[Αγιογραφίες] Μαστροπεία

Ο Νίκος Τόσκας δεν είχε κρύψει τι πιστεύει. Οποιος τον παρακολουθεί, δεν εξεπλάγη από τη δήλωσή του ότι ο πρόσφυγας που δέρνουμε σήμερα θα γίνει ο τζιχαντιστής του αύριο. Ο υπουργός έχει δώσει και στο παρελθόν πλούσια δείγματα του βαθμού στον οποίο κατανοεί αυτά τα φαινόμενα – όταν, ας πούμε, έλεγε ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από την τρομοκρατία επειδή δεν έχει αποικιοκρατικό παρελθόν.

Ο Τόσκας, πάντως, δεν ήθελε να μπει σε αναλύσεις περί τζιχαντισμού. Ηθελε απλώς να υπερασπιστεί την κυβερνητική πολιτική της αστυνομικής αδράνειας έναντι των προσφύγων και των μεταναστών. Μπορεί στο Αιγαίο η κυβέρνηση να έχει ενδώσει στην ευρωπαϊκή Realpolitik ερήμην του διεθνούς δικαίου, στην Ειδομένη όμως παραμένει ευαίσθητη. Και προβάλλει το δόγμα της μη επέμβασης ως το ανθρωπιστικό της πλεονέκτημα.

Η Αστυνομία του Τόσκα δεν κινείται εναντίον των δυστυχισμένων. Το αποτέλεσμα είναι ότι λόγω του κενού που αφήνει το κράτος οι δυστυχισμένοι καταλήγουν να κακοποιούνται από ανεξέλεγκτες δυνάμεις. Αφήνονται να χρησιμοποιηθούν ως πιόνια για τους επαναστατικούς ιδεασμούς παραγόντων που δεν είναι άγνωστοι. Θα τους λέγαμε γνωστούς – άγνωστους, αν δεν είχαν καλυφθεί πίσω από τον ευφημισμό «Αλληλέγγυοι».

Θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει με την αυτοσυγκράτηση της Αστυνομίας έναντι της μονιμοποίησης του καταυλισμού στα ελληνοσκοπιανά σύνορα. Ομως, ποια ανθρωπιστική ανάγκη εξυπηρετεί η αδυναμία της να εντοπίσει και να εμποδίσει τους πολιτικούς μαστροπούς των προσφύγων;

Για τον υπουργό πάντως το Προσφυγικό είναι περιορισμένο. Ο ελληνικός λαός, λέει, το έχει νιώσει μόνο μέσω της τηλεόρασης. Το πρόβλημα είναι ότι το τηλεβίωμα φτάνει και περισσεύει. Αρκεί για να εμπεδωθεί η εντύπωση της αποτυχίας της Πολιτείας και για να τροφοδοτηθεί η ανασφάλεια που συνήθως βρίσκει διέξοδο σε συντηρητική αναδίπλωση. Το βλέπει κανείς ήδη να συμβαίνει με τη Χρυσή Αυγή, που επαναδραστηριοποιείται στο πεζοδρόμιο, αψηφώντας τους δικαστικούς περιορισμούς. Το βλέπει και στην άνεση με την οποία ορισμένα media βοηθούν το επαναλανσάρισμα κάτι ξεχασμένων ακροδεξιών που βρίσκουν ξανά βήμα για να πουλήσουν την ξενοφοβική τους κοινοτοπία.

Το μείγμα είναι εκρηκτικό. Το τηλεοπτικό θέαμα της απουσίας του κράτους σε συνδυασμό με τη δυσανάλογη οικονομική πίεση που απειλεί να ασκήσει η κυβέρνηση σε όσους δεν θεωρεί ψηφοφόρους της θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό που στη Γερμανία του ’30 είχε περιγραφεί ως Panik des Mittelstandes: Ο πανικός του μεσαίου χώρου. Ο οικονομικός και υπαρξιακός φόβος που αποσαθρώνει πολιτικά το Κέντρο.

Θα κινδυνεύαμε όντως από έναν τέτοιο πανικό, αν δεν μας είχε βρει ήδη. Αν δεν κυβερνούσαν ήδη σε αριστεροδεξιό συνεταιρισμό τα απότοκά του.