[Διαστάσεις] Τα τρία λάθη

Τον χαρακτηρισμό τον έχουμε κερδίσει με το σπαθί μας: είμαστε «ειδική περίπτωση». Special case. Αυτό είναι κακό για προφανείς λόγους, αλλά είναι και καλό: οι δανειστές είναι χαλαροί μαζί μας, δεν μας παίρνουν πολύ στα σοβαρά, ξέρουν ότι φωνάζουμε, φωνάζουμε, αλλά στο τέλος κάνουμε ό,τι μας λένε. Πότε πότε βέβαια τα παίρνουν. Δεν μπόρεσαν, για παράδειγμα, ποτέ να χωνέψουν τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου απομάκρυνε τον Θεοχάρη από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων. Ούτε κατάλαβαν τον ανασχηματισμό του Ιουνίου του 2014, με τον οποίο ο τότε πρωθυπουργός έβαλε τη λαϊκή Δεξιά στην κυβέρνηση με την ελπίδα να σώσει το κόμμα του από την κατάρρευση.

Κάπως έτσι στράφηκαν οι Ευρωπαίοι προς τον Τσίπρα, θεωρώντας τον μια ενδιαφέρουσα εναλλακτική λύση (πάντα για μια «ειδική περίπτωση» όπως η Ελλάδα). Την απειρία του ήταν διατεθειμένοι να την υπομείνουν, τους λεονταρισμούς του έκαναν ότι δεν τους άκουγαν. Αλλωστε κι εκείνοι δεν βαρύνονταν με λίγα λάθη. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αξιοποιήσει αυτή την προνομιακή μεταχείριση για να αποσπάσει παραχωρήσεις. Τα τίναξε όμως όλα στον αέρα με τρία μεγάλα λάθη.

Το πρώτο λάθος ήταν η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ. Οι εταίροι μας δεν δέχθηκαν ποτέ αυτό το εξωφρενικό κυβερνητικό σχήμα και δεν προσπάθησαν καν να κρύψουν τη δυσφορία τους. Το δεύτερο λάθος ήταν η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος το περασμένο καλοκαίρι, που αιφνιδίασε τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και παραλίγο να πετάξει τη χώρα έξω από το ευρώ. Και το τρίτο ήταν ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποίησε η κυβέρνηση την αποκάλυψη της τηλεδιάσκεψης του ΔΝΤ. Μετά τους προκλητικούς ισχυρισμούς του Βαρουφάκη ότι κατέγραφε τις συνεδριάσεις του Eurogroup, η υπόνοια ότι οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες έφτασαν να υποκλέψουν έναν από τους «θεσμούς» είχε ως αποτέλεσμα να εξατμιστούν και τα τελευταία αποθέματα εμπιστοσύνης που είχαν απομείνει.

Το κατά πόσον ο νέος χθεσινός κυβερνητικός αιφνιδιασμός θα αποτελέσει το τέταρτο, και μοιραίο, λάθος μένει να φανεί. Γιατί η απόσταση ανάμεσα στην «ειδική περίπτωση» και το «αποτυχημένο κράτος» (failed state) μπορεί να αποδειχθεί μικρότερη απ’ ό,τι νομίζουμε.