αράδοση στο μιούζικαλ δεν έχουμε. Κι ούτε αποκτήσαμε. Δεν έχουμε άλλωστε την αντίστοιχη παιδεία που απαιτεί το είδος στον χορό, το τραγούδι και την υποκριτική. Ωστόσο οι επιρροές από την Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες μπολιάζουν κατά καιρούς το ελληνικό θεατρικό γίγνεσθαι με γνωστά μουσικά θεάματα. Το φαινόμενο με τα χρόνια γίνεται όλο και πιο συστηματικό, με αποτέλεσμα στην Αθήνα να παίζονται δύο, τρία ή και τέσσερα μιούζικαλ κάθε σεζόν. Κι έτσι, έχουμε τον δικό μας τρόπο να τα βλέπουμε.
Ο «Μπίλι Ελιοτ» («Billy Eliott») αποτελεί ένα από πιο πρόσφατα θεάματα καθώς γεννήθηκε τον 21ο αιώνα. Το μιούζικαλ είναι βασισμένο στο βρετανικό πρωτότυπο (West End, 2005), το οποίο με τη σειρά του αποτελεί θεατρική μεταφορά της ταινίας «Μπίλι Ελιοτ, γεννημένος χορευτής» (2000). Με το σενάριο, άρα και το στόρι, να έχει την υπογραφή του Λι Χολ (Lee Hall) και στις δύο εκδοχές, στην επί σκηνής εκδοχή προστέθηκε το όνομα του Ελτον Τζον στη μουσική. Σημαντικό.
Η ΥΠΟΘΕΣΗ. Την εποχή της απεργίας των ανθρακωρύχων στη Αγγλία της δεκαετίας του ’80 επί Θάτσερ, ο Μπίλι Ελιοτ ανακαλύπτει την κλίση του προς τον χορό. Μια σύμπτωση θα τον οδηγήσει σε μια αίθουσα μπαλέτου και από εκεί στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου. Ορφανός από μητέρα, με πατέρα και μεγάλο αδελφό ανθρακωρύχους, ο 12χρονος κάνει την επιλογή του και βρίσκεται αντιμέτωπος με κοινωνικά στερεότυπα και ταμπού, την κοινωνία αλλά και την ίδια του την οικογένεια. Μια δασκάλα χορού στη μικρή βρετανική πόλη όπου ζει θα τον στηρίξει, ενώ η θύμηση της νεκρής μητέρας του θα αποτελέσει μια διαφορετική έμπνευση. Ολα αυτά μαζί με το βατερλό της απεργίας θα κάμψουν όλα τα εμπόδια. Ενα παιδί θα κερδίσει τα όνειρά του και ταυτόχρονα την ελευθερία του. Υπογραμμίζοντας ότι το να είσαι διαφορετικός δεν είναι κακό.
Με σημαία τη διαφορετικότητα, η παράσταση στο Παλλάς, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Λιγνάδη, ακολούθησε τα χνάρια της πρωτότυπης βρετανικής. Ενα επιτυχημένο προϊόν δεν υπάρχει λόγος να το αλλάξεις. Αρκεί να το προσαρμόσεις στα ελληνικά δεδομένα. Κι αυτό έκανε ο σκηνοθέτης. Ο ντόπιος «Μπίλι Ελιοτ» δεν αποτέλεσε την εξαίρεση καθώς είχε να αντιμετωπίσει μια επιπλέον σημαντική δυσκολία: πρωταγωνιστής είναι ένα αγόρι στην εφηβεία που ξέρει να χορεύει ώς και…. «Λίμνη των κύκνων». Με συνοδοιπόρο τα σκηνικά και τα κοστούμια της Εύας Νάθενα –σε μια καλή της στιγμή, και τις χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλου, ο Λιγνάδης δούλεψε με φαντασία και συναίσθημα. Ο «ελληνικός τρόπος» έχει πάντα λίγο παραπάνω απλότητα και αφέλεια.
Ο νεαρός Πέτρος Ζαμπάκος ερμήνευσε τον Μπίλι. Μπορεί η φωνή και κυρίως ο χορός του να μην πείθουν ότι είναι «γεννημένος χορευτής» αλλά η αέρινη και ευγενική του φυσιογνωμία τού επέτρεψαν να ακολουθήσει τον ήρωά του με κάτι πιο εσωτερικό, μια γλύκα. Πλάι του, ο Δημήτρης Βανός, ο φίλος του ο Μάικλ, έπαιξε πηγαία και πληθωρικά, κερδίζοντας τις εντυπώσεις στον πιο δύσκολο ίσως ρόλο της παράστασης (στη διανομή της Κυριακής).
Η Αθηνά Μαξίμου ξεχώρισε ως δασκάλα χορού, όπως και ο Αποστόλης Τότσικας ως μεγάλος αδελφός του Μπίλι. Χειλάκης, Ψυχογιός, Στασινοπούλου, Παλληκαράκη συμπλήρωσαν το κάδρο, λιγότερο ή περισσότερο πειστικά. Αισιόδοξο το μήνυμα του έργου υπέρ της διαφορετικότητας. Λίγο υπερτονισμένο ίσως…
Μετάφραση:Αντώνης Γαλέος

Σκηνοθεσία:Δημήτρης Λιγνάδης

Χορογραφίες:Δημήτρης Παπάζογλου

Σκηνικά-κοστούμια:Εύα Νάθενα

Απόδοση στίχων:Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Παίζουν:Αιμίλιος Χειλάκης, Αθηνά Μαξίμου, Αποστόλης Τότσικας, Νίκη Παλληκαράκη, Γιώργος Ψυχογιός, Τιτίκα Στασινοπούλου κ.ά.

Πού:Στο θέατρο Παλλάς: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή (19.00), Σάββατο (17.00 και 21.00), Κυριακή (18.00)

Σχόλια
Γράψτε το σχόλιό σας
50 /50
2000 /2000
Όροι Χρήσης. Το site προστατεύεται από reCAPTCHA, ισχύουν Πολιτική Απορρήτου & Όροι Χρήσης της Google.
Τελευταία Νέα