Λούκα… Στρακόσα: Ο ένας εκτέλεσε, ο άλλος την έσωσε!

Η ΑΕΚ πέρασε δια πυρός και σιδήρου από την Τρίπολη, έπαιξε πολύ με τη φωτιά, αλλά στο τέλος της βραδιάς, απολαμβάνει τη μοναξιά της κορυφής του βαθμολογικού πίνακα, έστω και με ματς περισσότερο από Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ!

Ο «Δικέφαλος» έκανε μόνος του τα εύκολα δύσκολα! Σε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να κυριαρχήσει απόλυτα και να πετύχει μία πολύ εύκολη νίκη, στο δεύτερο ημίχρονο ήταν λες και τον έβγαλες από την πρίζα. Με εξαίρεση τη φάση του Μουκουντί για 45’ συν τα 5’ των καθυστερήσεων, έδειχνε βραχυκυκλωμένος και αδυνατούσε να βγάλει στον αγωνιστικό χώρο ακόμα και τις βασικές ποδοσφαιρικές του αρχές.

Είναι αλήθεια πως η ΑΕΚ μπήκε με το πόδι στο «γκάζι» στην Τρίπολη και έπιασε τον Αστέρα από το λαιμό. Δημιούργησε ευκαιρίες και θα μπορούσε να είχε σκοράρει νωρίτερα, αλλά κάποιες λάθος επιλογές στην τελική πάσα ή στα τελειώματα, δεν της έδωσαν αυτή τη δυνατότητα.

Η γκολάρα του Γιόβιτς, ο οποίος συνέχισε από εκεί που είχε σταματήσει στο ματς με τον Παναθηναϊκό έκαναν τα πράγματα πιο εύκολα για τους «κιτρινόμαυρους», που λόγω ποιότητας και εμπειρίας, είχαν τη δυνατότητα να διαχειριστούν καλύτερα το ματς. Αν μάλιστα ο Βάργκα δεν ήταν άτυχος λίγο πριν τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου στην κεφαλιά που έπιασε και η μπάλα είχε πάει στα δίχτυα, τότε ίσως να μην κάναμε ποτέ αυτή την κουβέντα.

Στο δεύτερο μέρος θα περίμενε κανείς, η ΑΕΚ να συνεχίσει τουλάχιστον στο ρυθμό που έπιασε στο α’ ημίχρονο, όμως όπως προανέφερα, δεν θύμισε σε καμία περίπτωση την ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς. Θα τολμήσω μάλιστα να πω ότι ήταν αν όχι το χειρότερο, ένα από τα χειρότερα ημίχρονα με τον Σέρβο στον πάγκο της.

Ελάχιστη κατοχή μπάλας, πολλά λάθη στην κυκλοφορία, καμία πίεση στον αντίπαλο και αρκετά ρήγματα ανάμεσα στις γραμμές της. Σε αυτές τις περιπτώσεις τα «καμπανάκια» αρχίζουν και χτυπάνε, καθώς όταν δεν τελειώνεις έναν αντίπαλο, αυτός μπορεί να βρει τρόπο να σου κάνει τη ζημιά.

Ο Αστέρας δεν απείλησε πάρα πολλές φορές. Ήταν τρεις οι πολύ επικίνδυνες φάσεις που δημιούργησε. Μία στο ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου με την κεφαλιά του Γιοακίνι που πέρασε λίγο άουτ, μία στη φάση όπου ο Μπαρτόλο πλασάρει άστοχα. Η μοναδική αντίδραση της ΑΕΚ ήταν η φάση με τον Μουκουντί, αλλά ο Καμερουνέζος δε στάθηκε τυχερός και κάπως έτσι φτάσαμε στην δεύτερη αλλά ίσως πιο σημαντική στιγμή του ματς και αναφέρομαι στην κεφαλιά του Κετού.

Ευτυχώς εκεί υπήρχε ο Θωμάς Στρακόσα, στον οποίο θα πρέπει να ανάψουν μία ακόμα λαμπάδα για την επέμβαση που έκανε. Ήταν τέτοιο το χρονικό σημείο του παιχνιδιού που αν ο Αστέρας είχε ισοφαρίσει, τώρα θα κάναμε μία πολύ διαφορετική κουβέντα.

Τέλος καλό, όλα καλά για την οικονομία της συζήτησης, όμως για τον Νίκολιτς, μόνο καλά δεν μπορεί να είναι τα μαντάτα με την εικόνα της ΑΕΚ στο δεύτερο ημίχρονο. Διότι την Κυριακή ακολουθεί το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και παρότι θα έχει παίξει «τελικό» την Τετάρτη στην Ολλανδία, ανάλογη εμφάνιση «απαγορεύεται».

ΥΓ: Η εικόνα του Ζοάο Μάριο από τη στιγμή που μπήκε ήταν κάκιστη. Ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Όπως είναι και απαράδεκτο να φεύγουν τέσσερις με δύο χωρίς τερματοφύλακα και το αποτέλεσμα να είναι μία «τρύπα στο νερό».