[Επιφυλλίδες] Μυαλά ερμητικά ανοιχτά

Είναι σαν να παρακολουθούμε ένα από εκείνα τα σίριαλ όπου και πέντε επεισόδια να χάσεις δεν θα έχει αλλάξει τίποτα την επόμενη φορά που θα καθήσεις να το δεις. Ανοίγουμε την τηλεόραση και πρώτη είδηση είναι πότε ο ερχομός της τρόικας (θα έχετε προσέξει ότι έτσι τη λέμε πάλι, τέρμα το εθνικά περήφανο «θεσμοί», σύντομα εγκαταλείφθηκε κι εκείνο το γελοίο «κουαρτέτο», λες και οι ελεγκτές έρχονται για να δώσουν κοντσέρτο μουσικής δωματίου), πότε ένα κύμα απεργιών, διαδηλώσεων (με την απαραίτητη τελετουργική βακχεία των «αντιεξουσιαστών») και αγροτικών μπλόκων – όπως δηλαδή και πριν από πέντε ή έξι χρόνια.

Το μόνο καινούργιο είναι το Προσφυγικό. Ενα πραγματικά τεράστιο πρόβλημα που υπερβαίνει τις δυνατότητες της Ελλάδας, που βρίσκει την Ευρώπη παραζαλισμένη, διχασμένη, τρομαγμένη, τελικά παράλυτη. Αλλά και αυτό το πρόβλημα, στο σκέλος του που μας αφορά πιο άμεσα, έχει αρχίσει να αλέθεται στον μύλο του εθνικού ψυχοδράματός μας, με θεατρινίστικες αλληλοκατηγορίες κομμάτων, κυβερνητικά χαρμάνια ιδεοληψίας και κουτοπονηριάς, αντάρτικο τοπικών κοινωνιών. Ενα πολιτικό σύστημα που η κύρια τέχνη του είναι η ταχυδακτυλουργική εξαφάνιση της πραγματικότητας σε έναν ρητορικό κυκεώνα και μια κοινωνία που κάθε ομάδα της είναι έτοιμη να ανοίξει πόλεμο στο υπόλοιπο σύνολο για να γίνει το δικό της εγγυώνται πως ούτε σ’ αυτή την περίπτωση θα υπάρξει συνεννόηση.

Το Προσφυγικό επιδίδει στην Ευρώπη τον λογαριασμό για κρίματά της δύο αιώνων και ψευδαισθήσεις της δύο δεκαετιών. Θέλουμε δεν θέλουμε, φταίμε δεν φταίμε όλοι, θα πληρώσουμε ένα μέρος του. Αλλά ο λογαριασμός είναι παραφουσκωμένος από τις αμαρτίες άλλων καθεστώτων και τις νοοτροπίες άλλων πολιτισμών, που συμβαίνει να ηγεμονεύουν εκεί από όπου έρχονται οι κομιστές του. Η Ευρώπη οφείλει να αναγνωρίσει το χρέος που της αναλογεί, τόσο το ιστορικό όσο και το ανθρωπιστικό. Αλλά ούτε μπορεί ούτε πρέπει να ανταποκριθεί σε όλες τις προσδοκίες που καταφθάνουν από εκείνα τα μέρη και που με χαρακτηριστική συχνότητα, όχι σπάνια με ακόμη χαρακτηριστικότερη αυθάδεια παίρνουν τη μορφή απαιτήσεων.

Με σημείο καμπής (περισσότερο συμβολικό παρά πραγματικό) τα γεγονότα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς στον σιδηροδρομικό σταθμό της Κολωνίας, έχει αρχίσει και ανάμεσα στους πιο φιλόξενους Ευρωπαίους ένας προβληματισμός που μετατοπίζει την εστία της προσοχής από τα δικαιώματα των προσφύγων στα δικαιώματα των γηγενών. Δηλαδή: μη ζητάτε να προσαρμοστούμε εμείς στις ιδιαιτερότητές σας, εσείς πρέπει να προσαρμοστείτε στις δικές μας αν θέλετε να ζήσετε μαζί μας. Οι πρόσφυγες γονείς που δεν αφήνουν τον γερμανό εθελοντή γιατρό να εξετάσει το άρρωστο κοριτσάκι τους γιατί το απαγορεύουν τα ήθη τους, θα πρέπει ή να παραιτηθούν από τέτοια ήθη ή να επιστρέψουν εκεί από όπου ήρθαν. Στον μουσουλμάνο πατέρα που σοκαρισμένος από το θέαμα ζευγαριών να φιλιούνται στον δρόμο δηλώνει ότι δεν θα επιτρέψει να διαφθείρουν την κόρη του τέτοιες εικόνες πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι ήρθε σε λάθος τόπο, η θέση του είναι στη Σαουδική Αραβία. Οσοι πρόσφυγες απαιτούν να τους δοθούν αμέσως άνετα διαμερίσματα και επιδόματα δεν ήρθαν στην Ευρώπη ως πρόσφυγες αλλά ως προσοδοθήρες και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Μια ενοχική δουλοπρέπεια της δημοκρατικής Δύσης απέναντι σε ανθρώπους από τις πρώην αποικίες και προτεκτοράτα της άφησε την άκρα Δεξιά να μονοπωλεί μέχρι τώρα την αντίσταση σε τέτοια φαινόμενα ασυδοσίας και αντίστροφης πολιτισμικής αλαζονείας. Στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοια συμπλέγματα, έχουμε όμως τις αριστερές ιδεοληψίες, που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Να δούμε πώς θα τα βολέψει η κυβέρνηση με τους δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που, όπως πάνε τα πράγματα με την ολιγωρία της, θα μείνουν εγκλωβισμένοι εδώ. Καλύτερα πάντως για την ίδια να μη ζητήσει πάλι τα φώτα του Ζίζεκ, ο οποίος, αφού τα μάσησε για όσα έγιναν στην Κολωνία, αποφάνθηκε ότι δεν διέφεραν από την εορταστική ελευθεριότητα των ευρωπαϊκών καρναβαλιών.