Το Ιράν ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι επανεξετάζει τις τελευταίες αμερικανικές προτάσεις για τον τερματισμό του πολέμου, την ίδια στιγμή που ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, απείλησε τη χώρα με ένα νέο, σφοδρότερο κύμα βομβαρδισμών, εάν δεν επιτευχθεί άμεσα συμφωνία για την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ στη διεθνή ναυτιλία.
Οι ελπίδες για τον τερματισμό της δίμηνης σύγκρουσης έδωσαν «ανάσα» στις διεθνείς αγορές, παρά το γεγονός ότι λίγες ώρες νωρίτερα ο αμερικανικός στρατός άνοιξε πυρ εναντίον ιρανικού πετρελαιοφόρου που επιχείρησε να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό.
Διαβάστε ακόμα: Η διπλωματία του πετρελαίου: Πώς η Κίνα μπορεί να αλλάξει τον πόλεμο ΗΠΑ – Ιράν
Ο Τραμπ, μέσω κοινωνικών δικτύων, άφησε να εννοηθεί ότι οι αποστολές πετρελαίου και φυσικού αερίου θα μπορούσαν να ξαναρχίσουν σύντομα, θέτοντας όμως έναν σκληρό όρο: «Αν δεν συμφωνήσουν, οι βομβαρδισμοί ξεκινούν».
Η παρέμβαση του Πακιστάν
Στο επίκεντρο αυτής της διπλωματικής προσπάθειας βρίσκεται το Πακιστάν, το οποίο λειτουργεί ως ο κρίσιμος ενδιάμεσος κρίκος. «Αναμένουμε μια συμφωνία το συντομότερο δυνατό», δήλωσε ο εκπρόσωπος του πακιστανικού υπουργείου Εξωτερικών, Ταχίρ Αντραμπί, σημειώνοντας πως το Ισλαμαμπάντ παραμένει αισιόδοξο για μια βιώσιμη λύση που θα συμβάλει στην παγκόσμια ειρήνη.
Ο πακιστανός Πρωθυπουργός, Σεχμπάζ Σαρίφ, τόνισε πως η κυβέρνησή του βρίσκεται σε συνεχή επικοινωνία με την Τεχεράνη και την Ουάσιγκτον, «μέρα και νύχτα», προκειμένου να σταματήσει ο πόλεμος και να παραταθεί η εύθραυστη εκεχειρία που ισχύει από τις 8 Απριλίου.
Γιατί η παράταση του αδιεξόδου δεν συμφέρει τις ΗΠΑ
Για τον Ντόναλντ Τραμπ, η συνέχιση της σύγκρουσης εξελίσσεται σε πολιτικό εφιάλτη.
Στιγμιότυπο από την χθεσινή επίσκεψη στο Πεκίνο του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί. Η Κίνα είναι από καιρό στενός διπλωματικός και οικονομικός σύμμαχος του Ιράν, αλλά διατηρεί ανοιχτή γραμμή και με την Ουάσιγκτον, κάτι που θα φανεί πολύ χρήσιμο κατά τη συνάντηση Τραμπ με τον κινέζο πρόεδρο στο Πεκίνο την ερχόμενη εβδομάδα, στις 14 και 15 Μαΐου. Είναι αυτή η χρονική στιγμή που πιθανότατα έφερε τον Αραγτσί στο Πεκίνο, όπου εξέφρασε μεγάλες ελπίδες ότι η Κίνα θα μπορούσε να αποτρέψει «παραβιάσεις της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας» σε συνάντηση με τον κινέζο ομόλογό του Γουάνγκ Γι, ο οποίος δεσμεύτηκε να διαδραματίσει η χώρα του «μεγαλύτερο ρόλο στην αποκατάσταση της ειρήνης και της ηρεμίας στη Μέση Ανατολή».
Ο πόλεμος, που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου και υπολογιζόταν να διαρκέσει λίγες εβδομάδες, οδεύει πλέον στη δέκατη εβδομάδα του χωρίς σαφή νικητή.
Διαβάστε ακόμα: Μήνυμα Τραμπ σε Ιράν: Αν δεν συμφωνήσει θα γίνουν ισχυρότεροι βομβαρδισμοί
Με τη δημοτικότητά του να έχει υποχωρήσει στο 30% και τη μέση τιμή της βενζίνης στις ΗΠΑ να ξεπερνά τα 4,50 δολάρια ανά γαλόνι, ο Πρόεδρος στερείται του απαραίτητου πολιτικού κεφαλαίου για να συνεχίσει μια δαπανηρή εκστρατεία.
Η Ουάσιγκτον βρίσκεται παγιδευμένη σε μια στρατηγική σύγχυση.
Η τακτική των «χειρουργικών» πληγμάτων, όπως η δολοφονία του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, δεν οδήγησε στην κατάρρευση του καθεστώτος, ενώ η απροθυμία του Τραμπ να αναπτύξει χερσαίες δυνάμεις —μια κίνηση αυτοσυγκράτησης— κατέστησε την ολοκληρωτική στρατιωτική νίκη ανέφικτη.
Πλέον, ο Λευκός Οίκος αναζητά μια «διπλωματική σανίδα σωτηρίας» μέσω ενός μονοσέλιδου υπομνήματος, αντιλαμβανόμενος ότι ο οικονομικός αντίκτυπος στο εσωτερικό της Αμερικής μπορεί να αποβεί μοιραίος για την επανεκλογή του.
Γιατί η παράταση του αδιεξόδου δεν συμφέρει το Ιράν
Από την άλλη πλευρά, η Τεχεράνη μπορεί να απέδειξε ότι διαθέτει ισχυρά όπλα αποτροπής, όπως ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ, όμως το κόστος για τη χώρα είναι δεινό. Ο ναυτικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών από τις ΗΠΑ έχει στραγγαλίσει την οικονομία, καθιστώντας την άρση των κυρώσεων ζήτημα επιβίωσης για το καθεστώς.
Παρόλο που η ηγεσία του Ιράν βλέπει την επιβίωσή της ως «νίκη» απέναντι στην υπερδύναμη, η συνέχιση των βομβαρδισμών και η οικονομική απομόνωση απειλούν με εσωτερική κοινωνική έκρηξη.
Το Ιράν έχει μετατρέψει τα Στενά σε στρατηγικό πλεονέκτημα, αλλά δεν μπορεί να ευημερήσει σε μια κατάσταση διαρκούς πολέμου.
Η ανάγκη να επωφεληθεί ξανά από τις εξαγωγές ενέργειας καθιστά τη συμφωνία μονόδρομο, παρά την αδιάλλακτη ρητορική των Φρουρών της Επανάστασης.
Το συμπέρασμα
Το αδιέξοδο έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου και οι δύο πλευρές έχουν περισσότερα να χάσουν παρά να κερδίσουν από τη συνέχιση των εχθροπραξιών. Ο Τραμπ χρειάζεται μια «επιτυχία» για να ηρεμήσει τις εσωτερικές αντιδράσεις και να ρίξει τις τιμές των καυσίμων, ενώ το Ιράν χρειάζεται οικονομική ανάσα.
