Πέπη Ραγκούση

Εντάξει, μεγαλώσαμε. Δεν περιμένουμε δώρο από τον Αϊ-Βασίλη, αυτές οι μέρες είναι για να χαίρονται τα παιδιά και να αγχώνονται οι μεγάλοι, ο καθένας μας έχει τις δικές του, προσωπικές «Πρωτοχρονιές» ανεξαρτήτως ημερομηνίας. Είναι όμως αυτό το «χρονιάρες μέρες» που έλεγαν οι μανάδες μας και ενεργοποιεί διάφορα εντός μας. Συμβολικά, έστω και για μία μέρα […]

Σιγά που δεν θα ξιφουλκούσαμε, χρονιάρες μέρες, που δεν θα πιάναμε τα ιδεολογικά και ιδεοληπτικά μετερίζια, που δεν θα κάναμε προβολές απωθημένων και ελλειμμάτων, που δεν θα ανεμίζαμε τις μπαντιέρες της αποψάρας μας, που δεν θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με το ερώτημα «Εσύ τι γνώμη έχεις περί αυτού;». Να πω λοιπόν ότι περί της απαγόρευσης από […]

Η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου; Η απόλυτη ανδρική φαντασίωση; Το τέλειο θηλυκό; Ολα αυτά μαζί και πολλά άλλα. Διότι η Μπριζίτ Μπαρντό, που πέθανε χθες στα 91 της χρόνια, υπήρξε όσο καμία άλλη ηθοποιός διεθνώς, ούτε καν η Μέριλιν Μονρόε, σύμβολο. Γεννημένη το 1934, κόρη μιας εύπορης και με πολλές κοινωνικές σχέσεις οικογένειας, έκανε το […]

Το reunion του «Στο παρά πέντε», η αφιερωματική εκπομπή του Mega για τα είκοσι χρόνια από την προβολή του θρυλικού σίριαλ, σάρωσε την Τρίτη το βράδυ την τηλεθέαση. Επί τεσσερισήμισι ώρες την παρακολουθούσε το μισό, σχεδόν, τηλεοπτικό κοινό. Και επειδή πλέον η απήχηση στους τηλεθεατές δεν καταγράφεται μόνο ποσοτικά, αλλά, λόγω σόσιαλ μίντια, και ποιοτικά, […]

Τι να πούμε δηλαδή; Η ατζέντα της συζήτησης, ακόμη και στις προεορταστικές συναθροίσεις, είναι βαρετή και επαναλαμβανόμενη, σαν ένα καλικαντζαράκι να θέλει να σαρώσει ακόμη και το παραμικρό ίχνος αστερόσκονης που υποτίθεται ότι επιβάλλουν αυτές οι ημέρες. Χωρίς σειρά προτεραιότητας, τα ερωτήματα που παίζουν αυτές τις μέρες είναι ποιοι θα συμμετέχουν στο κόμμα της Καρυστιανού […]

Τους νεόπλουτους τους ξέρουμε, πολύ καλά μάλιστα. Τους έχει ξετινάξει άλλωστε η παγκόσμια δραματουργία και λογοτεχνία, από τον «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου έως τη «Μαντάμ Σουσού» του Ψαθά. Η υπερβολή στη συμπεριφορά τους, η αγωνία να δείξουν τον πλούτο τους, η επιδειξιμανία τους, η άκαρπη προσπάθεια να δηλώσουν τις γνώσεις τους για έναν κόσμο, ένα σύμπαν […]

Τι ακριβώς σημαίνει, πέρα από τις σχετικές με τη γραφή ερμηνείες, «γραφικό»; Το λες και χαριτωμένο, το λες και ειδυλλιακό, κυρίως όμως αυτό που αξίζει να απεικονιστεί. Να το δούμε, να μας αρέσει, να γουστάρουμε. Αλλά όσο πιο εντυπωσιακή είναι η απεικόνιση, τόσο πιο εύκολα κρύβονται η ουσία και η πραγματικότητα. Παράδειγμα: σε προηγούμενες δεκαετίες […]

Αναμνήσεις από εκείνο το τραυματικό καλοκαίρι του 2015. Τότε που οι κρίσιμες συνεδριάσεις της Βουλής, καταμεσής του Αυγούστου, με τους ξενυχτισμένους βουλευτές αποκαμωμένους στα έδρανα, έμοιαζαν σαν μεταμεσονύχτια προβολή της ταινίας του Παναγιωτόπουλου «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμη». Θυμάμαι λοιπόν μια παρέα από πιτσιρίκια να παίζουν στην παραλία. Η πιο τσαούσα από τα κορίτσια έβαζε τα […]

Πού είν’ ο Παππάς, ο Νίκος, ο ευρωβουλευτής μας; Κάπου κρυβόταν για να αποφύγει το Αυτόφωρο για τον ξυλοδαρμό δημοσιογράφου στο Στρασβούργο. Διότι ο νταής, ο παλικαράς, ο οποίος δεν είναι η πρώτη φορά που πρωταγωνιστεί σε επεισόδιο μετά φραστικής ή σωματικής κλωτσοπατινάδας, αποδείχθηκε, τελικά, παλικάρι της φακής. Το πρόβλημα δεν είναι ο ίδιος ο […]

Οταν πρέπει κάθε μέρα να αναφερθείς σε ένα θέμα της επικαιρότητας, το μυαλό ακολουθεί πολλές φορές περίεργες και υπόγειες διαδρομές. Και συνδέει γεγονότα που, σε πρώτη ανάγνωση, φαίνεται να έχουν ουδεμία σχέση. Κάπως έτσι, ακούγοντας για ένα ακόμη περιστατικό βίας μεταξύ ανηλίκων – αυτό της 16χρονης που μαχαίρωσε σε γυμνάσιο της Κυψέλης μια 14χρονη –, […]

Η Εξόδιος Ακολουθία της Ειρήνης Μαρινάκη τελέστηκε στον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Πειραιά

Οταν είχα βγάλει το πρώτο πιστοποιητικό χωρίς να μετακινηθώ ούτε εκατοστό από τον καναπέ μου, είχα γράψει σε αυτήν την εφημερίδα ένα κείμενο για τον Κυριάκο Πιερρακάκη, τότε υπουργό Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης. Και είχα αναφερθεί σε μια συνομιλία της Μάρθα Γκράχαμ με έναν δημοσιογράφο ο οποίος ρώτησε τη γυναίκα που θεμελίωσε τον σύγχρονο χορό πώς αισθανόταν […]

Ποιος είπε ότι δεν έχουμε αντιπολίτευση; Ποιος είπε ότι δεν έχουμε αντιπολίτευση; (Το δεύτερο δύο τόνους πιο ψηλά, α λα μενιέρ Ζωής Κωνσταντοπούλου). Αντιπολιτευσάρα έχουμε. Ετοιμη να φέρει καίρια πλήγματα στις επιλογές της κυβέρνησης. Για θέματα πολύ σοβαρά από τα οποία εξαρτάται το μέλλον της χώρας, η θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη την επόμενη […]

«Γιατί ξεχνάω πώς το λέμε εμείς εκεί». Ετσι συνεχίζει η φράση του τίτλου στην υπέροχη «Θεία απ’ το Σικάγο» με τη Βασιλειάδου. Ετσι, περίπου, συνεχίζεται και η ιστορία με τη διεθνή τουρνέ των Νατάσσας Μποφίλιου και Γιάννη Χαρούλη που, με φόντο, την Acropolis (αφού η αισθητική της αφίσας αποθέωνε το τουριστικό κιτς) διαφημίστηκε ως αφιέρωμα […]

Το ακούω συχνά, συνήθως αναφορικά με κλασικά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Γραμμένα πριν από πενήντα, εκατό, εκατό πενήντα ή και διακόσια χρόνια. Ιδιαίτερα μάλιστα αν έχουν να κάνουν με πολιτικά ή κοινωνικά θέματα. Είναι αυτό το «τίποτα δεν έχει αλλάξει, τα ίδια συμβαίνουν και τώρα», μην πω ότι στο τέλος μουρμουρίζουν μέσα από τα δόντια […]

Πριν από δεκαεφτά χρόνια ένας αστυνομικός δολοφόνησε ένα δεκαπεντάχρονο παιδί. Αν η παρέα των εφήβων έκανε ψιλοτσαμπουκά, αν η σφαίρα εξοστρακίστηκε, όλα τα αν του κόσμου τέλος πάντων, δεν έχουν καμία σημασία. Το γεγονός αυτό ούτε μπορεί να συμψηφιστεί με άλλους θανάτους ούτε να κριθεί βάσει άλλων παραμέτρων ούτε τίποτα. Παραμένει τραγικό και αδιαπραγμάτευτο. Ο […]

Τέτοιες πιένες το «Παλλάς» είχε να γνωρίσει από τις «Μάγισσες της Σμύρνης». Μην πω το «Κλουβί με τις τρελές». Βέβαια, την περασμένη Τετάρτη ανέβηκε στη σκηνή του ένα λαϊκό έπος, συμβολικό για την εθνική μας μνήμη. Η «Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου». Με τον Αλέξη Τσίπρα στον ρόλο του Νίκου Ξανθόπουλου που υποδυόταν τον τραγουδιστή Καρατζόγλου ο […]

Πολύ πριν κατασταλάξω σε αυτό το επάγγελμα που έχει άμεση σχέση με τις λέξεις και τη χρήση τους, ανακάλυψα τη μαγεία της γλώσσας. Τη δυνατότητα που σου δίνει να εκφραστείς με πολλούς τρόπους, τις λεπτές αποχρώσεις στις έννοιες, την ετυμολογία που σε βοηθά να ανακαλύψεις τη φαντασία και τον συμβολισμό πίσω από την εξέλιξη του […]

Στο χθεσινό φύλλο των «ΝΕΩΝ», δύο θέματα μου έδωσαν τροφή για σκέψη. Δεν ήταν τα πιο σημαντικά, στις μέρες μάλιστα των αγροτικών μπλόκων, των ευρωπαϊκών σκανδάλων και των πολεμικών νεφώσεων. Εχουν όμως να κάνουν με μια σπουδαία κιβωτό της σύγχρονης Ελλάδας, την οποία οι δικές μας γενιές υποτίμησαν στην πρώτη νιότη τους και την επαναξιολογήσαμε […]

Ογδόντα ένα χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την 3η Δεκεμβρίου που, στην πραγματικότητα, σήμανε την έναρξη του Ελληνικού Εμφυλίου. Οταν όλη η Ευρώπη γιόρταζε το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα του Άξονα, όταν παντού οι άνθρωποι ανασκουμπώνονταν για να χτίσουν, πάνω στα ερείπια, μία καινούργια ζωή, όταν οι άλλοι κοιτούσαν μπροστά, στο […]

Οταν, το 1979, άκουσα για πρώτη φορά το «Γεννήθηκα στη Σαλονίκη» του Διονύση Σαββόπουλου, μου έκανε εντύπωση εκείνος ο στίχος που έλεγε: «Τζάμια, το πλήθος βλέπει οπτασίες». Τι ήταν αυτό το «τζάμια»; Μήπως κάτι δεν άκουγα καλά; Ρωτώντας λοιπόν έμαθα τι σήμαινε «Η Παναγιά στα τζάμια». Στην πραγματικότητα επρόκειτο για ένα φαινόμενο ομαδικής παραίσθησης που […]

Εχω εικόνα της Αθήνας από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Που μπορεί, εκτός από τη δική μου ανάμνηση, να είναι διαμορφωμένη και από τα πλάνα των μιούζικαλ του Δαλιανίδη, εκείνα που έμπαιναν όλοι μαζί σε ένα ανοιχτό αυτοκίνητο και, στη διαδρομή, τραγουδούσε η Βλαχοπούλου. Δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά μεταξύ πραγματικότητας και κινηματογράφου, εξάλλου πολλές […]

Το σηκώνει και η μέρα, Black Friday σήμερα, μεγάλη η χάρη της αν κι εγώ έχω ακόμη καταγεγραμμένες στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου τις παλιές εκπτώσεις, τις παραδοσιακές, 1 έως 20 Φεβρουαρίου και 1 έως 20 Αυγούστου. Τέλος πάντων, το θέμα στην εποχή μας δεν είναι αυτές καθαυτές οι εκπτώσεις. Αντε να τις εκμεταλλευτούμε […]

Πάμε πίσω στο 1993. Η γαλλική τηλεόραση κάνει (ακόμη) ένα αφιέρωμα στη Μελίνα Μερκούρη. Και καταγράφει μια συνομιλία της με τον Μάνο Χατζιδάκι στο Zonar’s – το παλιό, το ορθόδοξο – με θέμα «Τα παιδιά του Πειραιά», το τραγούδι από το «Ποτέ την Κυριακή» που, το 1960, κέρδισε, παρότι ξενόγλωσσο, το Οσκαρ καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού. […]

Δύσκολες οι τελευταίες μέρες για έναν οπαδό του ΣΥΡΙΖΑ. Μην πω οι τελευταίοι μήνες. Ή μάλλον τα τελευταία δύο χρόνια και κλείσαμε. Γενικά, δύσκολοι καιροί για να είσαι ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά, κυκλοφορούν διαφόρων ειδών Συριζαίοι. Σίγουρα δηλαδή υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι που υποστηρίζουν αυτό το κόμμα, που επένδυσαν στην ουσία του «Πρώτη φορά Αριστερά» και όχι […]

Για να πω τη μαύρη αλήθεια, για πολλά τον είχα, αλλά όχι για τόσο κουτσομπόλη. Φανταζόμουν ότι, επειδή είχε και καθοδηγητές στη γραφή, κάπως θα το μάζευε, κάπως θα χρησιμοποιούσε μια πιο πολιτική γλώσσα, αφού υποτίθεται ότι ο σκοπός του βιβλίου είναι η επιστροφή του μεγάλου, παρεξηγημένου ηγέτη. Οπότε ή ο καθοδηγητής τον εγκατέλειψε και […]

Σε κανονικές συνθήκες, οι λέξεις «εξάχρονος» (ως προσδιορισμός του «δράστη») και «ερωτική θωπεία» ή «σεξουαλική παρενόχληση» μπαίνουν στην ίδια πρόταση μόνο σε κάποιο σατιρικό κείμενο (με ιδανική ερμηνεύτρια τη Σοφία Μουτίδου θα έλεγα). Ελα όμως που σε πολλές περιπτώσεις η σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα είναι μια κωμωδία, μια σάτιρα της κανονικότητας που πλασάρεται και εγκαθίσταται με […]

Είναι μια εβδομάδα τώρα που ψάχνω ονειροκρίτες, βιβλία ερμηνείας οιωνών, σύμβολα και επεξηγήσεις, τις προφητείες του Αγίου Παϊσίου, τις «Μάγισσες της Σμύρνης», τους χρησμούς της Πυθίας στην ποπ εκδοχή τους, τα «Ταρό της Αρτάνας», τις ζώνες του λυκόφωτος, μέχρι Χάρι Πότερ έφτασα (καθόλου τυχαία όπως απέδειξε η πραγματικότητα). Είναι εκείνο το περιστέρι που δεν μπορούσε […]

Εκείνο το βράδυ της 21ης Νοεμβρίου, σαν σήμερα δηλαδή, το πρόγραμμα για το αθηναϊκό κοινό είχε σινεμά. Φόρεσαν οι άνθρωποι τα παλτουδάκια τους (πολλά φθαρμένα, αρκετά μεταποιημένα, λίγα ολοκαίνουργια), διέσχισαν δρόμους με μονοκατοικίες (η αντιπαροχή δεν είχε, ακόμη, αλλάξει την όψη της πόλης), με κτίρια στα οποία έχασκαν ακόμη οι «πληγές» από τις μάχες της […]

Οταν είδα στα σόσιαλ μίντια τη φωτογραφία, έπαθα σοκ. Μια φίλη μου σε ασανσέρ. Μέχρι εδώ όλα καλά. Αλλά δίπλα της, μέσα στο ασανσέρ, η Τέιλορ Σουίφτ. Δεν είμαστε με τα καλά μας. Η φίλη μου δεν είναι διαδικτυακή, είναι κανονική, πριν από τέσσερις μέρες τρέχαμε στα φυτώρια για να αγοράσουμε κυκλάμινα και πανσέδες. Πότε […]

Η επέτειος αυτή δεν είναι ούτε η κατάθεση στεφάνων, ούτε οι σηκωμένες γροθιές. Είναι η αποθέωση της αθωότητας της γενιάς που έβαλε το κεφάλι της στον ντορβά και της δικής μας που την αντικρίσαμε μέσα από τις ρωγμές της εφηβείας

Ποιο το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Χωρίς ερωτηματικό. Ετσι, σκέτο, εκφωνημένο σαν θέμα Εκθεσης Γυμνασίου. Που φαντάζομαι ότι θα το έχουν αναπτύξει πολλές χιλιάδες μαθητές μέσα σε αυτά τα πενήντα δύο χρόνια. Θα ήθελα να διάβαζα κάποιες από αυτές τις εκθέσεις. Αλιευμένες από διαφορετικές δεκαετίες και διάφορα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας. Να καταλάβω πού […]

Υπάρχει μια τάση στο Διαδίκτυο που περνάει μπροστά από τα μάτια μας συνήθως με εντελώς σαχλά βιντεάκια όπου το χιούμορ, έστω και ως πρόσχημα, σπάει τα μούτρα του, κάπου κάπου με συμπαθητικά σκετσάκια και σπάνια με κάτι που σε κάνει να γελάσεις από καρδιάς. Είναι η σύγκριση του πώς συμπεριφέρονταν οι γονείς στα παιδιά τους […]

Πόσα χρόνια έχουν περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου; Πενήντα δύο; Δηλαδή μισός αιώνας και κάτι ψιλά; Περισσότερα απ’ όσα είχαν περάσει από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι το Πολυτεχνείο; Δεν είναι δυνατόν. …Μετά όμως κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, θυμάμαι κι εκείνο το πρωτοεφηβάκι που ήμουν τότε και το συνειδητοποιώ. Τόσα πολλά χρόνια μέσα […]