Οποιος είχε την υπομονή να δει τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό θα το διαπίστωσε. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει να παρουσιάσει ως μεγάλο της επίτευγμα ότι η ύφεση θα είναι μικρότερη απ’ ό,τι είχε προβλεφθεί – μια ύφεση που δεν προβλεπόταν καν, προτού η κυβέρνηση πάρει τον μακρύ δρόμο της βαρουφάκειας περιπέτειας.
Το δεύτερό της επίτευγμα είναι ότι χρειάστηκαν τελικώς πολύ λιγότερα κεφάλαια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών – μια ανακεφαλαιοποίηση που δεν θα ήταν καν αναγκαία, προτού η εξάμηνη διαπραγμάτευση προκαλέσει εκροή καταθέσεων και κλείσιμο των τραπεζών.
Στον πρώτο της προϋπολογισμό, η συμπολίτευση δυσκολεύτηκε να συνομιλήσει με την οικονομική πραγματικότητα που έχει διαμορφώσει. Το ρεζερβουάρ των προσδοκιών έχει αδειάσει. Οχι όμως και το ρεζερβουάρ των προπαγανδιστικών ευρημάτων. Αντιθέτως. Η κυβέρνηση τα επαναλαμβάνει, σαν να έχει πέσει θύμα τους και η ίδια.
Αυτήν την εντύπωση προπαγανδιστικού αυτοϋπνωτισμού έδωσε ο υπουργός Οικονομικών όταν, ας πούμε, εξέφραζε την εκτίμηση ότι θα επιτύχουμε την αλλαγή της αρχιτεκτονικής της νομισματικής ένωσης προς το πιο αλληλέγγυο, ως αντίδωρο στην αλληλεγγύη που εμείς δείξαμε στους πρόσφυγες. Ή ότι ο «συνεργατισμός της Αριστεράς» θα σβήσει τα «είκοσι-τριάντα χρόνια που κυβερνούσε η ιδιοτέλεια».
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος διαπρέπει κοινοβουλευτικά ως χαριτολόγος. Οχι επειδή γίνεται κωμικός, έτσι όπως κουτουλάει διαρκώς πάνω στις γωνίες του κλιτικού συστήματος της Ελληνικής. Αλλά επειδή δεν διστάζει να αλατίζει τον λόγο του με αναφορές πότε στην μπάλα, πότε στον Αγιο Αυγουστίνο και πότε στην παρανόρμαλ αριθμολογία.
Ακούγοντάς τον, θα μπορούσε κανείς να παρασυρθεί. Θα μπορούσε να πιστέψει ότι η κυβέρνηση δεν έχει συνειδητοποιήσει τι την περιμένει. Οτι δεν συναισθάνεται τι φέρνει το 2016 και τι μπορεί να συνεπιφέρει η ρηχή της πλειοψηφία.
Ισχύει μάλλον το αντίθετο. Οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ βλέπουν την πολιτική δοκιμασία και γι’ αυτό έχουν ήδη θέσει σε κίνηση μηχανισμούς πολιτικής επιβίωσης.
Μπορεί αλλού να δίνουν την εντύπωση ότι αυτοσχεδιάζουν, όμως για την εδραίωσή τους εργάζονται συστηματικά.
Από την παλινόρθωση του κομματικού ελέγχου στις ΔΕΚΟ μέχρι τα βολέματα συγγενών, και από την κατάχρηση των τροπολογιών και ΠΝΠ μέχρι τις προσπάθειες επιστράτευσης της Δικαιοσύνης, ο κυβερνητικός συνεταιρισμός καταλαμβάνει όλες τις αναφορές του κράτους.
«Θα περάσουν πολλά χρόνια για να μας πει το ΠΑΣΟΚ ανάλγητους», είπε προχθές ο Τσακαλώτος. Κι ωστόσο, πριν περάσει ένας χρόνος, η κυβέρνηση δεν μεταμορφώνεται απλώς σε αυτό που καταγγέλλει ως «ΠΑΣΟΚ». Υπερβαίνει ήδη το πρωτότυπο. Ο,τι το απονομιμοποιημένο παλιό πολιτικό σύστημα δεν τολμούσε να διαπράξει, συντελείται τώρα χωρίς αναστολές, στον υπερθετικό.
Ο,τι ακούγεται ως σάουντρακ αυτής της διακυβέρνησης δεν είναι η τζαζ του Τσακαλώτου. Είναι η πιο πιστή εκτέλεση της παρτιτούρας των θεσμικών αμαρτημάτων της Μεταπολίτευσης.