[Εμπιστευτικά] Προθέσεις
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν ξέρω τελικά τι είναι χειρότερο για έναν υπουργό. Η σκοπιμότητα, η ανικανότητα, η αφέλεια ή η ανοησία;
Πάρτε για παράδειγμα τον υφυπουργό Αθλητισμού, για τον οποίο έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι γενικώς εμφορείται από καλές προθέσεις.
Κάθεται και διαπραγματεύεται τηλεφωνικά με διάφορους νταραβεριτζήδες αν θα γίνει ή δεν θα γίνει ένας ποδοσφαιρικός αγώνας.
Προφανώς δεν υπάρχει σκοπιμότητα αφού το ομολόγησε ο ίδιος, άρα δεν θεωρεί ότι έκανε κάτι κακό ή επιλήψιμο.
Πράγμα που οδηγεί στο αδιαφιλονίκητο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος είναι τραγικά αφελής. Διότι με το νταραβέρι το μόνο που καταφέρνει είναι να καταστήσει αμφιλεγόμενη ακόμη και μια ορθή απόφαση.
Εχει ξανακουστεί πουθενά στην Ευρώπη ο αρμόδιος υπουργός να σηκώνει το τηλέφωνο για τέτοια θέματα; Εστω να κουβεντιάζει τι θα γίνει με έναν αγώνα ή με έναν διαιτητή; Οχι. Ε, κάτι ξέρουν και δεν το κάνουν!..
Ακριβώς το ίδιο θα μπορούσα να πω και για τον υπουργό Δικαιοσύνης. Οι συνάδελφοί του στο πανεπιστήμιο τον χαρακτηρίζουν «φανατικά ιδεοληπτικό» με την έννοια μιας ανιδιοτελούς αλλά φανατικής στράτευσης σε μια ιδέα ή μια υπόθεση.
Δεν έχω λόγο να μην το δεχτώ. Ούτε να του αμφισβητήσω τις καλές προθέσεις για την ανθρωπότητα.
Αλλωστε ο ίδιος από μόνος του δηλώνει ότι θεωρεί θεμιτή και μη επιλήψιμη τη διαπραγμάτευση με καταδίκους, φυλακισμένους, κουκουλοφόρους, τρομοκράτες κ.λπ. για ζητήματα που αφορούν την πολιτεία.
Από εκεί και πέρα ξεκινάει είτε η αφέλεια είτε η ανοησία του καλοπροαίρετου αυτού ανθρώπου.
Διότι η διαπραγμάτευση (ο διάλογος, για να χρησιμοποιήσω τη δική του έκφραση…) με ανθρώπους που έχουν κηρύξει πόλεμο στην κοινωνία δεν είναι ένδειξη ανθρωπισμού ή εκδήλωση μεγαλοψυχίας, αλλά βάση του επόμενου εκβιασμού που θα της ασκήσουν. Αρα, το πεδίο του αφοπλισμού της.
Τόσο απλό. Είτε δεν το καταλαβαίνει, άρα είναι αφελής. Είτε νομίζει ότι μπορεί να το ελέγξει, άρα είναι ανόητος.
Και στις δυο περιπτώσεις που ανέφερα αποδέχτηκα τις καλές προθέσεις.
Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι απλό. Αρκούν οι καλές προθέσεις για να κυβερνήσει κανείς μια χώρα;
Η απάντηση είναι κατηγορηματική. Οχι, δεν αρκούν!..
Οχι μόνο επειδή (κατά τη γνωστή έκφραση) «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις», αλλά επειδή η διακυβέρνηση μιας χώρας προϋποθέτει την απόρριψη της αφέλειας ή της ανοησίας – για την ανικανότητα δεν το συζητάω…
Διαφορετικά οι άνθρωποι κακών προθέσεων θα πλακώνονται στα γήπεδα, οι τρομοκράτες θα βάζουν βόμβες ανενόχλητοι και οι κρατούμενοι θα κάνουν κουμάντο στις φυλακές.
Google news
