[Στίγμα] Ανταλλαγές και μπόνους

Ανταλλαγές και μπόνους

Η μίνι κρίση που προκλήθηκε την περασμένη Πέμπτη στο ΠΑΣΟΚ εξαιτίας τής έξω από κάθε πρόβλεψη υπερψήφισης των τροπολογιών Παππά για το ΕΣΡ (η μεγάλη επιτυχία αυτού του κόμματος είναι ότι έχει την καταπληκτική, επαναλαμβανόμενη δε, ικανότητα να εγκαθιστά στο εσωτερικό του κυβερνητικά προβλήματα), αποδείχθηκε μεν εκ των πραγμάτων άνευ ουσίας, διότι ο υπουργός Παππάς αναίρεσε καθετί που υποστήριζε σχετικά με τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, δημιούργησε όμως την αίσθηση ότι «κάτι παίζεται» με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ανασχηματισμός της επομένης ημέρας που επιχείρησε ο κύριος Τσίπρας, ενίσχυσε τα σενάρια ότι όντως η στάση που τήρησε το ΠΑΣΟΚ στην ψηφοφορία – και έφερε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης ορισμένους όπως ο Βαγγέλης Βενιζέλος – δεν ήταν και τόσο αθώα. Ο Πρωθυπουργός έκοψε «πασοκογενείς» από την κυβέρνηση, υποβάθμισε άλλους και κυρίως δεν επιχείρησε τη φημολογούμενη διεύρυνση με στελέχη που προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ.

Σενάρια που ενισχύθηκαν από το γεγονός ότι το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ Νίκος Σαλαγιάννης πέρασε μερικές ανέμελες ώρες στην Εξεταστική Επιτροπή για τα δάνεια των κομμάτων – αντί μιας ιεροεξεταστικού χαρακτήρα ανάκρισης, όπως πίστευαν οι περισσότεροι.

Τι πραγματικά έχει συμβεί; Εχουμε μια προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ ή ήταν μια περιστασιακή συμφωνία «για τα μάτια του Παππά» και μόνο; Επειδή το πρώτο μένει να αποδειχθεί από τις εξελίξεις μέσα στον χρόνο, θα κρατήσουμε ως δεδομένο το δεύτερο.

Από τη μια πλευρά, είχαμε μια κυβέρνηση σε πλήρες αδιέξοδο σχετικά με το ΕΣΡ και τις τηλεοπτικές άδειες να πασχίζει απεγνωσμένα να σπάσει το μπλοκ της άρνησης που με πρωτοκαθεδρία της ΝουΔού είχε συγκροτηθεί, ώστε να περιορίσει τις ζημιές από την πολιτική ήττα που συνιστούσε η απόφαση του ΣτΕ για τον νόμο Παππά. Και από την άλλη, είχαμε το ΠΑΣΟΚ που πλην όλων των άλλων είχε να αντιμετωπίσει την αναπόφευκτη πίεση από την «πασοκοποίηση» της κυβέρνησης και τις επιπτώσεις από την παρατεταμένη ταύτιση με τη στρατηγική της ΝΔ επί του θέματος.

Τον αρραβώνα ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι τον «προξένεψαν» ο Κώστας Λαλιώτης και ο Χρήστος Σπίρτζης ένα μεσημέρι στο εστιατόριο της Μίνας, στην περιοχή της Ακρόπολης. Προ δύο εβδομάδων περίπου. Ο Σπίρτζης έφερε την πρόταση Παππά για την αποκόλληση του ΠΑΣΟΚ από τη στρατηγική του Μητσοτάκη, ο Λαλιώτης ανέλαβε να τη μεταφέρει στην πρόεδρο Φώφη Γεννηματά κάποια στιγμή και προς επίρρωση της διαφαινόμενης συμφωνίας έγιναν και τηλεφωνικές συνεννοήσεις του Λαλιώτη με Νίκο Βούτση και Αλέκο Φλαμπουράρη, που εγγυήθηκαν την τήρηση της – όποιας – συμφωνίας και το deal έκλεισε.

Το μεσημέρι της Πέμπτης 3 Νοεμβρίου ο Βαγγέλης Βενιζέλος μάθαινε από τα ραδιόφωνα ότι «το ΠΑΣΟΚ προσανατολίζεται» να ψηφίσει υπέρ των τροπολογιών Παππά, ενώ εκείνος είχε μείνει στη «σκληρή γραμμή». Επιασε τα τηλέφωνα. Μίλησε με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο Ανδρέα Λοβέρδο, ο οποίος του είπε ότι είναι απόφαση του κόμματος να υπερψηφίσουν τις τροπολογίες, με τον εισηγητή Γιώργο Αρβανιτίδη που του απάντησε «εγώ ό,τι μου είπαν κάνω» και, τέλος, με τον γραμματέα της ΚΟ Βασίλη Κεγκέρογλου από τον οποίο ζήτησε να συγκληθεί άμεσα η Κοινοβουλευτική Ομάδα, να συζητήσει το θέμα και να πάρει αυτή απόφαση. «Μα το συζητήσαμε το θέμα» του απάντησε εκείνος. «Προχθές». Σύσκεψη από την οποία απουσίαζε ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Για πολλούς ήταν καλύτερα – και για το ΠΑΣΟΚ και τον Βενιζέλο – που δεν συγκλήθηκε η Κοινοβουλευτική Ομάδα. Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος πώς θα έβγαινε το ΠΑΣΟΚ από αυτή τη συνεδρίαση…

Κάπως έτσι ψήφισε το ΠΑΣΟΚ τις τροπολογίες Παππά για τον νόμο του, τον οποίο ήδη είχε κηρύξει αντισυνταγματικό το ΕΣΡ, και κάπως έτσι «κατάπιε» τη «διεύρυνση» προς τις «συνεπείς δυνάμεις της Κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας» ο πρόεδρος Τσίπρας.

Γιατί αυτή ήταν η συμφωνία, «ψηφίζουμε τις τροπολογίες, αλλά εσείς»:

– Πρώτον, στον ανασχηματισμό θα περιοριστούν στο ελάχιστο τα προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ στελέχη (έτσι κόπηκαν οι Μάρκος Μπόλαρης, Δημήτρης Μάρδας και Θεοδώρα Τζάκρη).

– Δεύτερον, δεν θα υπουργοποιηθούν στελέχη προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ (με τον τρόπο αυτό απετράπη η υπουργοποίηση της Λούκας Κατσέλη, της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου, του Στέφανου Τζουμάκα, πιθανώς και του Νίκου Χριστοδουλάκη).

– Τρίτον, η εξέταση του Νίκου Σαλαγιάννη στην Εξεταστική Επιτροπή για τα δάνεια των κομμάτων θα πρέπει να γίνει με σεβασμό στην ιστορία του Κινήματος, να αποφευχθούν οι προβοκατόρικες ερωτήσεις και να μην μπει σε βαθιά νερά, κάτι που θα μπορούσε να δημιουργήσει περίπλοκα θέματα στο ΠΑΣΟΚ.

Ως bonus για τη συμφωνία θα πρέπει να αποτιμηθεί η εκ μέρους του Πρωθυπουργού υποβάθμιση, είτε με περικοπή αρμοδιοτήτων είτε με μετακίνηση των προερχομένων από το ΠΑΣΟΚ, υπουργών του προηγούμενου κυβερνητικού σχήματος. Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, για παράδειγμα, από ισχυρός υπουργός Εσωτερικών βρέθηκε στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, χωρίς μάλιστα τις αρμοδιότητες για τις Μεταφορές όπως είχε κυκλοφορήσει αρχικά. Ο δε υπουργός Υποδομών Σπίρτζης είδε τις αρμοδιότητές του για τις Επικοινωνίες να ψαλιδίζονται και να μεταφέρονται στο νέο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, το οποίο χωρίς αυτές θα ήταν μια απλή Γενική Γραμματεία της κυβέρνησης.

Και σε ό,τι αφορά την εξέταση του Σαλαγιάννη ως bonus μπορεί να θεωρηθούν και… διεισδυτικές ερωτήσεις (από τον μέχρι τότε πρόεδρο της Επιτροπής Σωκράτη Φάμελλο) του τύπου «πώς κρίνετε τις δηλώσεις του κυρίου Βενιζέλου στον Σκάι;».

Ο Βενιζέλος παίζει γενικώς σε όλο αυτό, καθώς για μεν τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πάντοτε «κόκκινο πανί» για δε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ένα οιονεί πρόβλημα, αφού διεκδικεί δημόσιο λόγο πολλές φορές ένα βήμα παραπέρα από τις θέσεις του Κινήματος. Επιπλέον, και πιο σοβαρό αυτό, έχει ενεργοποιήσει ένα σύστημα δημόσιων εκδηλώσεων κάτω από την ομπρέλα της πολιτικής πρωτοβουλίας e-kyklos την οποία συντηρεί. Επισήμως για πολιτικό προβληματισμό. Ανεπισήμως, για ό,τι ήθελε προκύψει…

Δεδομένα τα οποία εκ των πραγμάτων θα έκανε να αισθανθούν ευτυχείς πολλοί και διάφοροι ένθεν κακείθεν, αν τον έβλεπαν κάποια στιγμή να αποχωρεί από το ΠΑΣΟΚ εκουσίως ή ακουσίως και να εντάσσεται στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη – θα επιβεβαίωνε έτσι τις βασικές τους αναλύσεις, και θα τους έλυνε και ένα σοβαρό, κεντρικό, πολιτικό πρόβλημα…

Δεν ψιχαλίζει, δυστυχώς…
Η συγκρότηση του ΕΣΡ χαιρετίστηκε από το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων, πρωτοστατούσης της κυβέρνησης, ως νίκη της συναίνεσης έναντι της πόλωσης. Κυρίως διότι πλην όλων των άλλων, η κυβέρνηση αποδέχθηκε την πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το πρόσωπο που τέθηκε επικεφαλής του νέου ΕΣΡ και συναίνεσε στη δημιουργία ενός θεωρητικά υπερκομματικού οργάνου. Πράγματι, ώς έναν βαθμό είναι έτσι τα πράγματα. Μια πρόταση της Νέας Δημοκρατίας έγινε δεκτή από την κυβέρνηση και την υπόλοιπη αντιπολίτευση – αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, και δεν πρέπει να είναι εκεί.{ARX}
Η υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών έχει βαθιά στον πυρήνα της μια συντονισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τα μείζονα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Για πέντε – έξι μήνες ζήσαμε τον απόλυτο παραλογισμό, με την κυβέρνηση να επιχειρεί να πείσει ότι τα μεγάλα προβλήματα της χώρας δεν είναι η κρίση και οι εξ αυτής επιπτώσεις, όπως η ύφεση, η ανεργία, οι περικοπές των συντάξεων, η συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος και η συνεχής φτωχοποίηση όλο και μεγαλύτερων τμημάτων της κοινωνίας, αλλά το αν οι τηλεοπτικές άδειες θα είναι τέσσερις, μπορεί και πέντε ή ίσως τρεις. 

Το καταπληκτικό είναι ότι ακόμη και τώρα που όλη αυτή η γιγαντιαία επιχείρηση παραπλάνησης των πολιτών αποκαλύφθηκε, η κυβέρνηση επιμένει να δημιουργεί την αίσθηση ότι η προχθεσινή εξέλιξη είναι κάτι άλλο από αυτό που στην ουσία είναι! Οτι δηλαδή πρόκειται για μια τεράστια πολιτική ήττα της. Μια ήττα που ξεκίνησε από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας και συνεχίστηκε με την άρση όλων των «κόκκινων γραμμών» που είχε θέσει ο εμπνευστής του νόμου, υπουργός Παππάς.{ARX}
Από τον αριθμό των αδειών που αυθαίρετα και έξω από κάθε λογική εκείνος καθόρισε, μέχρι τους όρους του διαγωνισμού, το τίμημα εκκίνησης της διαγωνιστικής διαδικασίας, όλα!
Κανονικά, σε μια άλλη χώρα, όπου υπάρχουν και λειτουργούν θεσμοί, και κυρίως οι πολιτικοί διαθέτουν πολιτική αξιοπρέπεια,  ο υπουργός Παππάς θα είχε πάει ήδη σπίτι του. Αυτός όμως όχι μόνο παραμένει στη θέση του, αλλά διεκδικεί και δημόσιο λόγο. Είναι θέμα αντίληψης. Πιστεύει ότι απλώς ψιχαλίζει…