Στον λεγόμενο αναπτυγμένο κόσμο, οι άνθρωποι θεωρούν δεδομένο πως θα τρέχει πάντα πόσιμο νερό από τις βρύσες των σπιτιών τους ή θα υπάρχει νερό ( με τον έναν ή τον άλλο τρόπο) για να ποτίσουν τις καλλιέργειες τους.
Ωστόσο, όλα δείχνουν πως η εποχή που ζούμε σηματοδοτεί το τέλος των αυτονόητων πραγμάτων… Και η κλιματική αλλαγή έχει ήδη βάλει το …χεράκι της σε αυτό. Έτσι, κατά τους ειδικούς, εάν δεν είναι αυτονόητο πως θα έχουμε νερό, δεν είναι αυτονόητο πως θα έχουμε και τροφή (!).
2,2 δις. Άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στο νερό…
Σήμερα 2,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό με ασφαλή διαχείριση, ενώ 750 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη πεινάνε. Με απλά λόγια: δεν έχουμε νερό σημαίνει δεν έχουμε τροφή…
« Η κατάσταση σε σχέση με το πολύτιμο νερό -τόσο αυτό που προορίζεται για ύδρευση όσο και για άρδευση- έχει γίνει ιδιαίτερα περίπλοκη εξαιτίας των καταστροφικών επιπτώσεων της κλιματικής κρίσης και των ακραίων καιρικών φαινομένων», επισημαίνουν, από την περιβαλλοντική οργάνωση Greenpeace.
Στο νέο τοπίο που έχει πλέον διαμορφωθεί, οι ξηρασίες είναι επαναλαμβανόμενες και τα πρότυπα βροχοπτώσεων απρόβλεπτα. Ταυτόχρονα, αυξάνεται η θερμοκρασία με αποτέλεσμα αυξημένες απαιτήσεις σε νερό. Το νερό είναι άκρως αναγκαίο στοιχείο για τη ζωή μας και ταυτόχρονα μια απολύτως απαραίτητη εισροή για την καλλιέργεια και παραγωγή της τροφής μας.
Υψηλό υδατικό στρες
Κατά τους ειδικούς της περιβαλλοντικής οργάνωσης, σήμερα η χρήση του γλυκού νερού στη γεωργία είναι σπάταλη και εξαιρετικά μη βιώσιμη. Ενδεικτικό είναι το γεγονός πως το 1/4 των καλλιεργειών στον κόσμο είναι αρδευόμενες. Και το 1/3 των αρδευόμενων καλλιεργειών αντιμετωπίζει εξαιρετικά υψηλό υδατικό στρες.
Ο κύριος παράγοντας λειψυδρίας
Σύμφωνα με τους ίδιους, παγκοσμίως, η γεωργία είναι ο κύριος παράγοντας της λειψυδρίας, καθώς το Το 70% του νερού που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος χρησιμοποιείται στην παραγωγή τροφίμων (άρδευση των καλλιεργειών και σίτιση των ζώων), και αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική αιτία ρύπανσης των υδάτων.
‘Ένα κρίσιμο στοιχείο: το 41% της συνολικής γεωργικής χρήσης νερού προορίζεται για την παραγωγή ζωοτροφών.
Υπάρχει λύση (;)
Τίθεται έτσι το ερώτημα: υπάρχει λύση; Σύμφωνα με την περιβαλλοντική οργάνωση, η λύση δεν είναι να συζητάμε τεχνικές αύξησης της αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας των συστημάτων άρδευσης διότι κάτι τέτοιο στην ουσία σημαίνει ότι θα εξακολουθήσουμε να διατηρούμε το εντατικό, βιομηχανικό μοντέλο παραγωγής τροφής ως έχει και απλώς θα το μετατρέψουμε σε ελαφρώς πιο αποτελεσματικό και πιο παραγωγικό.
Άνθρωποι πεινάνε…
Σήμερα 750 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν πείνα, την ίδια στιγμή που πετάμε κάθε χρόνο το 30% της παραγόμενης τροφής (αξίας περίπου 940 δις. δολαρίων το χρόνο). Σε ό,τι αφορά την Ευρώπη, κάθε χρόνο πετάει 88 εκατομμύρια τόνους τροφίμων. Συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας (!).
Καθημερινές …επιζήμιες συνήθειες
Ταυτόχρονα, το θέμα «νερό» φέρνει στην επικαιρότητα ζητήματα καθημερινής συνήθειας όπως: μείωση σπατάλης χρήσης νερού, μείωση σπατάλης τροφίμων, προτεραιότητα σε τρόφιμα με χαμηλότερο αποτύπωμα νερού, όπως τα φρούτα, όσπρια, λαχανικά, αντί για κρέας και γαλακτομικά, κοκ.
Αυτό που γίνεται πλέον σαφές είναι πως η προστασία της φύσης και των υδάτινων πόρων από τις καταστροφικές επιπτώσεις της βιομηχανικής γεωργίας είναι πλέον ζήτημα που σχετίζεται με τη ζωή και την επιβίωσή μας.
