Πέπη Ραγκούση

Προσοχή στον τίτλο. Για Prada γράφω, όχι για τη χιλιοτραγουδισμένη και χιλιοβραβευμένη με βραβεία Λένιν και Οκτωβριανής Επανάστασης εφημερίδα «Pravda» που, άλλωστε, είναι σε παρακμή πλέον. Prada λοιπόν και Armani και Versace. Και Jean Paul Gaultier όπως εκείνο το φόρεμα που έβαλε στις Κάννες η Κέιτ Μπλάνσετ και όταν ανασήκωνε το πίσω μέρος, σε συνδυασμό […]

Θυμάμαι καλά τις μέρες του 1979, όταν η λεγόμενη «Ισλαμική Επανάσταση» ανέτρεψε τον σάχη της Περσίας. Μέχρι τότε η χώρα είχε μεν απολυταρχικό καθεστώς αλλά και μια περίοπτη θέση στο διεθνές σπέκτρουμ του κοσμοπολιτισμού. Η οικογένεια του σάχη ήταν κάτι σαν τη βασιλική οικογένεια της Μεγάλης Βρετανίας στα ντουζένια της. Ο μύθος της Σοράγια, της […]

Τις μεταμεσονύχτιες ώρες προβάλλονται στην τηλεόραση σποτάκια φιλοζωικών εταιρειών με οδηγίες για περίθαλψη αδέσποτων, ενημέρωση για τις υποχρεώσεις δήμων και περιφέρειας, συμβουλές για τρόπους επέμβασης σε περίπτωση κακοποίησης ζώων, όλα καλά και χρήσιμα. Στέκομαι σε δύο από αυτά. Στο ένα ακούγεται μια παιδική, κοριτσίστικη φωνή που απευθύνεται σε έναν νοητό δήμαρχο. Με ευγενικές μεν λέξεις […]

Ενα τόσο δα πραγματάκι. Οσο ένα πακέτο τσιγάρων. Τόσο ήταν το πρώτο iPhone που παρουσίασε τέτοιες μέρες, το 2007, ο Στιβ Τζομπς, ο επιχειρηματίας που είχε την παγκόσμια επιδραστικότητα ενός ροκ σταρ. Κινητά τηλέφωνα είχαμε ήδη στην Ελλάδα από το καλοκαίρι του 1993. Βγάζαμε φωτογραφίες με αυτά, στέλναμε και μηνύματα – αν και η πρώτη νουβοτέ […]

Ο οδηγός του ταξί, γύρω στα 55, που χρησιμοποίησα χθες το πρωί – από εταιρεία παραδοσιακή, από αυτές που λειτουργούν ακόμη τηλεφωνικά και έχουν στην αναμονή τη μουσική από το «Ragtime» του Ράντι Νιούμαν –, μου το ξεκαθάρισε μόλις μπήκα. «Το POS είναι χαλασμένο». Του είπα ότι δεν επρόκειτο, ούτως ή άλλως, να τον πλήρωνα […]

Οταν ήμουν παιδί, τα καλοκαίρια στη Σύρο, μία από τις πιο συναρπαστικές περιπέτειες ήταν το παιχνίδι στο Κοκκινόσπιτο, ένα ρημάδι μεν αρχοντικό δε, στο Μπισκοπιό (όπως λένε οι ντόπιοι τον «αριστοκρατικό» οικισμό Επισκοπείο στο κέντρο του νησιού). Ο θρύλος έλεγε ότι το σπίτι ήταν στοιχειωμένο διότι είχε αυτοκτονήσει εκεί μια Γαλλίδα και το μυστήριο, ανάμεικτο […]

Από τότε που οι τηλεοράσεις εγκαταστάθηκαν στα σπίτια μας, από τότε που οι εκπομπές έγιναν μέρος της καθημερινότητάς μας, «γεννήθηκε» και ένα καινούργιο είδος ειδώλου, αστέρα, σελέμπριτι. Οπως και να το πούμε, δεν έχει σημασία το όνομα, αλλά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Τα τηλεοπτικά πρόσωπα, οι παρουσιάστριες και οι παρουσιαστές, δεν έχουν σχέση, για παράδειγμα, […]

Σαν αύριο, πριν από πέντε χρόνια, οπαδοί του Τραμπ, εισέβαλαν με αρκουδοπροβιές στο Καπιτώλιο και το έκαναν «Λας Βέγκας», διαμαρτυρόμενοι για τάχα μου νοθεία στις εκλογές. Σαν μεθαύριο, πριν από ένδεκα χρόνια, μουσουλμάνοι τρομοκράτες – θιγμένοι, και καλά, από σκίτσα που διακωμωδούσαν τον Μωάμεθ – σκόρπισαν τον θάνατο στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού «Charlie Hebdo», […]

Εχω την εντύπωση ότι τις τελευταίες ημέρες δεν υπήρξε εορταστικό τραπέζι ή φιλική συνάθροιση που η συζήτηση να μην είχε και λίγο από Καποδίστρια. Αλλοτε ακροθιγώς, άλλοτε εμβριθώς, στη δική μου παρέα παραλίγο να αρπαχτούμε στα σοβαρά πρωτοχρονιάτικα. Αφορμή η ταινία του Σμαραγδή βεβαίως, αλλά υπάρχουν και άλλες βαθύτερες αιτίες και, το σημαντικότερο, ανάγκες. Διότι […]

Σήμερα κρατάει ακόμη, μαζί με τη χαρά της γιορτής και η στομαχίλα των γιορταστικών ημερών («Τι το ήθελε το σκόρδο στην πορκέτα;», «Ναι μωρέ, το σκόρδο σε μάρανε, όχι που έφαγες για μέχρι το Πάσχα»). Μετά Σαββατοκύριακο, για ό,τι υπολείμματα ευχών μάς έχουν μείνει, τη Δευτέρα τη σφηνώσαμε την αδειούλα ώστε να συμπληρώσουμε, με την […]

Εντάξει, μεγαλώσαμε. Δεν περιμένουμε δώρο από τον Αϊ-Βασίλη, αυτές οι μέρες είναι για να χαίρονται τα παιδιά και να αγχώνονται οι μεγάλοι, ο καθένας μας έχει τις δικές του, προσωπικές «Πρωτοχρονιές» ανεξαρτήτως ημερομηνίας. Είναι όμως αυτό το «χρονιάρες μέρες» που έλεγαν οι μανάδες μας και ενεργοποιεί διάφορα εντός μας. Συμβολικά, έστω και για μία μέρα […]

Σιγά που δεν θα ξιφουλκούσαμε, χρονιάρες μέρες, που δεν θα πιάναμε τα ιδεολογικά και ιδεοληπτικά μετερίζια, που δεν θα κάναμε προβολές απωθημένων και ελλειμμάτων, που δεν θα ανεμίζαμε τις μπαντιέρες της αποψάρας μας, που δεν θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με το ερώτημα «Εσύ τι γνώμη έχεις περί αυτού;». Να πω λοιπόν ότι περί της απαγόρευσης από […]

Η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου; Η απόλυτη ανδρική φαντασίωση; Το τέλειο θηλυκό; Ολα αυτά μαζί και πολλά άλλα. Διότι η Μπριζίτ Μπαρντό, που πέθανε χθες στα 91 της χρόνια, υπήρξε όσο καμία άλλη ηθοποιός διεθνώς, ούτε καν η Μέριλιν Μονρόε, σύμβολο. Γεννημένη το 1934, κόρη μιας εύπορης και με πολλές κοινωνικές σχέσεις οικογένειας, έκανε το […]

Το reunion του «Στο παρά πέντε», η αφιερωματική εκπομπή του Mega για τα είκοσι χρόνια από την προβολή του θρυλικού σίριαλ, σάρωσε την Τρίτη το βράδυ την τηλεθέαση. Επί τεσσερισήμισι ώρες την παρακολουθούσε το μισό, σχεδόν, τηλεοπτικό κοινό. Και επειδή πλέον η απήχηση στους τηλεθεατές δεν καταγράφεται μόνο ποσοτικά, αλλά, λόγω σόσιαλ μίντια, και ποιοτικά, […]

Τι να πούμε δηλαδή; Η ατζέντα της συζήτησης, ακόμη και στις προεορταστικές συναθροίσεις, είναι βαρετή και επαναλαμβανόμενη, σαν ένα καλικαντζαράκι να θέλει να σαρώσει ακόμη και το παραμικρό ίχνος αστερόσκονης που υποτίθεται ότι επιβάλλουν αυτές οι ημέρες. Χωρίς σειρά προτεραιότητας, τα ερωτήματα που παίζουν αυτές τις μέρες είναι ποιοι θα συμμετέχουν στο κόμμα της Καρυστιανού […]

Τους νεόπλουτους τους ξέρουμε, πολύ καλά μάλιστα. Τους έχει ξετινάξει άλλωστε η παγκόσμια δραματουργία και λογοτεχνία, από τον «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου έως τη «Μαντάμ Σουσού» του Ψαθά. Η υπερβολή στη συμπεριφορά τους, η αγωνία να δείξουν τον πλούτο τους, η επιδειξιμανία τους, η άκαρπη προσπάθεια να δηλώσουν τις γνώσεις τους για έναν κόσμο, ένα σύμπαν […]

Τι ακριβώς σημαίνει, πέρα από τις σχετικές με τη γραφή ερμηνείες, «γραφικό»; Το λες και χαριτωμένο, το λες και ειδυλλιακό, κυρίως όμως αυτό που αξίζει να απεικονιστεί. Να το δούμε, να μας αρέσει, να γουστάρουμε. Αλλά όσο πιο εντυπωσιακή είναι η απεικόνιση, τόσο πιο εύκολα κρύβονται η ουσία και η πραγματικότητα. Παράδειγμα: σε προηγούμενες δεκαετίες […]

Αναμνήσεις από εκείνο το τραυματικό καλοκαίρι του 2015. Τότε που οι κρίσιμες συνεδριάσεις της Βουλής, καταμεσής του Αυγούστου, με τους ξενυχτισμένους βουλευτές αποκαμωμένους στα έδρανα, έμοιαζαν σαν μεταμεσονύχτια προβολή της ταινίας του Παναγιωτόπουλου «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη». Θυμάμαι λοιπόν μια παρέα από πιτσιρίκια να παίζουν στην παραλία. Η πιο τσαούσα από τα κορίτσια έβαζε τα […]

Πού είν’ ο Παππάς, ο Νίκος, ο ευρωβουλευτής μας; Κάπου κρυβόταν για να αποφύγει το Αυτόφωρο για τον ξυλοδαρμό δημοσιογράφου στο Στρασβούργο. Διότι ο νταής, ο παλικαράς, ο οποίος δεν είναι η πρώτη φορά που πρωταγωνιστεί σε επεισόδιο μετά φραστικής ή σωματικής κλωτσοπατινάδας, αποδείχθηκε, τελικά, παλικάρι της φακής. Το πρόβλημα δεν είναι ο ίδιος ο […]

Οταν πρέπει κάθε μέρα να αναφερθείς σε ένα θέμα της επικαιρότητας, το μυαλό ακολουθεί πολλές φορές περίεργες και υπόγειες διαδρομές. Και συνδέει γεγονότα που, σε πρώτη ανάγνωση, φαίνεται να έχουν ουδεμία σχέση. Κάπως έτσι, ακούγοντας για ένα ακόμη περιστατικό βίας μεταξύ ανηλίκων – αυτό της 16χρονης που μαχαίρωσε σε γυμνάσιο της Κυψέλης μια 14χρονη –, […]

Η Εξόδιος Ακολουθία της Ειρήνης Μαρινάκη τελέστηκε στον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Πειραιά

Οταν είχα βγάλει το πρώτο πιστοποιητικό χωρίς να μετακινηθώ ούτε εκατοστό από τον καναπέ μου, είχα γράψει σε αυτήν την εφημερίδα ένα κείμενο για τον Κυριάκο Πιερρακάκη, τότε υπουργό Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης. Και είχα αναφερθεί σε μια συνομιλία της Μάρθα Γκράχαμ με έναν δημοσιογράφο ο οποίος ρώτησε τη γυναίκα που θεμελίωσε τον σύγχρονο χορό πώς αισθανόταν […]

Ποιος είπε ότι δεν έχουμε αντιπολίτευση; Ποιος είπε ότι δεν έχουμε αντιπολίτευση; (Το δεύτερο δύο τόνους πιο ψηλά, α λα μενιέρ Ζωής Κωνσταντοπούλου). Αντιπολιτευσάρα έχουμε. Ετοιμη να φέρει καίρια πλήγματα στις επιλογές της κυβέρνησης. Για θέματα πολύ σοβαρά από τα οποία εξαρτάται το μέλλον της χώρας, η θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη την επόμενη […]

«Γιατί ξεχνάω πώς το λέμε εμείς εκεί». Ετσι συνεχίζει η φράση του τίτλου στην υπέροχη «Θεία απ’ το Σικάγο» με τη Βασιλειάδου. Ετσι, περίπου, συνεχίζεται και η ιστορία με τη διεθνή τουρνέ των Νατάσσας Μποφίλιου και Γιάννη Χαρούλη που, με φόντο, την Acropolis (αφού η αισθητική της αφίσας αποθέωνε το τουριστικό κιτς) διαφημίστηκε ως αφιέρωμα […]

Το ακούω συχνά, συνήθως αναφορικά με κλασικά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Γραμμένα πριν από πενήντα, εκατό, εκατό πενήντα ή και διακόσια χρόνια. Ιδιαίτερα μάλιστα αν έχουν να κάνουν με πολιτικά ή κοινωνικά θέματα. Είναι αυτό το «τίποτα δεν έχει αλλάξει, τα ίδια συμβαίνουν και τώρα», μην πω ότι στο τέλος μουρμουρίζουν μέσα από τα δόντια […]

Πριν από δεκαεφτά χρόνια ένας αστυνομικός δολοφόνησε ένα δεκαπεντάχρονο παιδί. Αν η παρέα των εφήβων έκανε ψιλοτσαμπουκά, αν η σφαίρα εξοστρακίστηκε, όλα τα αν του κόσμου τέλος πάντων, δεν έχουν καμία σημασία. Το γεγονός αυτό ούτε μπορεί να συμψηφιστεί με άλλους θανάτους ούτε να κριθεί βάσει άλλων παραμέτρων ούτε τίποτα. Παραμένει τραγικό και αδιαπραγμάτευτο. Ο […]

Τέτοιες πιένες το «Παλλάς» είχε να γνωρίσει από τις «Μάγισσες της Σμύρνης». Μην πω το «Κλουβί με τις τρελές». Βέβαια, την περασμένη Τετάρτη ανέβηκε στη σκηνή του ένα λαϊκό έπος, συμβολικό για την εθνική μας μνήμη. Η «Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου». Με τον Αλέξη Τσίπρα στον ρόλο του Νίκου Ξανθόπουλου που υποδυόταν τον τραγουδιστή Καρατζόγλου ο […]

Πολύ πριν κατασταλάξω σε αυτό το επάγγελμα που έχει άμεση σχέση με τις λέξεις και τη χρήση τους, ανακάλυψα τη μαγεία της γλώσσας. Τη δυνατότητα που σου δίνει να εκφραστείς με πολλούς τρόπους, τις λεπτές αποχρώσεις στις έννοιες, την ετυμολογία που σε βοηθά να ανακαλύψεις τη φαντασία και τον συμβολισμό πίσω από την εξέλιξη του […]

Στο χθεσινό φύλλο των «ΝΕΩΝ», δύο θέματα μου έδωσαν τροφή για σκέψη. Δεν ήταν τα πιο σημαντικά, στις μέρες μάλιστα των αγροτικών μπλόκων, των ευρωπαϊκών σκανδάλων και των πολεμικών νεφώσεων. Εχουν όμως να κάνουν με μια σπουδαία κιβωτό της σύγχρονης Ελλάδας, την οποία οι δικές μας γενιές υποτίμησαν στην πρώτη νιότη τους και την επαναξιολογήσαμε […]

Ογδόντα ένα χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την 3η Δεκεμβρίου που, στην πραγματικότητα, σήμανε την έναρξη του Ελληνικού Εμφυλίου. Οταν όλη η Ευρώπη γιόρταζε το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα του Άξονα, όταν παντού οι άνθρωποι ανασκουμπώνονταν για να χτίσουν, πάνω στα ερείπια, μία καινούργια ζωή, όταν οι άλλοι κοιτούσαν μπροστά, στο […]

Οταν, το 1979, άκουσα για πρώτη φορά το «Γεννήθηκα στη Σαλονίκη» του Διονύση Σαββόπουλου, μου έκανε εντύπωση εκείνος ο στίχος που έλεγε: «Τζάμια, το πλήθος βλέπει οπτασίες». Τι ήταν αυτό το «τζάμια»; Μήπως κάτι δεν άκουγα καλά; Ρωτώντας λοιπόν έμαθα τι σήμαινε «Η Παναγιά στα τζάμια». Στην πραγματικότητα επρόκειτο για ένα φαινόμενο ομαδικής παραίσθησης που […]

Εχω εικόνα της Αθήνας από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Που μπορεί, εκτός από τη δική μου ανάμνηση, να είναι διαμορφωμένη και από τα πλάνα των μιούζικαλ του Δαλιανίδη, εκείνα που έμπαιναν όλοι μαζί σε ένα ανοιχτό αυτοκίνητο και, στη διαδρομή, τραγουδούσε η Βλαχοπούλου. Δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά μεταξύ πραγματικότητας και κινηματογράφου, εξάλλου πολλές […]

Το σηκώνει και η μέρα, Black Friday σήμερα, μεγάλη η χάρη της αν κι εγώ έχω ακόμη καταγεγραμμένες στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου τις παλιές εκπτώσεις, τις παραδοσιακές, 1 έως 20 Φεβρουαρίου και 1 έως 20 Αυγούστου. Τέλος πάντων, το θέμα στην εποχή μας δεν είναι αυτές καθαυτές οι εκπτώσεις. Αντε να τις εκμεταλλευτούμε […]

Πάμε πίσω στο 1993. Η γαλλική τηλεόραση κάνει (ακόμη) ένα αφιέρωμα στη Μελίνα Μερκούρη. Και καταγράφει μια συνομιλία της με τον Μάνο Χατζιδάκι στο Zonar’s – το παλιό, το ορθόδοξο – με θέμα «Τα παιδιά του Πειραιά», το τραγούδι από το «Ποτέ την Κυριακή» που, το 1960, κέρδισε, παρότι ξενόγλωσσο, το Οσκαρ καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού. […]