[Γνώμη] Μικρομέγαλες καταστροφές

Στο διάστημα της διακυβέρνησης της χώρας από τον συνασπισμό της ανώριμης – κατ’ άλλους ημιπάλαβης – πρωταριστεράς και της, για πολλούς, ψεκασμένης Ακρο(ή κατά τον Πρωθυπουργό «Κεντρο»)δεξιάς, ο τόπος υπέστη πολλές μικρές καταστροφές. Και μία μεγάλη.

1. Η σημαντική αύξηση της ανεργίας και η επιδείνωση των συνθηκών εργασίας, σε συνδυασμό με την περαιτέρω καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου των απόκληρων.

2. Η δολοφονία τής όποιας εξωστρέφειας και του όποιου δυναμισμού των αξιολογότερων εθνικών παραγωγικών μονάδων.

3. Ο αφελληνισμός και η οιονεί εκμηδένιση των κεφαλαίων των τραπεζικών ιδρυμάτων.

4. Ο διεθνής εξευτελισμός της χώρας, που εμφανίστηκε τόσο ανώριμη ώστε να εναποθέτει τη διακυβέρνησή της σε πολιτικές δυνάμεις παντελώς ανήμπορες να αντιληφθούν τους διεθνείς συσχετισμούς δυνάμεων.

5. Η διόγκωση του μεταναστευτικού προβλήματος και ο εγκλωβισμός πλήθους μεταναστών/προσφύγων στη χώρα μας, αποτέλεσμα μιας περί το θέμα πολιτικής ανερμάτιστης έως αφελούς.

6. Η κατάπτωση της κοινοβουλευτικής και, γενικότερα, της δημόσιας ζωής του τόπου.

7. Η – για λόγους πολιτικών ισορροπιών και χαμηλής ανθρωπομετρικής ικανότητας, ή/και λόγω ασχετοσύνης – ανάθεση σημαντικότατων θεσμικών ρόλων σε άτομα  αμφισβητήσιμης ψυχοπνευματικής υγείας.

8. Η οικονομική αλλά και γενικότερη – και λόγω δυσπιστίας προς το τραπεζικό σύστημα, που οδήγησε σε κατ’ οίκον αποθησαύριση περιουσιακών στοιχείων – ανασφάλεια των πολιτών.

9. Η επιδείνωση των υποδομών και της ποιότητας των υπηρεσιών δημόσιας υγείας, που επιτάχυνε κι άλλο τον ρυθμό μείωσης του προσδόκιμου ζωής στη χώρα μας.

Κ.ο.κ.

Αντίθετα, μία υπήρξε η μεγάλη καταστροφή μας αυτό το διάστημα.

Κυβερνώμενη από ανθρώπους που αγνοούν πως υπάρχουν εσωτερικά ή χωρικά ύδατα, άλλως αιγιαλίτις ζώνη, πως ο ψυχρός πόλεμος διεθνώς δεν λέγεται frozen war, πως η απόσταση από τη Λέσβο στη Μυτιλήνη δεν είναι θαλάσσια μίλια και πως τα δισ. δεν… ψηφίζουν («πλειοψηφία των δισ.», είπε πρόσφατα ο Πρωθυπουργός), ήταν αναμενόμενο να δει σε υψηλές, υπεύθυνες, καλοαμειβόμενες θέσεις ανθρώπους – κατά τον (αυθαίρετο)  αυτοχαρακτηρισμό τους «εκπαιδευτικούς» – που δεν αποδίδουν καμία σημασία στις… «γνώμες των ειδήμων». Πρόταση η οποία – ως ουσία αλλά και ως γραμματικοσυντακτική δομή – εμπίπτει στον αγγλοσαξονικό κανόνα «where there is not the word there is not the thought». Και συνιστά έγκλημα κατά της χώρας.

Διότι ποιος εκπαιδευτικός, στα αστικά κέντρα ή στις εσχατιές της επικράτειας, θα μπορέσει πλέον να πείσει τους μαθητές του πως η επίμοχθα κατακτώμενη γνώση και διανοητική ωρίμαση αποτελεί μέσο και εφόδιο, αν όχι, ως θα ώφειλε, προϋπόθεση επιτυχίας, ανόδου, ατομικής ανέλιξης και συνεισφοράς στην πρόοδο του τόπου; Αρα;

Αυτό αποτελεί εθνική ζημία, σε αντίθεση προς τις προαναφερθείσες, που είναι απολύτως μη ανατάξιμη. Ούτε καν σε βάθος χρόνου.

Ο Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο