[Εντός και εκτός] Ατενίζοντας την άβυσσο

Δεν είναι μόνο η 17ωρη «σκληρή» διαπραγμάτευση που προπαγανδίζει συνεχώς ο ΣΥΡΙΖΑ ως τη βασικότερη απάντηση στην ερώτηση γιατί πρέπει οι πολίτες να τον εμπιστευθούν ξανά. Είναι και τα «ρήγματα» που προκάλεσε στην Ευρωπαϊκή Ενωση η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ κατά της λιτότητας, που ο Αλέξης Τσίπρας επιμένει ότι θα πρέπει να αξιοποιηθούν.

Για τον υποψιασμένο παρατηρητή, η ρητορική περί ρηγμάτων που εμμέσως πλην σαφώς υποδεικνύει τον διχαστικό ρόλο της Γερμανίας αποτελεί συνέχεια της αντιευρωπαϊκής ρητορικής που υιοθέτησε η «πρώτη φορά Αριστερά» στην προσπάθειά της να διεκδικήσει τα «δίκια» της, συχνά με καθαρά επικοινωνιακό τρόπο.

Το πρόβλημα – εκτός του ότι η θεωρία δεν επιβεβαιώθηκε – είναι ότι επί της παρούσης, το μόνο ρήγμα που έχει προκληθεί είναι αυτό στην πορεία της Ελλάδας στην ευρωζώνη και κατ’ επέκταση στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Επ’ αυτού δεν έχουν δοθεί επαρκείς εξηγήσεις προεκλογικά.

Ακόμη και οι πιο φίλιοι ξένοι παρατηρητές στην Αθήνα μιλούν για ένα σκληρό Μνημόνιο, που πρέπει να εφαρμοστεί κατά γράμμα τουλάχιστον μέχρι τον Μάρτιο. Κάποιοι προειδοποιούν ότι οι συνήθεις ύποπτοι της ευρωζώνης που δεν δέχθηκαν με χαρά τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου περιμένουν απλώς το πρώτο λάθος της Ελλάδας για να ξαναβάλουν το Grexit στο τραπέζι. Δεν πρόκειται για τους Γερμανούς. Κανονικά ο βαθμός της απομόνωσης της χώρας θα έπρεπε να μας προβληματίσει.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Οτι για την ώρα και πριν εφαρμοστούν πολλές από τις σκληρές προβλέψεις του Μνημονίου που θα πείσουν τους ευρωπαίους εταίρους ότι η Ελλάδα είναι αξιόπιστη και δεν κοροϊδεύει απλώς με τα δανεικά των άλλων, περιθώριο επαναδιαπραγμάτευσης δεν υπάρχει. Προϋπολογισμός, μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, φορολόγηση αγροτών, μεταρρύθμιση δημόσιας διοίκησης και επέκταση ενιαίου μισθολογίου στο Δημόσιο, δεύτερη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ (λέγε με φαρμακεία και όχι μόνο), μεταρρύθμιση στη φορολογία εισοδήματος (η οποία προφανώς θα στρέψει συγκεκριμένες ομάδες εναντίον άλλων) είναι μόνο μερικά από τα προαπαιτούμενα, για τα οποία η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να νομοθετήσει άμεσα τους επόμενους μήνες.

  

Το χρέος είναι το τελευταίο πρόβλημα της Ελλάδας αυτή τη στιγμή. Και, πάντως, οι δανειστές θα φροντίσουν να μη δοθεί κανένα καρότο στη χώρα αν προηγουμένως δεν τηρήσει τα υπεσχημένα (και ψηφισμένα).

Το «δεν υπόσχομαι τίποτα» που εκστόμισε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης στο ντιμπέιτ της Δευτέρας σε ένα σπάνιο ξέσπασμα αυθορμητισμού πολιτικού αρχηγού λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, είναι μια έμμεση αναγνώριση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα. Τα πλαίσια είναι ασφυκτικά.

Βέβαια, θα μπορούσε να είναι η ανάγνωση από την ανάποδη του «δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος» που, όμως, αν διαβαστεί κυριολεκτικά, ισοδυναμεί με ρήξη και χάος. Κάποιοι μπορεί ακόμη να την ονειρεύονται. Δεν είναι, ωστόσο, βέβαιο, ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος έχει αντιληφθεί τι διακυβεύεται. Θέλουμε στ’ αλήθεια να τεστάρουμε ξανά αν ισχύει η νιτσεϊκή ρήση ότι αν κοιτάξεις για πολλή ώρα την άβυσσο, στο τέλος θα κοιτάξει αυτή εσένα;