Πέπη Ραγκούση

Οταν είδα στα σόσιαλ μίντια τη φωτογραφία, έπαθα σοκ. Μια φίλη μου σε ασανσέρ. Μέχρι εδώ όλα καλά. Αλλά δίπλα της, μέσα στο ασανσέρ, η Τέιλορ Σουίφτ. Δεν είμαστε με τα καλά μας. Η φίλη μου δεν είναι διαδικτυακή, είναι κανονική, πριν από τέσσερις μέρες τρέχαμε στα φυτώρια για να αγοράσουμε κυκλάμινα και πανσέδες. Πότε […]

Η επέτειος αυτή δεν είναι ούτε η κατάθεση στεφάνων, ούτε οι σηκωμένες γροθιές. Είναι η αποθέωση της αθωότητας της γενιάς που έβαλε το κεφάλι της στον ντορβά και της δικής μας που την αντικρίσαμε μέσα από τις ρωγμές της εφηβείας

Ποιο το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Χωρίς ερωτηματικό. Ετσι, σκέτο, εκφωνημένο σαν θέμα Εκθεσης Γυμνασίου. Που φαντάζομαι ότι θα το έχουν αναπτύξει πολλές χιλιάδες μαθητές μέσα σε αυτά τα πενήντα δύο χρόνια. Θα ήθελα να διάβαζα κάποιες από αυτές τις εκθέσεις. Αλιευμένες από διαφορετικές δεκαετίες και διάφορα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας. Να καταλάβω πού […]

Υπάρχει μια τάση στο Διαδίκτυο που περνάει μπροστά από τα μάτια μας συνήθως με εντελώς σαχλά βιντεάκια όπου το χιούμορ, έστω και ως πρόσχημα, σπάει τα μούτρα του, κάπου κάπου με συμπαθητικά σκετσάκια και σπάνια με κάτι που σε κάνει να γελάσεις από καρδιάς. Είναι η σύγκριση του πώς συμπεριφέρονταν οι γονείς στα παιδιά τους […]

Πόσα χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου; Πενήντα δύο; Δηλαδή μισός αιώνας και κάτι ψιλά; Περισσότερα απ’ όσα είχαν περάσει από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι το Πολυτεχνείο; Δεν είναι δυνατόν. …Μετά όμως κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, θυμάμαι κι εκείνο το πρωτοεφηβάκι που ήμουν τότε και το συνειδητοποιώ. Τόσα πολλά χρόνια μέσα […]

Πριν από μερικές ημέρες προσπαθούσα να χρησιμοποιήσω το τηλεχειριστήριο μίας πάρα πολύ smart tv, από αυτά που έχουν ελάχιστα κουμπιά – τα οποία δεν πρέπει να τα πατάς αλλά να τα τσουλάς – και όλες τις άλλες ρυθμίσεις τις κάνεις από το μενού. Να μην τα πολυλογώ, σε λίγα λεπτά, κατόρθωσα να αποσυντονίσω όλο το […]

Οταν ήμουν μικρή, σε ηλικία Δημοτικού ας πούμε, κυκλοφορούσαν δισκάκια 45 στροφών με παραμύθια τα οποία αφηγούνταν πολύ καλοί ηθοποιοί, όπως, για παράδειγμα, ο Γιάννης Φέρτης και η Ξένια Καλογεροπούλου. Τη «Χιονάτη», την «Πεντάμορφη και το τέρας», τα «Τρία κατσικάκια», τέτοια. Ηταν το καλύτερό μου. Αποστήθιζα τα λόγια και μιλούσα πάνω από τους ηθοποιούς με […]

Δεν ξέρω ακριβώς τι, αλλά κάτι μοιάζει να έχει ξεκουρδιστεί στην πολιτική (με την ευρύτερη έννοια) σκηνή της χώρας. Σαν κάπως να έχει πειραχτεί η στοιχειώδης λογική και τα στοιχειώδη προσχήματα. Σαν κάποιοι να θεωρούν ότι δεν έχουν να δώσουν λογαριασμό παρά μόνο στον εαυτό τους. Σαν να μιλάνε μόνοι τους και τους αρκεί που […]

Είδα πριν από λίγες μέρες, στο νέο θέατρο Embassy, την κωμωδία των Γιαλαμά – Πρετεντέρη «Η κόμισσα της φάμπρικας» σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή (το 2026 συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση του Κώστα Πρετεντέρη και, με αυτή την ευκαιρία, θα δούμε τη νέα χρονιά στο Δημοτικό Πειραιά και το «Τζένη Τζένη» σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου). […]

Με σοκάρει ο χρόνος που σηματοδοτεί η αυριανή επέτειος. Τριάντα έξι χρόνια συμπληρώνονται από την ημέρα που έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, από την ημέρα – σύμβολο ως προς την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, την ημέρα που, για άλλη μία φορά μέσα στον 21ο αιώνα, άλλαξε ο κόσμος. Τι σημαίνει αυτό; Πρώτα απ’ όλα ότι […]

Βλέπω όλες αυτές τις μέρες τα ρεπορτάζ από τα Βορίζια. Αυτά στα οποία μιλούν μέλη της μιας και της άλλης οικογένειας, πρόσωπα τα οποία προσπαθούν να ισορροπήσουν στο νήμα μεταξύ θύτη και θύματος που, τελικά, τυλίγει και «πνίγει» όλους όσοι εμπλέκονται σε μια βεντέτα. Ακούω για ένα χωριό όπου όλοι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους, […]

Παρακολουθώ εδώ και τέσσερις μέρες ό,τι προηγήθηκε και ό,τι ακολούθησε το μακελειό στα Βορίζια. Με δυσφορία, αμηχανία, αρκετές απορίες και ακόμη περισσότερες διαπιστώσεις. Κάπου κάπου νομίζω ότι οι Καργάκηδες και οι Φραγκιαδάκηδες είναι χαρακτήρες ενός μυθιστορήματος ή ενός σίριαλ από αυτά που, όταν τα βλέπουμε, λέμε «Ελα τώρα, υπερβολές. Αυτά δεν συμβαίνουν στην πραγματικότητα». Να […]

Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό στην εκφορά του δημόσιου λόγου και τη διατύπωση της άποψης που δεν ξέρω αν αποτελεί στοιχείο της εθνικής μας ταυτότητας, αποτέλεσμα της βαλκανικής μας εσωστρέφειας, αν φταίει η Τουρκοκρατία ή, έστω, ένα αίσθημα σε στυλ τουρκομπαρόκ. Είναι ο αρνητισμός, μια μόνιμη αρνητική στάση και διάθεση δηλαδή, κυρίως για ό,τι δεν είναι ή […]

Οταν είδα τις πρώτες φωτογραφίες του Χάρη Δούκα, τότε ακόμη που ήταν υποψήφιος δήμαρχος της Αθήνας, ένας στίχος του Σαββόπουλου μου ήρθε στο μυαλό ως η απόλυτη περιγραφή του ανδρός. «Με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη τσουτσουλομύτη». Είναι από το «Κανονάκι» αλλά ο συνειρμός δεν έχει να κάνει με το νόημα του τραγουδιού […]

Η κωμωδία του Σαίξπηρ της οποίας τον τίτλο δανείζομαι σήμερα, αναφέρεται σε ένα γαϊτανάκι ερωτικών παρεξηγήσεων. Βέβαια, ο τρόπος που «παράγεται» και «καταναλώνεται» η πολιτική στις μέρες μας έχει στοιχεία που παραπέμπουν σε ερωτική σχέση. Πολλή ουτοπία, ακόμη περισσότερες αυταπάτες, πάθος, ένταση, απόσταση από τη λογική και την πραγματικότητα, διάθεση για εντυπωσιασμό. Ολα αυτά δίνουν […]

Ήταν σαν σήμερα πριν από 87 χρόνια. Στις ΗΠΑ το ραδιόφωνο γνώριζε μέρες μεγάλης δόξας καθώς η τηλεόραση δεν είχε γίνει ακόμη οικιακή συσκευή πρώτης ανάγκης. Τα ραδιοφωνικά σίριαλ που απευθύνονταν κυρίως σε νοικοκυρές (τότε επινοήθηκε ο όρος «σαπουνόπερα» λόγω των πολλών διαφημίσεων απορρυπαντικών στα διαλείμματα), τα διασκευασμένα για το ραδιόφωνο θεατρικά έργα και βιβλία, […]

Στο «Δυο φορές Ελληνας», το μυθιστόρημα – ποταμός του Μένη Κουμανταρέα που με αφορμή τη ζωή δύο οικογενειών διατρέχει την ιστορία της χώρας από το 1949 έως το 1990, όταν πεθαίνει η μία από τις δύο αδελφές που είναι βασικοί χαρακτήρες του βιβλίου, η άλλη, επιστρέφοντας στο σπίτι της μετά την κηδεία, νιώθει την ανάγκη […]

Εβλεπα προχθές στις «Ιστορίες» των «ΝΕΩΝ» την αναδημοσίευση του θέματος με τις μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν εκείνη την ιστορική μέρα της 28ης Οκτωβρίου του 1940. Είχε πρωτοδημοσιευτεί τέτοιες μέρες το 2020. Στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν, οι μισοί, σχεδόν, από τους δεκατρείς που μίλησαν έχουν ήδη «φύγει». Και σκέφτομαι ότι σε δέκα χρόνια από τώρα […]

Το 1963, ένα 19χρονο παλικαράκι έρχεται στην Αθήνα. Στη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου ξεκίνησε, έχει γίνει ήδη η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Η πρωτεύουσα, όπου έφτασε σαν σε έναν «προορισμό ενηλικίωσης», είναι στην πορεία προς τα Ιουλιανά και τη «χαμένη άνοιξη». Το παλικαράκι γρατζουνάει μια κιθάρα και τραγουδά σαν βραχνοκόκορας κάτι τραγούδια, τα περισσότερα με παράξενους […]

Τις τελευταίες ημέρες, τα μουσεία «έπαιξαν» στις πρώτες γραμμές της ειδησεογραφίας αλλά για τους εντελώς λάθος λόγους. Ο ένας ήταν το φιλανθρωπικό δείπνο με τους 800 καλεσμένους στην αίθουσα του Βρετανικού Μουσείου όπου φιλοξενούνται τα Γλυπτά του Παρθενώνα, το οποίο προκάλεσε αντιδράσεις οργής και διαμαρτυρίας από επίσημους (ή, απλώς, διαδικτυακούς) φορείς στην Ελλάδα. Ας προσπεράσουμε […]

Τι να γράψω για τον Σαββόπουλο; Αφού σε ό,τι γράφω, σε ό,τι έχω γράψει στη ζωή μου, τις περισσότερες φορές υπάρχει πάντα και λίγο Σαββόπουλος. Και όσο κι αν δεν μου αρέσει να αναφερόμαστε στον εαυτό μας με αφορμή τον θάνατο ενός σπουδαίου, με τον Σαββόπουλο δεν γίνεται να το αποφύγεις. Διότι έκανε όσο κανένας […]

Καταρχήν και καταρχάς να ζητήσω συγγνώμη για τον σημερινό τίτλο από τις φίλες που ακούν στο εξαιρετικό όνομα «Κατίνα». Και, πραγματικά, απορώ γιατί αυτό το όνομα έχει συνδεθεί με γυναικουλίστικους καβγάδες αφού η πιο διάσημη Ελληνίδα Κατίνα είναι η Παξινού. Τέλος πάντων, όταν ήμουν παιδί, αυτοί οι καβγάδες ήταν για εμένα το καλύτερο «σινεμά». Στη […]

Τις τελευταίες μέρες γύριζε στο μυαλό μου αυτή η ημερομηνία, η σημερινή δηλαδή. «Μωρέ κάτι είχε γίνει στις 18 Οκτωβρίου, κάτι που δεν το θυμάμαι». Τελικά το θυμήθηκα. Ηταν κι αυτή η αφισέτα, μία από τις τελευταίες που είχαν κυκλοφορήσει πριν από τις εκλογές του 1981. Ενα ημερολόγιο γραφείου, επιτραπέζιο, από εκείνα με την ξύλινη […]

Η 12η Οκτωβρίου, η αυριανή δηλαδή ημερομηνία, έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα στην προσωπική μου μυθολογία. Είναι η μέρα που, το 1944, απελευθερώθηκε η Αθήνα από τους Γερμανούς. Ως παιδί «παιδιού της Κατοχής» μεγάλωσα με ιστορίες από εκείνη την περίοδο. Ιστορίες πείνας και φόβου που έχω την εντύπωση ότι είχαν και έναν παιδαγωγικό ρόλο. Να μάθω […]

Επειδή η πολιτική επικαιρότητα μοιάζει με μια φάρσα που δεν ξέρεις αν θα παραμείνει φάρσα ή θα εξελιχθεί σε φαρσοτραγωδία, λέω να ασχοληθώ με κάτι λιγότερο «σοβαρό» (συνειδητά τα εισαγωγικά) αλλά απολύτως πρακτικό. Εξάλλου από τις ειδήσεις που περνούσαν προχθές στις οθόνες μου, αυτή που τράβηξε περισσότερο την προσοχή μου ήταν η υπερψήφιση από το […]

Κλείνουν σήμερα δύο χρόνια από την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ, τη μεγαλύτερη σφαγή μετά το Ολοκαύτωμα. Και την πιο βάρβαρη. Οι νεκροί, μέσα σε ελάχιστες ώρες, ξεπέρασαν τους 1.160, στην πλειονότητά τους άμαχοι, 364 από αυτούς ήταν νέα παιδιά που είχαν πάει να τραγουδήσουν για την ειρήνη στο μουσικό φεστιβάλ Nova. Τα βίντεο, […]

Οταν μου κάνει, καμιά φορά, την τιμή να με πάρει τηλέφωνο για να σχολιάσει κάποιο κείμενό μου, θέλω κάποια δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσω ότι αυτή η φωνή, η τόσο νεανική, ανήκει σε έναν άνθρωπο της ηλικίας του. Ναι, στον Κώστα Μητρόπουλο αναφέρομαι που, την 1η Οκτωβρίου, έκλεισε τα 100 του χρόνια. Τι είναι όμως αυτό […]

Η ζωή του Βασίλη Μπισμπίκη, αλλά και το αποτύπωμά του στη δημοσιότητα, είχε περάσει από πολλές φάσεις μέχρι να φτάσει στην «μπισμπικιάδα» των τελευταίων ημερών, αυτή που πυροδότησε το «σβάρνα σε τέσσερις τροχούς» στη Φιλοθέη. Τόσο διαφορετικές, έως και αντιφατικές, που θα μπορούσαν να ήταν «σκηνοθετημένες», να αποτελούν το δραματουργικό υλικό για ένα μυθιστόρημα. Πνεύμα […]

Είναι εδώ και χρόνια που στον πολιτικό λόγο κυριαρχεί το συναίσθημα. Αλλοτε σε έξαρση, άλλοτε πιο τιθασευμένο, άλλοτε εκφράζεται με παράπονο, άλλοτε με «ιερή οργή» αλλά ποτέ δεν είναι σε πλήρη καταστολή. Από την άλλη, αν ο πολιτικός λόγος είναι αποστραγγισμένος από συναίσθημα, είναι «ξύλινος», αποστειρωμένος, δεν «φτάνει στην πλατεία». Το θέμα είναι οι αναλογίες. […]

Το περιστατικό συνέβη πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια. Ο πιτσιρικάς της οικογένειας που κάναμε μαζί διακοπές, θα ήταν, τότε, γύρω στα οχτώ. Εξυπνος, επικοινωνιακός και μέγας ατακαδόρος. Που τον θυμάμαι, μηνών ακόμη, να παίρνει το κινητό της μαμάς του και να σκρολάρει, να σέρνει δηλαδή τα δαχτυλάκια του στην οθόνη γελώντας, σαν να παίζει κάποιο παιχνίδι. […]

Σε αυτή την περίπτωση δεν καταγγέλθηκε γυναικοκτονία. Ακόμη και από αυτούς που αποδίδουν κάθε δολοφονία γυναίκας στην τοξική αρρενωπότητα. Και παρόλο που για να πνίξει κάποιος, να σκοτώσει δηλαδή με τα χέρια του, έναν άνθρωπο χρειάζεται να έχει μεγαλύτερη σωματική ρώμη. Εδώ όμως δεν ήταν θέμα δύναμης. Αυτή η δολοφονία, τουλάχιστον όπως προκύπτει από καταθέσεις […]

Ο Τζίμι Κίμελ είναι διάσημος παρουσιαστής βραδινού talk show στις ΗΠΑ, στο κανάλι ABC – εμείς τον ξέρουμε και από παρουσιάσεις των Όσκαρ. Την περασμένη Δευτέρα αναφέρθηκε στη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ. Αποκάλεσε το κίνημα MAGA συμμορία που προσπαθεί απεγνωσμένα να αποκομίσει πολιτικό όφελος παρουσιάζοντας τον δολοφόνο ως αριστερό. Μια άποψη δηλαδή με την οποία […]

Η τρέχουσα επικαιρότητα, όταν δεν είναι τραυματική, είναι βαρετή. Και αναμενόμενη. Η μεταγραφή του Ανδρέα Λοβέρδου παράγει περισσότερη κωμικογραφία παρά πολιτική ειδησεογραφία. Η Γάζα αδειάζει και μας διχάζει διότι δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε από τα σύνορα του μανιχαϊστικού μας μικρόκοσμου που μας υπαγορεύει ότι για να υπερασπιστείς το παιδί που ξεψυχάει σκελετωμένο πρέπει να πλακώσεις […]

Δεν είναι, απλώς, ο θάνατος ενός σπουδαίου ηθοποιού, ενός μεγάλου σταρ. Είναι το τέλος μιας κινηματογραφικής εποχής. Και το τέλος ενός είδους ανδρικού πρότυπου έτσι, τουλάχιστον, όπως «έγραψε» στην οθόνη. Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ που πέθανε χθες σε ηλικία 89 ετών, έλαμψε στο μεταίχμιο δύο εποχών, ας πούμε του παλιού και του νέου Χόλιγουντ. Εισπράττοντας ένα […]

Προχθές, Κυριακή, η φίλη που γιόρταζε μάς είχε καλέσει για φαγητό. Φροντίσαμε βέβαια να μη χρειαστεί να φύγουμε από το σπίτι πριν απ’ τη λήξη του ημιτελικού του Eurobasket. Και να γυρίσουμε έγκαιρα ώστε να προλάβουμε τουλάχιστον τους πανηγυρισμούς των νικητών του αγώνα Γερμανία – Τουρκία. Λάθος σκέψη. Ηδη πριν απ’ τις εννέα, οι μισοί […]

Μια συστηματική αλλά ψύχραιμη περιήγηση στα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις τελευταίες μέρες (αλλά ας μην το πάρουμε πάνω μας, συμβαίνει και στην αλλοδαπή), θα επιβεβαίωνε μια παθολογία της εποχής μας. Η εύκολη πρόσβαση στον δημόσιο λόγο του Διαδικτύου, τα φαντασιακά ντιμπέιτ, αυτές οι ανοιχτές σοσιαλμιντιακές συζητήσεις μεταξύ ανθρώπων που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, η […]