[Γνώμη] Addio del passato*

Τώρα που, επιτέλους, φτάσαμε στην αξιολόγηση και εκταμιεύεται η πρώτη υποδόση, τι μέλλει γενέσθαι;

Σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, η πορεία της χώρας, ανεξάρτητα από όποια   κυβέρνηση, είναι αναγκαστική και σύμφωνη με τις αποφάσεις των δανειστών της. Αυτοί καθορίζουν τους όρους και τις προϋποθέσεις που η Ελλάδα πρέπει να εφαρμόζει, ώστε να πληρώνει τα δανεικά και ταυτόχρονα να επιβιώνει. Η χώρα είναι υποχρεωμένη να ψηφίζει (και να τηρεί) έως κεραίας τα Μνημόνια. Το είδαμε. Θα το ξαναδούμε με τα νέα προαπαιτούμενα και τη δεύτερη  υποδόση το φθινόπωρο. Μετά θα ακολουθήσει, «σχοινί-κορδόνι», το νέο  μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα έως το 2020.

Οι χώρες – μέλη της ΕΕ προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ δημοκρατίας, εθνικής πολιτικής και κοινής οικονομικής πολιτικής. Η προσπάθεια μοιάζει με  τον τετραγωνισμό του κύκλου. Ηρθε και η κρίση και τα υπονόμευσε όλα.  Αδυνάτισε η δημοκρατία, διευρύνθηκαν οι ανισότητες, ενισχύθηκε ο εθνικισμός. Ομπρέλα σε όλα αυτά είναι ο νεοφιλελευθερισμός που επικράτησε πλήρως και με ενθουσιασμό από τα οικονομικά κέντρα και τους λίγους που κατέχουν τα  πολλά.

Εντος της παγκοσμιοποίησης τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Η ΕΕ πρέπει να αλλάξει. Μόνο με περισσότερη ένωση, κοινή φορολογική πολιτική και εξισορρόπηση των κοινωνικών πολιτικών η Ενωμένη Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση και το μέλλον της.

Αν αυτό δεν συμβεί (που δεν συμβαίνει), η Ελλάδα – κι όχι μόνο αυτή – δύσκολα θα αντέξει εντός του ευρώ. Θα βρίσκεται μονίμως στη μέγγενη της   ύφεσης και των Μνημονίων. Η ανάπτυξη και τα πλεονάσματα, όπως πάμε, αποτελούν δυστυχώς φρούδες ελπίδες. Η πολιτική ζωή έχει καταντήσει  σουρεαλιστική και επικίνδυνη. Το αποτέλεσμα είναι μια κλιμακωτή  φτωχοποίηση που συμβαδίζει με μια κλιμακωτή εξάρτηση, ό,τι και να σημαίνει αυτό. Το τρένο εκτροχιάστηκε κι εμείς περιμένουμε στον σταθμό!

Οι συνέπειες φαίνονται για όσους τις βλέπουν. Οσοι κουνούν το δάχτυλο και ονειρεύονται κουλούρια θα συνεχίσουν να ονειρεύονται. Η ΕΕ δεν αισθάνεται καλά και ο γεροντικός νεοφιλελεύθερος δογματισμός της την οδηγεί σε αδιέξοδα.

Αν στα δημοσιονομικά προσθέσουμε το Προσφυγικό, την πολιτική και οικονομική δυσανεξία που χαρακτηρίζει όλα τα κράτη – μέλη, το ενδεχόμενο Brexit, την επικράτηση αντιευρωπαϊστών εδώ κι εκεί, τη νεκρανάσταση γεωπολιτικών διεκδικήσεων, τότε καλή ψυχή και adio del passato, που λένε και οι φίλοι μας Ιταλοί.

Ο Τηλέμαχος Χυτήρης είναι πρώην υπουργός