σε συνεργασίες με πολύ ταλαντούχους ανθρώπους.

Την τελευταία φορά σάς απολαύσαμε στο Ηρώδειο το 2017. Εναν χρόνο μετά συνεργαστήκατε σε μια παράσταση για το Θέατρο Τέχνης, ενώ την ίδια στιγμή δίνετε συναυλίες στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου.

Μα μου αρέσει να αλλάζω προοπτικές και διαστάσεις. Για εμένα η αλλαγή είναι απαραίτητη για να προχωρήσω. Επίσης αγαπώ τις συνεργασίες διότι ανοίγονται καινούργιοι δρόμοι στη δημιουργικότητα. Οταν ήρθε η Νατάσα (σ.σ. Τριαναταφύλλη) στο Μιλάνο για να μου προτείνει να γράψω μουσική στην παράστασή της, δεν γνώριζα πολλά για τη δουλειά της, αλλά με έπεισε! Τότε της εξήγησα ποιο ήταν το μεγάλο πρόβλημα για εμένα. Το πρόγραμμά μου ήταν ιδιαίτερα βεβαρημένο και για να μπορέσω να γράψω μουσική θα έπρεπε να συνεργαστούμε εξ αποστάσεως.

Με ποιον τρόπο;

Ανταλλάσσαμε email και ξεκινήσαμε να διερευνάμε μαζί κάποιες ιδέες. Η Νατάσα γνώριζε ακριβώς τι ζητούσε από εμένα: Μια ισχυρή μελωδία η οποία θα ανέπτυσσε το θέμα και θα έφτανε σε μια δυνατή κορύφωση. Αρχισα να δουλεύω και να γράφω μουσική παρακολουθώντας μερικά βίντεο από τις πρόβες που μου έστελνε. Ετσι φτάσαμε σε ένα σημείο όπου ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα.

Γράφετε μουσική για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Με το θέατρο έχετε ασχοληθεί ξανά;

Ελάχιστα. Θα αναφέρω μόνο δύο περιπτώσεις. Τη συνεργασία με τον Λούκα Ρονκόνι σε μια παράσταση που βασιζόταν σε ένα μυθιστόρημα του Αμος Τουτουόλα και το έργο στο οποίο συνεργάζομαι τώρα με τον Μπομπ Γουίλσον. Η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για τέλος Μαΐου. Δεν μπορώ να σας πω πολλά γιατί ακόμη είμαι στη διαδικασία της σύνθεσης. Ανυπομονώ να ξεκινήσει γιατί πάντα θαύμαζα τη δουλειά του στο θέατρο. Ο τίτλος είναι «Mary said, what she said». Πρόκειται για έναν μονόλογο τον οποίο θα ερμηνεύσει η υπέροχη Ιζαμπέλ Ιπέρ στο Theatre de la Ville και αφορά τη ζωή της Μαρίας Στιούαρτ.

Για να ενδώσατε ξανά, μάλλον σας κέρδισε το θέατρο.

Α, υπάρχει και συνέχεια! Αυτή την εποχή ετοιμάζω και μια όπερα με τον τίτλο «Winter Journey» («Χειμωνιάτικο ταξίδι») η οποία θα παρουσιαστεί τον Οκτώβριο στο Theatro Massimo στο Παλέρμο. Μιλάει για την απελπισμένη μοναξιά εκείνων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, να μεταναστεύσουν σε εδάφη για να ικετεύσουν για μια «χούφτα» ζωής. Οι πρωταγωνιστές είναι τρία πρόσωπα: άνδρας, γυναίκα, παιδί. Γύρω τους μια χορωδία ανδρών και γυναικών που δηλώνουν τους λόγους για τους οποίους απορρίπτουν ή καλωσορίζουν ξένους.

Αν σας έλεγα τώρα ότι θα πάω να αγοράσω ένα CD, τι θα μου προτείνατε;

Είναι δύσκολη ερώτηση. Μου αρέσουν πάρα πολλά είδη μουσικής και πραγματικά δεν ξέρω τι θα επέλεγα! Ας πούμε λοιπόν ότι φεύγω για κάποιο νησί με άγνωστη ημερομηνία επιστροφής και έχω τη δυνατότητα να πάρω μαζί μου μόνο έναν δίσκο. Σίγουρα θα διάλεγα τις «Σουίτες για τσέλο» του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Γιατί θα μπορούσα να τις ακούω για πολλά χρόνια χωρίς να στερεύει το ενδιαφέρον μου. Πρόκειται για έναν συνθέτη ο οποίος είναι πολυσύνθετος και το πεδίο της διερεύνησης που σου προσφέρει είναι τεράστιο».

Πότε θα σας δούμε ξανά στην Αθήνα;

Ειλικρινά δεν γνωρίζω διότι τρέχουν πολλά πρότζεκτ και συναυλιακές υποχρεώσεις. Αλλά φυσικά και θα ήθελα να έρθω ξανά! Μου αρέσει πολύ και ο κόσμος είναι ξεχωριστός. Εχω πολύ όμορες αναμνήσεις από την τελευταία φορά που ήρθα στο Ηρώδειο. Η Αθήνα είναι το μέρος των θεών.