Πέπη Ραγκούση

Τι εβδομάδα κι αυτή! Αρχισε με μια απειλητική γελοιότητα και τελειώνει μέσα σε μια «επαναστατική» γραφικότητα. Τη Δευτέρα είχαμε την ορκωμοσία Τραμπ. Η οποία – από αισθητικής πλευράς αλλά έλα που η αισθητική διαμορφώνει και ηθική – παρέπεμπε σε γάμο νεόπλουτου στην Αλαμπάμα. (Οχι ότι ξέρω πώς παντρεύονται οι νεόπλουτοι στην Αλαμπάμα αλλά μου αρέσει […]

Οχι, δεν αναφέρομαι στον δίσκο του Διονύση Σαββόπουλου (ο οποίος παρουσίασε χθες, στο Μέγαρο Μουσικής, την αυτοβιογραφία του). Εννοώ δέκα χρόνια κομμάτια και θρύψαλα – επίσης ουδεμία σχέση με τα «Κομμάτια και θρύψαλα» του Γιώργου Σκούρτη. Δέκα χρόνια συμπληρώνονται αύριο από τότε που ξεκίνησε η διαδικασία η οποία έφερε τη χώρα στο παρά ένα για […]

Κυκλοφόρησε προχθές η αυτοβιογραφία του Διονύση Σαββόπουλου με τίτλο στίχο από ένα από τα λιγότερο γνωστά αλλά και πιο τρυφερά τραγούδια του, τις «Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου»: «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα». Που στο τραγούδι συνεχίζει «…κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα». Οχι όμως ακριβώς εμείς. Εκείνος. Εκείνος έδωσε σχήμα στα αταίριαστα, τα συγκεχυμένα, όλα εκείνα […]

Ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ έγραψε το μυθιστόρημα στα τέλη του 19ου αιώνα και το 1975 ο Τζον Χιούστον έκανε ταινία τον «Ανθρωπο που θα γινόταν βασιλιάς» με πρωταγωνιστές τους Σον Κόνερι, Μάικλ Κέιν και Κρίστοφερ Πλάμερ. Κεντρικοί ήρωες, δύο βρετανοί τυχοδιώκτες που έφτασαν μέχρι το ασιατικό κρατίδιο Καφιριστάν (υποτίθεται ότι είναι το σημερινό Αφγανιστάν), έπεισαν τους […]

Ο αγαπητός φίλος είναι κάτω των 40. Πετυχημένος στη δουλειά του (που δεν είναι υπαλληλίκι, άρα λογίζεται και ως προσωπική επιτυχία), με πολύ καλές απολαβές, αλλά με εξαντλητικά ωράρια. Δεν τον νοιάζει όμως, καθώς αγαπά αυτό που κάνει και το κάνει με κέφι. Ζει μόνος του, έχει μια ισορροπημένη κοινωνική ζωή, μια πατρική οικογένεια που […]

Τη δεκαετία του 1990, η πληροφορική ήταν πεδίον δόξης λαμπρό για ανήσυχα μυαλά, ευφυείς επιστήμονες, ιδιοφυείς φοιτητές, οραματιστές μαρκετίστες. Ολους αυτούς που έγιναν οι εφευρέτες των καιρών μας διότι, επί της ουσίας, «ανακάλυψαν» μια νέα εποχή. Εμείς οι υπόλοιποι, οι αδαείς, τους λέγαμε γενικώς «κομπιουτεράδες» και προσπαθούσαμε να αφομοιώσουμε όχι απλώς καινούργιους όρους αλλά μια […]

Το θυμάμαι εκείνο το πρωινό της 31ης Αυγούστου 1997. Θυμάμαι δηλαδή το σοκ που σου δημιουργεί η μετωπική σύγκρουση με το απρόοπτο, με το μοιραίο, ακόμη κι αν δεν σε αφορά άμεσα. Ο θάνατος της Νταϊάνας και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασε τη ζωή της η «πριγκίπισσα του λαού» δεν έμοιαζε μόνο σαν […]