Γομολάστιχα

Ενα από τα κρίσιμα ερωτήματα των ημερών είναι τι θα γίνει με τα κόκκινα δάνεια. Ενα άλλο είναι πόσο ακόμη θα κρατήσει η «πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ με έξι βουλευτές τριγύριζα», όπως εύστοχα το έθεσε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Κι ένα τρίτο, το σημαντικότερο, που μοιραία σχετίζεται με το προηγούμενο, είναι αν θα γίνει υπουργός ο Μπίστης.

Δεν είναι προσωπικό το θέμα. Αφορά κι άλλα στελέχη της Κεντροαριστεράς, όπως ο Ραγκούσης ή ο Παμπούκης. Είναι αλήθεια, όμως, ότι ο πολυσχιδής αρθρογράφος, συγγραφέας και υφυπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη προσπαθεί εναγωνίως χρόνια τώρα να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή. Για άγνωστους λόγους, όμως, κουβαλάει τη ρετσινιά του γκαντέμη. Κάποιοι κακεντρεχείς, για παράδειγμα, καταλογίζουν σ’ αυτόν, και όχι στον Βενιζέλο, τη διάλυση των «58». Θα πρέπει, λοιπόν, να το σκεφτεί καλά ο πρωθυπουργός. Ο Μπίστης είναι στη γραμμή μας, στο θέμα της Βενεζουέλας για παράδειγμα λέει ότι το καθεστώς είναι προβληματικό (!), αλλά και οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης εξίσου προβληματικές. Μήπως όμως διώξει περισσότερους ψηφοφόρους απ’ όσους φέρει;

Αυτός είναι ο γόνιμος προβληματισμός του κυβερνώντος κόμματος, που προσπαθεί στην τελευταία στροφή να δείξει ένα σοσιαλδημοκρατικό πρόσωπο αλιεύοντας από τη δεξαμενή των ιδεολογικώς αεικίνητων. Το επιχείρημα του «προοδευτικού μετώπου» έχει, ως γνωστόν, ένθερμους οπαδούς και στο εξωτερικό. Για να το αγοράσει όμως κάποιος στο εσωτερικό, έχει ανάγκη από μια μεγάλη γομολάστιχα. Που θα διαγράψει πρόσωπα, δηλώσεις, εικόνες, υποσχέσεις. Που θα σβήσει γεύσεις και μυρωδιές. Που θα εξαφανίσει μια ολόκληρη δεκαετία.

Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο ΕΚΠΑ, Περικλής Βαλλιάνος, το έθεσε λίγο πιο ωμά την περασμένη Κυριακή στο «Βήμα»: «Οποιος ορέγεται προοδευτικά μέτωπα με τους εκδότες του Κουφοντίνα (και εμπνευστές του παπανδρεϊκού εμπάργκο κατά του βόρειου γείτονά μας), με τους κουκουλοφόρους Ρασπούτιν και τους νεκροθάφτες δημοσιογράφους των Σφακίων, και ό,τι άλλο σκοτεινότερο κρύβεται πίσω τους, μόνο θλιβερές σκέψεις προκαλεί».

Αμεση ήταν η απάντηση του Μπίστη, αυτή τη φορά στο Facebook. Μα δεν βρίσκεις λοιπόν ίχνος στροφής στον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν βλέπεις τους ύμνους της Μέρκελ; Δεν σε φοβίζει η ακροδεξιά επέλαση; Επιτέλους, έχεις κοκαλώσει στο 2015;

Θα έλεγε κανείς ότι αυτός ο διάλογος είναι κάπως «εσωτερικός». Οτι τα προβλήματα του τόπου είναι πιο σοβαρά από τις διαφωνίες μερικών παλιών συντρόφων, έστω κι αν στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι επιπλέον και απόφοιτοι του Κολεγίου. Ισως. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με την ύστατη εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ για την άλωση του χώρου από τον οποίο εν μέρει προήλθε, στη συνέχεια εξύβρισε, καταδίωξε, ευτέλισε, υπονόμευσε και τώρα προσπαθεί να εξευμενίσει. Χωρίς να έχει υπάρξει ούτε νιαούρισμα μεταμέλειας, όπως γράφει ο Βαλλιάνος.

Μεταμέλειας όχι για το 2015 του Βαρουφάκη. Αλλά για την τετραετία του Καμμένου, του Παππά και του Πολάκη. Γι’ αυτό δεν θα πιάσει το κόλπο. Επειδή οι αεικίνητοι δεν πείθουν πια κανέναν.