ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ

Η αλλαγή του εκλογικού νόμου συνιστά μόνιμη παθολογία του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Εξού και η πρόνοια του Συντάγματος να ισχύει ο νέος εκλογικός νόμος όχι στις επόμενες αλλά στις μεθεπόμενες εκλογές. Κάτι που δεν έχει, πάντως, λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους εκάστοτε κυβερνώντες. Ιδίως όταν βλέπουν τον πολιτικό τους ορίζοντα να στενεύει. Συνήθως αυτό γίνεται περί το τέλος της θητείας τους. Τότε εκδηλώνεται και η μέριμνα για αλλαγές στην εκλογική νομοθεσία. Καθώς αυτές δεν μπορούν να εφαρμοστούν αμέσως, λειτουργούν μεταχρονολογημένα και, επί της ουσίας, στρεβλώνουν το πολιτικό τοπίο πολλά χρόνια αργότερα. Ισχυσε και με τον νόμο Σκανδαλίδη και με τον νόμο Παυλόπουλου που τον διόρθωσε.

Το ενδιαφέρον, εν προκειμένω, είναι ότι η κυβέρνηση που προέκυψε από τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015 άνοιξε συζήτηση για το εκλογικό σύστημα σχεδόν από την αρχή. Δηλαδή άρον άρον. Είναι προφανές ότι το κάνει διότι ξέρει ότι χάνει, αφού η σχέση της με την κοινωνία είναι ακυρωμένη. Οπως είναι επίσης φανερό ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να εκμεταλλευθεί εκ του πονηρού το πάγιο αίτημα της Αριστεράς για απλή αναλογική. Ωστόσο το παρασκήνιο των συζητήσεων του Πρωθυπουργού με άλλους αρχηγούς και οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης που έχουν βγει στον αέρα δεν είναι στην κατεύθυνση μιας άδολης αναλογικοποίησης του εκλογικού συστήματος.

Σε αντίθεση με τους προκατόχους τους, οι νυν κυβερνώντες θέλουν η αλλαγή να ισχύσει στις προσεχείς εκλογές. Εξού και οι αλεπούδες έχουν βγει στο παζάρι για να πετύχουν την ενισχυμένη πλειοψηφία δύο τρίτων που απαιτεί το Σύνταγμα για άμεση εφαρμογή ενός νέου εκλογικού νόμου. Ο στόχος είναι προφανής: αφού διέλυσαν την οικονομία, επιδιώκουν τη διάλυση του πολιτικού συστήματος μέσα από τον απόλυτο κατακερματισμό του. Ενώ αποβλέπουν και στην αριθμητική σχετικοποίηση της προεξοφλημένης ήττας τους. Πρόκειται για ξοφλημένη και, κυρίως, για μυωπική αντίληψη της κυβέρνησης. Διότι δεν βλέπει ότι άμεση αλλαγή του εκλογικού συστήματος δεν γίνεται χωρίς τη συναίνεση των άλλων κομμάτων – κάτι που δεν μπορεί να προκύψει όταν υπονομεύει διαρκώς τη συναίνεση η ίδια η κυβέρνηση.