[Στίγμα] Τηλεακύρωση

Δεν ξέρω αν το έστησε ο Ερντογάν το πραξικόπημα και (πολύ περισσότερο), αν το έκανε, πώς το έκανε. Oμως αν κάνει κάτι παγκοσμίως ξεχωριστό, ό,τι συνέβη τη νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο στην Τουρκία, είναι ότι σε αυτό το εγχείρημα είχαμε τον θρίαμβο του κινητού. Εγώ ήξερα, εδώ και χρόνια δηλαδή, ότι τα κινητά κλείνουν σπίτια – τόσα και τόσα έχουν γίνει με μηνυματάκια την ώρα που δεν πρέπει, κλήσεις την πλέον ακατάλληλη ώρα, φωτογραφίες στο εντελώς άκυρο. Αλλά να ακυρωθεί ολόκληρο πραξικόπημα με τανκς, αεροπλάνα και κανόνια, στρατηγούς και στρατιώτες, ε αυτό είναι από τ’ Αγραφα!

Κι όμως έγινε. Το κινητό επέτρεψε στον Ερντογάν να καλέσει τους οπαδούς του στον δρόμο, απέναντι στα τανκς, και αυτό του έδωσε τη δυνατότητα να κατευθύνει συνολικά τις αντιδράσεις. Το 1967 σε εμάς εδώ, που δεν υπήρχαν κινητά και τέτοια, οι χουνταίοι κατάφεραν να καταλάβουν την εξουσία χωρίς ο λαός να καταλάβει τίποτε – την άλλη ημέρα το πρωί που είδε τα τανκς στους δρόμους, αντελήφθη τι είχε συμβεί. Και έμεινε 7 χρόνια στον γύψο.

Το 1974 τέτοιες μέρες, θυμάμαι, γιατί το έζησα πιτσιρικάς, το πραξικόπημα κατά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στη μαρτυρική Κύπρο πέτυχε γιατί οι πραξικοπηματίες διέδωσαν προς τα έξω ότι ο Μακάριος είχε σκοτωθεί κατά την επίθεση στο Προεδρικό Μέγαρο. Το πραξικόπημα επιβλήθηκε χωρίς αντίσταση (με όλες τις καταστροφικές συνέπειες για το νησί – μεγάλη ιστορία) και όταν ο Μακάριος κατάφερε να απευθυνθεί στον κυπριακό λαό από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Πάφου, ήταν πλέον αργά. Πολύ αργά. Για όλους και για την Κύπρο, κυρίως…

Μέλια – δηλητήριο

Μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο, πρέπει να πω, με όσα δημοσιοποιήθηκαν από την τηλεφωνική συνομιλία του Τσίπρα με τον Ερντογάν το Σάββατο το βράδυ και μάλιστα με πρωτοβουλία, λέει, του Ερντογάν. Φανταστείτε την εικόνα, μερικές μόνο ώρες μετά την επικράτησή του ο Ερντογάν και ενώ ακόμη παραμένει συγκεχυμένη η κατάσταση για το τι γίνεται στους κόλπους του Στρατού και της Δικαιοσύνης, δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει και λέει στους δικούς του «ρε δεν παίρνω ένα τηλέφωνο τον Τσίπρα να τον ευχαριστήσω για τη συμπαράσταση;».

Κατά τους κυβερνητικούς παράγοντες, η συνομιλία ήταν μες στα μέλια – αφού κάλεσαν την καθαρίστρια στο Μαξίμου μετά, σου λέει, να σφουγγαρίσει. Κόλλαγε (!..) το πάτωμα: τι μεγάλος είσαι, πόσο δημοκράτης, τι φανατικός υποστηρικτής των δημοκρατικών θεσμών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – τέτοια, αηδιαστικά!

Παιδιά, μην τρελαίνεστε. Για τον Ερντογάν μιλάμε, για τον σουλτάνο Ερντογάν που καταργεί τη μία μετά την άλλη τις λαϊκές ελευθερίες, που φυλακίζει δημοσιογράφους, που κλείνει μέσα ενημέρωσης (εδώ μοιάζετε βέβαια κάπως, αλλά δεν θα επεκταθώ περαιτέρω). Αυτόν που μέχρι πολύ πρόσφατα μας έβριζε. Εκτός από το να επιβουλεύεται διαρκώς την εδαφική μας ακεραιότητα…

Ξανασκεφτείτε το

Και στο περιθώριο όλης αυτής της «νούλας» (γιατί περί «νούλας» πρόκειται, να γίνεται πραξικόπημα και οι πραξικοπηματίες να μην κάνουν το πρώτο και κύριο, να συλλάβουν τον αρχηγό του κράτους), να και η ελληνική εμπλοκή: οι οκτώ πραξικοπηματίες που παραδόθηκαν στις Αρχές, στην Αλεξανδρούπολη. Σήμερα λέει θα περάσουν από Αυτόφωρο για «παράνομη είσοδο στη χώρα», αλλά απ’ ό,τι φαίνεται έχει προαποφασιστεί η τύχη τους: θα τους γυρίσουν πίσω στην Τουρκία.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως την προσπάθεια του Τσίπρα να κάνει τον καλό στον Ερντογάν, μετά και τα όσα εμετικά αντάλλαξαν στην τηλεφωνική τους επικοινωνία του Σαββάτου. Τον καταλαβαίνω τον άνθρωπο. Αλλά σε μια χώρα-σουρωτήρι όπου ο καθένας μπαίνει από όπου θέλει και όπως θέλει και για όσο θέλει, το να επιστραφούν αυτοί οι οκτώ ισοδυναμεί με θανατική καταδίκη τους.

Ασε που η Ελλάδα δεσμεύεται από τη Συνθήκη της Γενεύης, που ρητά απαγορεύει κάτι τέτοιο. Για όσους δε αριστερούς, αντιστασιακούς της κυβέρνησης, κάνουν ότι το αγνοούν, υπενθυμίζω την περίπτωση του αντιτορπιλικού «Βέλος» στο Κίνημα του Ναυτικού το 1973 – διέφυγαν στην Ιταλία και ουδείς στη χώρα αυτή διανοήθηκε να ανταποκριθεί στο αίτημα της χούντας των συνταγματαρχών να τους στείλει πίσω. Τώρα, πώς θα το κάνει αυτό η Πρώτη Φορά Αριστερά κυβέρνηση;

Επίσης, αν τους λένε κάτι οι όροι ανθρωπισμός και ανθρώπινα δικαιώματα, ας ρίξουν μια ματιά στα βίντεο και στις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο – απεικονίζουν λιντσαρίσματα, βασανισμούς, ακόμη και αποκεφαλισμούς πραξικοπηματιών. Επιμένουν ακόμη να τους γυρίσουν στην Τουρκία τους ανθρώπους;

Υπέροχη διαδικασία

Και αφού τελειώσαμε με τα των γειτόνων, καιρός να ασχοληθούμε με τα δικά μας. Η επιστροφή του πανεπόπτη υπουργού κυρίου Παππά στην Ελλάδα, μετά τη… βαρυσήμαντη παρέμβασή του στη Σύνοδο των Σοσιαλιστών υπουργών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων (είχε πάρει μαζί του και τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό Ξυδάκη, προφανώς γιατί κάποιος έπρεπε να του κρατάει και την τσάντα – δεν βλέπω άλλο λόγο…), σηματοδοτεί και το τέλος της «εξεταστικής» διαδικασίας των φακέλων των υποψηφίων. Θα ανακοινωθεί λοιπόν σήμερα ο τελικός κατάλογος των υποψηφίων και μετά θα τους βάλουν τους φακέλους στο «μούσκιο» να σιτέψουν και σε λιγότερο από έναν μήνα να κάνουν και τον διαγωνισμό-παγκόσμια πρωτοτυπία, με τα σκοτεινά δωμάτια και τους υποψηφίους μόνους τους μπροστά σε μια οθόνη. Αν και δεν μου το επιτρέπει η αγωγή την οποία έλαβα στο Eaton, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι αυτός που το ενέταξε ως διαγωνιστική διαδικασία αυτό το σύστημα, πρέπει να το εμπνεύσθηκε από τα σκοτεινά δωμάτια των… peep show!

Εμένα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό αυτό…

Και μπαμ και μπουμ

Απευθύνθηκα στον παράγοντα, τον σοβαρό πολιτικό παράγοντα που γνωρίζει από πολύ μέσα το θέμα του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες, για το αν έχει αλλάξει κάτι σε σχέση με την πληροφορία του που μου είχε δώσει μεσοβδόμαδα, θυμίζω, ότι οι υποψήφιοι για μια τηλεοπτική άδεια θα είναι εννέα και πως αυτός που μένει έξω κόβεται, κατά το κοινώς λεγόμενο, είναι ένα μεγάαααλο κανάλι.

– Δεν έχει αλλάξει κάτι, μου δήλωσε ο άνθρωπός μου. Εννέα θα είναι και το κόψιμο του δέκατου θα δημιουργήσει μεγάλο πάταγο, να ξέρεις. Πολύ μεγάλο…

Και πανικό, συμπληρώνω. 25 χρόνια μετά, δύσκολα να περάσει απαρατήρητο κάτι τέτοιο. Απαρατήρητο; Ας γελάσω…

Πάντως κοντός ψαλμός αλληλούια, που λένε. Πολλά λέγονται, πολλά ακούγονται για αυτό το έργο, που φέρει την υπογραφή του καλλιτέχνη… Παππά, αλλά η ζωή θα δείξει στο τέλος.

Παρακαλώ, περάστε

Αντε να γίνει και ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης (αν προλάβει δηλαδή να τον κάνει ο Τσίπρας…), να γίνει υπουργός και ο Οδυσσέας Βουδούρης, διότι τώρα, λέει, είναι «γενικός γραμματέας υποδοχής»! Δηλώνω τη βαθύτατη λύπη μου, διότι αγνοούσα αυτό το αξίωμα και πολύ περισσότερο αγνοούσα ότι το συγκεκριμένο αξίωμα το κατέχει ο περί ου ο λόγος πολιτικός ανήρ, ο οποίος προαλείφεται για διάδοχος του Γιάννη «δεν με θέλει ο Καμμένος» Μουζάλα. Επίσης αγνοώ και πότε ορίστηκε γενικός γραμματέας υποδοχής – υποθέτω, των προσφύγων. Γιατί σε διαφορετική περίπτωση, αν ήταν κάτι άλλο δηλαδή, θα τον ονόμαζαν γενικό γραμματέα «καλησπεριτζή» (πρόκειται για τον/την υποδοχέα πελατών καταστημάτων εστίασης…). Ή, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, «welcoming secretary». Ή και «general concierge», μη σου πω!..