[Εμπιστευτικά] Αντίφαση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ολη η ένταση στη ΝΔ προκύπτει από μία βασική αντίφαση: είναι ένα κόμμα προεστών, το οποίο εκλέγει τον αρχηγό του με μια ανοιχτή λαϊκή διαδικασία.
Θεωρητικά οι προεστοί της ΝΔ θα προτιμούσαν να κλειδωθούν σε ένα δωμάτιο οι καραμανλικοί με τους μητσοτακικούς και τους σαμαρικούς για να βγάλουν τον αρχηγό που τους αρέσει, τους βολεύει ή τους προκύπτει.
Πρακτικά αυτό δεν μπορεί να γίνει. Η διαδικασία εκλογής που προβλέπει το καταστατικό από το 2009 είναι εντελώς διαφορετική. Και ως εκ τούτου αντιμετωπίζεται με καχυποψία.
Καχυποψία εν μέρει δικαιολογημένη. Το οργανωτικό εγχείρημα μιας ανοιχτής ψηφοφορίας απαιτεί εγγυήσεις διαφάνειας, τεχνικής επάρκειας και αμεροληψίας. Δεν μπορεί το βράδυ των εκλογών να δοθούν πατήματα ώστε να αμφισβητηθεί το οιοδήποτε αποτέλεσμα.
Θέλω να θυμίσω ότι στις δύο εσωκομματικές αναμετρήσεις που προηγήθηκαν με ανάλογη διαδικασία και είχαν χαρακτηριστικά σύγκρουσης (Παπανδρέου – Βενιζέλος στο ΠΑΣΟΚ το 2007 και Σαμαράς – Μπακογιάννη στη ΝΔ το 2009) ουδέποτε προέκυψαν τελικά αποτελέσματα. Η έκβαση στηρίχτηκε στην αποδοχή του αποτελέσματος από τον ηττημένο.
Αλλά και καχυποψία εν μέρει αδικαιολόγητη. Η αμφισβήτηση της ποιότητας ή της σοβαρότητας των κριτηρίων και των κινήτρων όσων προσέλθουν να ψηφίσουν μπορεί να μη διατυπώνεται μεγαλόφωνα αλλά δεν τιμάει ένα δημοκρατικό κόμμα.
Ούτως Ή άλλως, πάντως, αλλαγές δεν προβλέπονται, η ΝΔ έτσι θα εκλέξει τον νέο αρχηγό της και ως εκ τούτου δεν έχει κανένα νόημα να ανακυκλώνεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο η αμφισβήτηση της διαδικασίας.
Το ζητούμενο είναι απλώς να βρεθούν οι εγγυήσεις που θα αντιμετωπίσουν τη δικαιολογημένη καχυποψία, καθώς και η σύνεση που θα καταπνίξει την αδικαιολόγητη.
Τα δύο είναι ευθέως συνδεδεμένα.
Διότι μια διαδικασία που τελεί υπό αμφισβήτηση πολύ δύσκολα θα οδηγήσει σε ένα αδιαμφισβήτητο αποτέλεσμα. Και ένας εμφύλιος «επί του αποτελέσματος» είναι το τελευταίο που χρειάζεται η ΝΔ.
Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι παρά τις επιμέρους αποχρώσεις, στοχεύσεις και φιλοδοξίες οι τέσσερις υποψήφιοι δεν φαίνεται να χωρίζονται από κάποια πολιτική άβυσσο, ούτε να διατηρούν φορτισμένες προσωπικές σχέσεις μεταξύ τους.
Ακόμη και στον αντιπολιτευτικό τόνο αρχίζουν και συγκλίνουν σημαντικά. Ουδείς, για παράδειγμα, φαίνεται να υιοθετεί την ιδιοτελή ή απλώς ανόητη θεωρία «να βάλουμε πλάτη στον ΣΥΡΙΖΑ» που ορισμένοι στη ΝΔ διακινούσαν έως πρόσφατα. Το αντίθετο.
Θα μπορούσε λοιπόν να υποθέσει κανείς ότι οι υποψήφιοι μπορούν να βρουν μεταξύ τους έναν κώδικα όχι μόνο προεκλογικής συνεννόησης αλλά και μετεκλογικής συνύπαρξης.
Θα το έχει ασφαλώς ανάγκη όποιος κερδίσει. Αλλά και όποιοι χάσουν.
Google news
