Ο (κάθε) τρόπος με τον οποίο βάζουν τη μπάλα στο καλάθι ο Τάιλερ Ντόρσεϊ και ο Σάσα Βεζένκοφ ανεξαρτήτου έδρας και αντιπάλου, δείχνει την μεγάλη ικανότητα αυτού του «φονικού» διδύμου που έκρινε ουσιαστικά και το χθεσινό ντέρμπι στο Telecom Center Athens. Το κάνουν να μοιάζει τόσο εύκολο, σαν να πηγαίνουν μια καθημερινή βόλτα στο πάρκο, ακόμα και αν οι αντίπαλοι έχουν «κρεμαστεί» πάνω τους.
Το Clutch Shot του Τάιλερ Ντόρσεϊ που «κλείδωσε» τη μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού (10η συνεχόμενη στην Ευρωλίγκα και συνολικά 22η σε 29 αναμετρήσεις με τον Παναθηναϊκό στα ευρωπαϊκά σαλόνια) είναι για να διδάσκεται σε σεμινάριο. Αν το έκανε παίκτης του ΝΒΑ, θα ήταν μόνιμο highlights για αρκετό καιρό στο διαδίκτυο. Τι λέει το…λεξικό για το όρο Clutch; «Το Clutch είναι ένας αθλητικός όρος που αναφέρεται στο φαινόμενο όπου οι αθλητές διαπρέπουν υπό πίεση, κοινώς γνωστό ως “in the clutch”. Αυτές οι στιγμές συμβαίνουν συνήθως αργότερα στο παιχνίδι και περιλαμβάνουν φάσεις που επηρεάζουν σημαντικά το αποτέλεσμα του παιχνιδιού».
Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ ζει και αναπνέει για αυτές τις ειδικές συνθήκες λες και έχει γεννηθεί για αυτές. Δεν αρκεί μόνο η άγνοια κινδύνου (που διαθέτει άφθονη), η τρέλα (και από αυτή έχει) και το ένστικτο του σουτέρ (η αδυναμία του). Πρέπει κάποιος να έχει, πως το έλεγε ο συγχωρεμένος ο Γιάννης Ιωαννίδης, και μεγάλα…αυγά για να πάρει αυτά τα σουτ και να ζήσει και να πεθάνει από αυτά καθώς δεν είναι λίγες και οι φορές που δεν θα μπουν.
Ο Ντόρσεϊ, αλλά και ο οργανισμός του Ολυμπιακού, παίρνει απίστευτη ενέργεια από την…αμφισβήτηση. Λειτουργεί σαν κηροζίνη που βάζει τις μηχανές να δουλέψουν στο φουλ. Το χθεσινό πρώτο δεκάλεπτο ήταν βγαλμένο από τα καλύτερα βιβλία του κόουτς Μπαρτζώκα ένα κλασσικό mastermind και ας μην έχει αδυναμία στο σκάκι όπως έχει παραδεχτεί.
Ο τρόπος με τον οποίο ο Ολυμπιακός προηγήθηκε με 28-11 πριν μειώσει ο Σόρτς στο 28-13 στο τέλος του δεκαλέπτου ήταν μια ιδιοφυής προπονητικά παράσταση που δεν είναι τόσο εύκολο να σχεδιάσεις, αλλά είναι ακόμα πιο δύσκολο να την εκτελέσεις με τέτοια μαθηματική ακρίβεια όσο και αν ο αντίπαλος (προπονητής και παίκτες) είχαν πάρει το μαχαίρι το βουτύρου και είχαν πασαλείψει με ποσότητα το ψωμί του Ολυμπιακού κάνοντάς του τη ζωή πιο εύκολη.
Αντίθετα το 30-15 των Πρασίνων στη δεύτερη περίοδο δεν είχε το ίδιο τεχνικό ρεπερτόριο αλλά ήταν αποτέλεσμα ενός ακόμα τεράστιου παίκτη με ατομική κλάση όχι μόνο στο σκοράρισμα αλλά και στη δημιουργία. Ο Κέντρικ Νάν τα έκανε (σχεδόν) όλα μόνος του και όταν πια είχε 2-3 παίκτες πάνω του έδινε τις τέλειες ασίστ, όσες τουλάχιστον αξιοποίησαν οι συμπαίκτες του, που είναι βέβαιο ότι στο τέλος της ημέρας θα πρέπει να ένιωσαν λίγο αμήχανα βλέποντας πόσο λίγο τελικά βοήθησαν αυτόν τον σούπερ στάρ που έμοιαζε κάποιες στιγμές να παίζει μόνος του εναντίον όλων και σε ομαδικό άθλημα, σπάνια θα κερδίσει ο ένας ακόμα και αν είναι μέγας όπως ο Νάν.
Ναι Βεζένκοφ και Ντόρσεϊ πήραν τα εύσημα, αλλά ο πύργος του Ολυμπιακού που – δικαιολογημένα – του πρόσφερε γη και ύδωρ (περισσότερα από όσα του έδιναν οι Ερυθρόλευκοι) το καλοκαίρι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος μήπως και τον φέρει στο ΟΑΚΑ, ο Νίκολα Μιλουτίνοφ ήταν ο συνδετικός κρίκος της ομάδας που κράτησε τις ισορροπίες μπρος και πίσω.
Και φυσικά μην ξεχνάμε τον εμβληματικό αρχηγό των Ερυθρολεύκων, Κώστα Παπανικολάου που έδειξε και πάλι την ηγετική του στόφα του από την αγωνιστική συμπεριφορά στο παρκέ, μέχρι τον πως ήταν στον πάγκο στις εύκολες και τις δύσκολες στιγμές.
Όσο για τον Μόρις με σκάρτες 5-6 προπονήσεις (ακόμα καλά καλά δεν έχει μάθει τα μικρά ονόματα των συμπαικτών του) το πρόσημο ήταν κάτι παραπάνω από θετικό, ιδιαίτερα στο απαιτητικό δεύτερο ημίχρονο.
Οι Πράσινοι μπορεί να «πληγώθηκαν» κυρίως ψυχολογικά (καθώς μια νίκη ή μια ήττα στην κανονική διάρκεια της Ευρωλίγκα ούτε δίνει 10 βαθμούς, ούτε χάνεις άλλους τόσους) αλλά εάν καταφέρουν να ανοίξουν το μεγάλο δώρο που τους έκανε ο Ολυμπιακός το Μαϊο, στο ίδιο γήπεδο θα διεκδικήσουν το 8ο αστέρι.
Ναι πρέπει να βρουν λύση στα σέντερ, όμως θα πρέπει και οι (περισσότεροι) παίκτες να κάνουν ένα βήμα μπροστά και να μην τα περιμένουν όλα από τον Νάν. Ο κόουτς Αταμάν, «έδωσε» όπως το συνηθίζει (για να δίνει κίνητρο στους παίκτες του να επανέλθουν) ονομαστικά δύο από τους στρατιώτες του, τον Χουάντσο Ερνάνγκομεθ και τον Ντίνο Μήτογλου συγκρίνοντάς τους και κόντρα στο Βεζένκοφ. Όμως και ο ίδιος θα πρέπει να κάνει την αυτοκριτική του καθώς είχε ένα – συνολικά – πολύ άσχημο βράδυ.
