[Αγιογραφίες] Πάρκινγκ

Πάρτε μια βαθιά ανάσα. Χαλαρώστε. Θα είναι δυσάρεστο, αλλά δεν θα είναι δα και το τέλος του κόσμου. Θα είναι κάπως σαν το κλείσιμο των τραπεζών, που μας αναστάτωσε, αλλά δεν πάθαμε και τίποτε. Ετσι θα είναι και το κλείσιμο των συνόρων.

Αυτό ήταν περίπου το μήνυμα που έστειλαν με διαφορά λίγων ωρών ο Γιάννης Μουζάλας και ο Γιάννης Δραγασάκης. Η κυβέρνηση προσπαθεί να αποδραματοποιήσει αυτό που πλέον μοιάζει αναπόφευκτο.

Από την πλευρά του αναπληρωτή υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, η προαναγγελία του αναπόφευκτου μπορεί να ακουστεί και ως απόπειρα πολιτικής αυτοπροστασίας. Ο Μουζάλας δεν έκρυψε ότι η κυβέρνηση καρκινοβατούσε στον τομέα της ευθύνης του. Δεν δίστασε μάλιστα την ύστατη ώρα να φέρει στην επιφάνεια και ένα από τα πιο βαριά εμπόδια: την ευχέρεια που είχε μέχρι πρότινος ο υπουργός Αμυνας να κάνει προσωπική πολιτική με τα στρατόπεδα. Εχει έτσι, με τις πυκνές του εμφανίσεις στα media, οριοθετήσει την προσωπική του ευθύνη.

Το ζητούμενο τώρα για την κυβέρνηση είναι να μη γίνει η περίφραξη της χώρας αντιληπτή στο εσωτερικό ως εθνική οπισθοδρόμηση. Εξού και η επιχείρηση προληπτικής αποδραματοποίησης. Ο Μουζάλας περιέγραψε κιόλας, αυτό που διάβαζε κανείς ως έτοιμο σενάριο στον γερμανικό Τύπο εδώ και τρεις εβδομάδες: δεν θα επιλεγεί ο νομικά ολισθηρός δρόμος της αναστολής της Σένγκεν ως προς την Ελλάδα. Δεν θα χρειαστεί με άλλα λόγια να στήνονται οι Ελληνες σε ουρές στα ευρωπαϊκά αεροδρόμια με τα διαβατήρια στα δόντια. Θα υπάρξει ωστόσο ένας de facto αποκλεισμός των βόρειων συνόρων, με άδηλες οικονομικές συνέπειες. Τα χερσαία σύνορα της ΕΕ θα μεταφερθούν ουσιαστικά στη Σλοβενία, με την Ελλάδα να περιπίπτει σε ένα καθεστώς γκρίζας, ενδιάμεσης ζώνης.

Η Ευρώπη θέλει πάση θυσία να σταματήσει τις προσφυγικές ροές – με πρώτο το Βερολίνο. Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν πλέον τον χρόνο να περιμένουν πότε ο Καμμένος θα καταφέρει να συνεννοηθεί με τον Μουζάλα και πότε ο Μουζάλας θα μπορέσει να υποδεχτεί τη βοήθεια που του δίνει η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ακόμη κι αν η ελληνική πλευρά είχε δείξει καλύτερα αντανακλαστικά, δεν είναι βέβαιο ότι θα είχε αποφύγει το αδιέξοδο. Στο Βερολίνο η προσφυγική κρίση γίνεται πλέον αντιληπτή ως πολεμική απειλή: επικρατεί η εκτίμηση ότι ο Πούτιν συνεχίζει τον πόλεμο στην Ευρώπη, προκαλώντας σκόπιμα νέα κύματα προσφύγων μέσω των ακατάσχετων βομβαρδισμών της ρωσικής αεροπορίας στη Συρία.

Φαίνεται έτσι ότι το Προσφυγικό έχει τελικώς τη δυναμική να μπει στο πακέτο του ελληνικού προβλήματος, ως παράμετρος μιας ολιστικής διαπραγμάτευσης με τους εταίρους. Μόνο που δεν θα μπει με τον τρόπο που είχε φανταστεί η Αθήνα. Η Ευρώπη χρειάζεται μια Ελλάδα – όχι ως κύτταρο της ευρωζώνης που πρέπει να ανανήψει. Τη χρειάζεται και θα την πληρώνει ως πάρκινγκ προσφύγων.