[Αγιογραφίες] Κατρουγκανόμικς

Το ύφος είναι ο άνθρωπος. Ο υπουργός Εργασίας δίνει σε αυτό το κλισέ νέο – τραγελαφικό – εύρος. Ο Κατρούγκαλος είναι το ύφος του – μόνο. Το ύφος με το οποίο υποδέχεται, χαριεντιζόμενος, τις αντιδράσεις για το νομοσχέδιο που έχει καταθέσει στη Βουλή.

Μόνο ως άσκηση ύφους μπορεί κανείς να ακούσει τον ισχυρισμό του χθες από το βήμα της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ότι είναι «ταξικός αποστάτης» – αυτοπροσδιορισμός που συστοιχεί με την άλλη πρόσφατη ομολογία του ότι είναι και «κομμουνιστής».

Ο νεότερος κατρουγκαλισμός δεν είναι όμως άμοιρος πολιτικού περιεχομένου. Η υπεράσπιση του Ασφαλιστικού με δογματικούς όρους είναι εφικτή από την πλευρά της κυβέρνησης επειδή όντως το – τρόπος του λέγειν – «σχέδιο» αντανακλά τις προκαταλήψεις της. Χωρίς να έχουν υπολογιστεί οι συνέπειές της για τη βιωσιμότητα του συστήματος, η παρέμβαση που επιχειρεί ο Κατρούγκαλος είναι εστιασμένη σε αυτό που ο ίδιος διαφημίζει ως αναδιανομή. Ο όρος μεταμφιέζει προπαγανδιστικά την προσπάθεια της κυβέρνησης να πριμοδοτήσει το φανταστικό της ακροατήριο. Ακροατήριο τόσο πραγματικό όσο και οι μανιχαϊκές διαιρέσεις πλούσιοι – φτωχοί, μπλοκάκηδες – μαντιλάκηδες (και οι εξ αυτών αποστάτες). Τόσο φανταστικό όσο και τα «κατρουγκανόμικς», το μόνο σύστημα υπολογισμού από το οποίο προκύπτει – σε πείσμα όλων των υπόλοιπων φορέων – ότι «προστατεύεται το 90% των ασφαλισμένων».

Μέχρι στιγμής ο Κατρούγκαλος δεν αντιμετώπισε αντιδράσεις του μεγέθους που είχαν συναντήσει οι προκάτοχοί του. Οχι γιατί όλες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν πρόθεση να τον διευκολύνουν. Αλλά γιατί τις βρήκε ούτως ή άλλως εξουθενωμένες και απονομιμοποιημένες.

Λόγω της χημείας του, το Ασφαλιστικό του Κατρούγκαλου είναι το πρώτο που δεν δείχνει ικανό να προκαλέσει δράμα στο πεζοδρόμιο. Οι επαγγελματικές ομάδες που έχουν επιλεγεί ως διακεκριμένοι στόχοι – όπως οι συκοφαντημένοι δικηγόροι και οι αυτοϋπονομευόμενοι δημοσιογράφοι – δεν έχουν εκεί δύναμη πυρός. Το πολιτικό κόστος δεν θα φανεί στον δρόμο. Θα φανεί όταν θα αρχίσουν να γίνονται αισθητές οι (πραγματικές) μειώσεις στις συντάξεις και τα νέα βάρη στους ελεύθερους επαγγελματίες.

Ακούγεται τώρα οξύμωρο, αλλά όταν θα έρθει η στιγμή να «δαγκώσουν» τα μέτρα, το Ασφαλιστικό μπορεί κιόλας να φαντάζει μικρό πρόβλημα. Τα μέτρα του 2016 ήδη μοιάζουν πολιτικά ελαφρύτερα από τα εφεδρικά μέτρα του 2018. Και οι στροφές που έχει πάρει η κυβέρνηση θυμίζουν ανατριχιαστικά τον στροβιλισμό του 2015.

Ομως κανείς δεν μπορεί να μπει δυο φορές στο ίδιο ποτάμι. Τα νερά είναι πάντα άλλα. Οπως άλλος είναι κι αυτός που τα διασχίζει. Στην περίπτωσή μας, η κυβέρνηση δεν έχει τις περσινές της δυνάμεις. Η Ευρώπη δεν έχει τις περσινές ανοχές. Η οικονομία δεν έχει άλλες ανάσες.