Πέπη Ραγκούση

Τρία χρόνια σήμερα από την τραγωδία των Τεμπών που έκοψε άτσαλα και σπαρακτικά το νήμα της ζωής πενήντα εφτά πολύ νέων, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ανθρώπων. Τρία χρόνια από τότε που η θεσσαλική κοιλάδα γέμισε με απομεινάρια από ζωές που δεν είχαν προλάβει ακόμη να ξεπεταχθούν. Τρία χρόνια που σε αυτό το θανατικό διοχετεύτηκε η […]

Ξεκίνησε ως αστείο, μετά έγινε τάση, στη συνέχεια εξελίχθηκε σε reels (αυτά τα βίντεο που εμφανίζονται «απρόσκλητα» στις οθόνες μας) και μάλιστα με προσοδοφόρες στους δημιουργούς του «τοποθετήσεις προϊόντων» ή «ανταποδοτικά», όπως λέμε κομψά τη διαφήμιση. Τώρα έγινε και τηλεοπτική εκπομπή. Με γυναίκα ηθοποιό που κάνει λαμπρή καριέρα στο… Διαδίκτυο και άνδρα stand up κωμικό […]

Καλοκαίρι 1976, δύο χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση. Η Μελίνα Μερκούρη με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ κάνουν περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με τη «Μήδεια» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη. Τώρα, σε τι κατάσταση ήταν «όλη η Ελλάδα» και τι δομές υπήρχαν στην περιφέρεια πριν από πενήντα χρόνια δεν είναι δύσκολο να το φανταστούμε. Τέλος πάντων, […]

Δεν έχει τόση σημασία τι μας συμβαίνει, αλλά το πώς το διαχειριζόμαστε. Κι αν αυτό ισχύει για, σχεδόν, τα πάντα, ας φανταστούμε τι γίνεται με τις εθνικές μας εμμονές. Και τις τελευταίες μέρες, τα γεγονότα της επικαιρότητας είναι μια χαρά «οθόνες» για να προβληθούν επάνω τους κάμποσες από αυτές. Για παράδειγμα, η σύγκρουση του υπουργού […]

Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, τρεις άνθρωποι βρέθηκαν απέναντι στον νόμο. Οι δύο προφυλακίστηκαν καθώς βρίσκονται ακόμη υπό ανακριτική διερεύνηση. Κι ο ένας πέρασε ξυστά από τη φυλακή αφού του επιβλήθηκε ποινή εννιάμισι ετών, εξαγοράσιμη ωστόσο έναντι 60.000 ευρώ. «Σιγά» θα πει κάποιος. «Κάθε μέρα οδηγούνται άνθρωποι στη φυλακή, χιλιάδες σε όλο τον κόσμο». Οι συγκεκριμένοι […]

Είναι εδώ και λίγες μέρες που περνάει από τις οθόνες μου ο τίτλος του ρεπορτάζ της Ευτυχίας Σουφλέρη στο 24/7, αλλά μου φαινόταν τόσο εξωφρενικό αυτό που διάβαζα ώστε το προσπερνούσα θεωρώντας ότι κάτι δεν είχα καταλάβει καλά ή ότι οι αριθμοί αφορούσαν άλλη χώρα. Μετά όμως συνειδητοποίησα ότι αυτό γίνεται στην Ελλάδα. Αρχικά σοκαρίστηκα […]

Από την περασμένη Κυριακή που βγήκαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των διακοσίων στην Καισαριανή, οι οποίες από χθες, κατόπιν απόφασης του υπουργείου Πολιτισμού, αποτελούν μνημείο, πολλές σκέψεις πέρασαν, διαδοχικά, απ’ το μυαλό μου. Και ύστερα από κάθε σκέψη ερχόταν το συναίσθημα και την κυρίευε, την αποδυνάμωνε, τη στρίμωχνε στην άκρη. Πρώτα απ’ […]

«Στα ενενήντα περπατώ, στα εκατό θα φτάσω και μόνο τότε θα σκεφτώ αν πρέπει να γεράσω». Αυτό ήταν μότο ζωής για την Ελένη Αρβελέρ που έφυγε προχθές αφού συμπλήρωσε έναν, σχεδόν, αιώνα ζωής. Απόλυτα βιωματικό ωστόσο αφού υπήρξε, ως το τέλος, «κορίτσι». Δεν είναι εύκολο να περιγράψω αυτή τη συνθήκη αν και είχα την τύχη […]

Τον Ακύλα, τον νεαρό μουσικό που στον ελληνικό τελικό πήρε το εισιτήριο για τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, τον έχω «συναντήσει» πολλές φορές στη ζωή μου. Μου έχει φέρει, ως ντελιβεράς, φαγητό στο σπίτι. Μου έχει προτείνει μια καινούργια μπίρα σε προώθηση προϊόντων σε κάποιο σουπερμάρκετ. Με έχει σερβίρει σε εστιατόριο ή στο μπαρ νησιού όπου […]

Η πολυσυζητημένη τηλεοπτική μεταφορά της «Μεγάλης Χίμαιρας» του Μ. Καραγάτση έφερε πάλι στις οθόνες μας την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τη Σύρα, όπως τη λέμε οι ντόπιοι, εξού και ο τίτλος. Ενα νησί με εντελώς διαφορετική εξέλιξη από τη γραμμική πορεία ανάπτυξης που είχαν τα άλλα κυκλαδονήσια. Η «Νέα Υόρκη του Αιγαίου» από τα μέσα του […]

Ηταν σαν αύριο και ήταν το 2020. Στην Ευρώπη καταγράφηκε ο πρώτος θάνατος από Covid. Ενας κινέζος τουρίστας στο Παρίσι. Ακριβώς ένα μήνα πριν, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιούσε για σοβαρές πιθανότητες να εξαπλωθεί παγκοσμίως η επιδημία από τη Γιουχάν. Δύο μήνες πριν, ελάχιστοι από εμάς είχαν ασχοληθεί με το περίεργο που συνέβαινε σε εκείνη […]

Οι φούρνοι, από τα παλιά τα χρόνια, ήταν ένα είδος μαγαζιού με ειδική σημειολογία στην κοινωνική μας μυθολογία, τόσο την αστική όσο και την αγροτική. Μετά το καφενείο, ήταν το πρώτο μαγαζί που θα άνοιγε σε ένα μικρό χωριό ακόμη και τότε που οι γυναίκες έφτιαχναν ψωμί στο σπίτι. Αν και ο φούρναρης δεν λογιζόταν […]

Ειλικρινά, χρειάστηκε να ανατρέξω στην Google για να θυμηθώ τη σωστή διατύπωση της παροιμίας που συγκρίνει το χρήμα με τη δόξα. Την είχα ξεχάσει. Διότι στην εποχή μας εκείνο «Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα ουδείς», έχει έρθει τούμπα. Σήμερα ο πλούτος σαγηνεύει πιο πολύ από τη δόξα. Αφήστε που με τα χρήματα, μια χαρά […]

Για να πω τη μαύρη μου αλήθεια, τον Bad Bunny δεν τον ήξερα. Τον έμαθα την περασμένη εβδομάδα με αφορμή τον θρίαμβό του στα Grammy, όπου μάλιστα ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού που ένας μη αγγλόφωνος «δίσκος», ο δικός του, κέρδισε το βραβείο του καλύτερου της χρονιάς. Ακουσα τη δήλωσή του εναντίον […]

Η Ελλάδα, τέτοιες μέρες το 2008, ζούσε ακόμη στον απόηχο του «μεγάλου πάρτι» και των Ολυμπιακών Αγώνων. Η χρεοκοπία, αν και όχι τόσο μακριά, δεν ήταν ακόμη ορατή. Αλλωστε, μόλις έναν χρόνο πριν, ήμασταν η πρώτη χώρα, σε σχέση με τον πληθυσμό μας, σε κατανάλωση ειδών πολυτελείας. Θεωρούσαμε ότι το μέλλον ήταν απρόσκοπτο και το […]

Πριν από λίγα βράδια έτυχε να βρίσκομαι στο σπίτι κάποιου – πώς να τον πω τώρα; – καλλιτέχνη, συγγραφέα και μεταφραστή, ενός ανθρώπου τέλος πάντων που, λόγω της δουλειάς του, έχει ιδιαίτερη σχέση με τη γλώσσα. Η τηλεόραση έπαιζε ένα από τα πολυσυζητημένα σίριαλ των τελευταίων εβδομάδων για το οποίο, κοινό και ειδικοί, μιλούν με […]

Πριν από μερικές ημέρες, έγραφα στα «ΝΕΑ» ότι η ιστορία της εξαφάνισης της 16χρονης Λόρα από το Ρίο, ο τρόπος που αυτό το κορίτσι σχεδίασε και μεθόδευσε τη φυγή του, το πώς μάζευε τα χρήματα «νοικιάζοντας» βιβλία, πλέκοντας και μεταπουλώντας διάφορα είδη, η σχολαστικότητα με την οποία εξαφάνισε το ηλεκτρονικό της αποτύπωμα, θα μπορούσε να […]

Τι; Μόνο διακόσια; Χιλιάδες χρόνια. Από τότε που χαράχτηκαν τα πρώτα ορνιθοσκαλίσματα στην ελληνική γλώσσα. «Μήνιν άειδε, θεά, Πηληιάδεω Αχιλήος» γράφει ο μπαρμπα-Ομηρος στον πρώτο στίχο της Ιλιάδας. Που σημαίνει: «Τη μάνητα, θεά, τραγούδα μας, του ξακουστού Αχιλλέα» (μετάφραση Καζαντζάκη – Κακριδή). Μας τρέφει; Μας συναρπάζει; Δίνει νόημα στη ζωή μας; Μας κάνει να νιώθουμε […]

Πρώτα απ’ όλα να διευκρινίσω τον τίτλο. Στη μακρινή δεκαετία του 1980, τότε που η κάθε αλλαγή, η κάθε ανατροπή, η κάθε ανορθόδοξη και λοξή ματιά ήταν καλοδεχούμενες και δημιουργούσαν «πυρήνα», τρέχαμε να δούμε στο Θέατρο Καισαριανής δύο «μετεπιθεωρήσεις» με την υπογραφή του Γιώργου Μανιώτη. Πρώτα το «Χορεύει η Κρυστάλλω μάμπο», που είχε και συνέχεια, […]

Η ιστορία είναι γνωστή, αλλά κάθε φορά που την ανακαλείς, δεν μπορεί παρά να σε εντυπωσιάζει. Μια ιδέα έφτανε, μόνο μια ιδέα, χωρίς έρευνα, χωρίς πειράματα, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, για να αλλάξει, σαν σήμερα το 2004, ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο και, συγχρόνως, ο τρόπος που βλέπει ο κόσμος εμάς. Ή μάλλον, για να […]

«Εδώ καλά είναι;». «Μου φαίνεται πολύ αριστερά;». «Να το πάω προς το κέντρο; Ταμάμ κεντροαριστερά;». «Ναι, αλλά από εδώ φαίνεται κεντροδεξιά». «Να το βάλω λίγο πιο πάνω;». «Ετσι δεν κάνει ούτε αριστερά ούτε δεξιά». «Λίγο πιο κάτω;». «Και τι θα βάλουμε πιο πάνω;». «Νομίζω το καλύτερο είναι στα αριστερά και προς τα πάνω». «Και γιατί […]

Η φίλη είναι αριστερή από τα γεννοφάσκια της. Εξ οικογενειακής παράδοσης, δηλαδή με συγγενείς φυλακισμένους, εκτοπισμένους, κυνηγημένους στα μετεμφυλιακά χρόνια. Η ίδια μάλιστα, αν και πολύ πετυχημένη στον επαγγελματικό της χώρο, έχει περάσει και από τα έδρανα της Βουλής. Αν και βαθιά πολιτικοποιημένη ωστόσο, είναι άνθρωπος που κατέχει καλά την υψηλή Τέχνη της διαφωνίας και […]

Πέντε εργάτριες νεκρές μέσα σε ένα παρανάλωμα φωτιάς - Επτά νέοι άνθρωποι νεκροί, ύστερα από μία σύγκρουση που κόβει την ανάσα

Γνώρισα τον κύριο Ζακ πριν από πάρα πολλά χρόνια. Σε δισκογραφική εταιρεία εγώ κι εκείνος από τους πιο σημαντικούς μουσικούς παραγωγούς, μια διακεκριμένη προσωπικότητα και εκτός του επαγγελματικού του χώρου. Θυμάμαι ένα άνθρωπο με στρογγυλό, καλοσυνάτο πρόσωπο, ευγενικό και πάντα χαμογελαστό, με ιδιαίτερο χιούμορ, η χαρά της ζωής. Η εξείδικευσή του μάλιστα στην τζαζ, το […]

Τέτοια μέρα, πριν από 125 χρόνια, ο Κονσταντίν Στανισλάφσκι είχε γενική δοκιμή στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας. Την επομένη θα έκαναν πρεμιέρα με το ολοκαίνουργιο, τότε, έργο του Αντον Τσέχοφ «Οι τρεις αδελφές» όπου ο ίδιος μάλιστα θα έπαιζε τον ρόλο του αντισυνταγματάρχη Βερσίνιν. Είχε προηγηθεί μία μεγάλη παρεξήγηση που, παρ’ ολίγον, θα ακύρωνε την […]

Την περασμένη Δευτέρα, με την έκρηξη του εργοστασίου μπισκότων «Βιολάντα» στα Τρίκαλα και τον θάνατο των πέντε εργατριών να στοιχειώνουν ήδη τις οθόνες μας, έσβηνα από τη μνήμη του κινητού μου τις ηχογραφήσεις παλαιότερων συνεντεύξεων. Μισοεπίτηδες, μισοτυχαία, πάτησα την ακρόαση σε μια καταγραφή με ημερομηνία 6 Μαρτίου 2022. Στη συνομιλία μου με κάποιον σημαντικό ηθοποιό […]

Οχι, δεν έκανα κάποιο λάθος στον τίτλο. Πλωρίτες λέμε εμείς οι νησιώτες τους ανθρώπους της πλώρης, αυτούς δηλαδή που στέκονται στο μπροστινό μέρος του πλοίου, μικρού ή μεγάλου. Και, μεταφορικά, αυτούς που κοιτάνε μπροστά, που μπορούν και θέλουν να διακρίνουν τους μεγάλους ορίζοντες, που τάσσονται σε μια αποστολή την οποία οι ίδιοι έχουν αναθέσει στον […]

Ας κάνουμε την παρακάτω υπόθεση. Σε ένα νοσοκομείο, νοσηλεύεται κάποιος ασθενής. Οι γιατροί που τον παρακολουθούν, παρόλο που έχουν σοβαρές επιφυλάξεις για το αν έχει ολοκληρωθεί η θεραπεία και έχει αποκατασταθεί η υγεία του, του δίνουν εξιτήριο. Και ύστερα από ένα χρονικό διάστημα, ο ασθενής πεθαίνει. Φανταζόμαστε όλοι τι θα είχε συμβεί. Ερευνες, καταγγελίες, αγωγές, […]

Μέχρι πριν από τρία τέσσερα χρόνια, αυτή η επέτειος ήταν καταχωρισμένη στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου. Μια εσωτερική ειδοποίηση, ένα «καμπανάκι», μου την υπενθύμιζε λίγες μέρες πριν. Τελευταία, την κατάπιε κι αυτή η λήθη που επιφέρουν η πύκνωση των γεγονότων και οι μεγάλες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό. Φέτος δε, με αφορμή ένα εντελώς άσχετο […]

Σκέφτηκα πολύ αν θα έπρεπε να γράψω για τις αμβλώσεις. Θεωρούσα ότι θα έριχνα νερό στον μύλο της επαναφοράς στο τραπέζι της δημόσιας συζήτησης ενός μη-θέματος. Διότι, αν μιλάμε για κάτι που έχει «τακτοποιηθεί» συνταγματικά εδώ και σαράντα χρόνια, είναι σαν να θεωρούμε ότι κακώς είναι τακτοποιημένο ή ότι, τέλος πάντων, πρέπει να «ανατακτοποιηθεί». Αλλά […]

Είδα πριν από λίγες μέρες, στο θέατρο του Ελληνικού Κόσμου, το «Μεγάλο μας Τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Και μελαγχόλησα. Διότι θυμήθηκα μια 13χρονη πιτσιρίκα, προπετή και αυθάδη, με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της, που ένα βράδυ, πριν από 52 χρόνια, την πήγε η μεγαλύτερη […]

Χθες, οι λίγοι τολμηροί που έκαναν την αποκοτιά να κινηθούν στο κέντρο της Αθήνας, μιλούσαν για μία πόλη σε κατάσταση αφασίας. Τα σχολεία κλειστά, κάποιες υπηρεσίες δεν λειτουργούσαν, στους δρόμους λίγα αυτοκίνητα, στα πεζοδρόμια καθόλου διαβάτες, κάμποσα μαγαζιά κλειστά και όσα ήταν ανοιχτά, ψιλοάδεια. Εν τω μεταξύ, από την προηγουμένη, είχαν ακυρωθεί εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις, συναυλίες, […]

Το πρόσωπό της κυριαρχεί εδώ και, δύο, σχεδόν, εβδομάδες σε όλων των ειδών τις οθόνες που στοιχειώνουν τη ζωή μας. Πρόσωπο ανοιχτόχρωμο, βόρειο (ουκρανικής καταγωγής είναι άλλωστε) χωρίς την ένταση που μπορούν να αποτυπώσουν τα δικά μας, μεσογειακά χαρακτηριστικά, ακόμη και όταν δεν υπάρχει λόγος, έτσι, για την πόζα. Μοιάζει απαθές αλλά ξέρουμε πια ότι […]

Εδώ και δύο, περίπου, χρόνια αν τολμούσε κάποιος ούτε καν να αμφισβητήσει, απλώς να διατυπώσει κάποια ερωτηματικά για τον τρόπο που η Μαρία Καρυστιανού διαχειρίζεται όχι ακριβώς το πένθος της αλλά την τραγωδία των Τεμπών όπου έχασε την κόρη της, ήταν σαν να έριχνε τον εαυτό του στην αρένα της δημόσιας διαπόμπευσης. Διαδικτυακές επιθέσεις, κουλτούρα […]

Το ημερολόγιο λέει ότι χθες συμπληρώθηκαν 42 χρόνια από την ημέρα που πέθανε ο Βασίλης Τσιτσάνης (και 114 από την ημέρα που γεννήθηκε, λες και μια παράξενη μοίρα κλείνει, στην ίδια ημερομηνία, τον κύκλο ζωής κάποιων «αρχαγγέλων», όπως και ο Καβάφης που 29 Απριλίου γεννήθηκε, 29 Απριλίου πέθανε). Εχει σημασία όμως τι γράφουν τα ημερολόγια; […]

Το δελτίο Τύπου από το υπουργείο Πολιτισμού είχε τίτλο «Αναδεικνύονται οι αρχαιότητες της «Οικίας Κοκοβίκου» στην Πλάκα». Αναφέρεται στο κτίριο επί της οδού Τριπόδων 32 στην Πλάκα, εκεί όπου έζησαν η «Ελενίτσα» (Μάρω Κοντού) και ο «Αντωνάκης Κοκοβίκος» (Γιώργος Κωνσταντίνου) στο «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Τζαβέλλα. Το οίκημα έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο αφού […]