Από την ελληνική γλώσσα στη βοδινή

Ενα από τα ελλείμματα της πνευματικής μας ιστορίας είναι μια συστηματική και τεκμηριωμένη ιστορία της ιδιωτικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα μετά την Κατοχή, ό,τι τα παλιότερα χρόνια ήταν μια επιλογή γονέων με οικονομική άνεση, η ιδιωτική εκπαίδευση (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης, Ανωτέρας και Ανωτάτης, Τεχνικής και Επαγγελματικής) όχι απλώς άνθησε, αλλά κυριολεκτικά τα σχολεία της λειτουργούσαν ως σωσίβια και ορισμένες εποχές οάσεις σοβαρής εκπαιδευτικής προσφοράς, προσιτές και σε μέσα και κατώτατα βαλάντια. Ευτύχησα προσωπικά να υπηρετήσω σε ιδιωτικά σχολεία της αθηναϊκής γειτονιάς, στα πλούσια όπως λέγεται προάστια, σε νυχτερινά εμποροϋπαλλήλων, σε φροντιστήρια για εισαγωγικές στα ΑΕΙ, σε δημοσιογραφικά εργαστήρια, σε δραματικές σχολές και χάρηκα μαθητές υψηλού επιπέδου και τους καμάρωσα σπουδαίους επιστήμονες και πολλούς πανεπιστημιακούς δασκάλους.

Σε δύσκολες εποχές (χούντα και των γονέων) παιδιά εξορίστων, φυλακισμένων, αυτοεξορίστων βρήκαν στέγη, και συχνά δωρεάν, στην ιδιωτική εκπαίδευση. Είχα μαθητές τα παιδιά του Λεωνίδα Κύρκου, του Μαρωνίτη, του Σημίτη και του Βασίλη Φίλια.

Αλλά δεν θα σταθώ εκεί. Δεν ανέμενα από μια αριστερή κυβέρνηση να υποκαταστήσει την τιμή των διδάκτρων στην ιδιωτική εκπαίδευση με το βοδινό κρέας. Μου μοιάζει το «Θέλετε ιδιωτική εκπαίδευση; Φάτε βοδινό» σαν ανεστραμμένο μότο της Αντουανέτας: «Θέλετε ψωμί; Φάτε παντεσπάνι».

Γνωρίζουν κάποιοι κομματικοί καρεκλοκένταυροι πως η ιδιωτική εκπαίδευση και η φροντιστηριακή ήταν το μοναδικό επαγγελματικό καταφύγιο για χιλιάδες εκπαιδευτικούς, οι  περισσότεροι αριστούχοι, που λόγω του γνωστού φακελώματος δεν μπορούσαν να διοριστούν στο δημόσιο σχολείο, αφού δεν είχαμε πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων και δεν υπογράφαμε την επονείδιστη δήλωση μετανοίας;

Στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και στα φροντιστήρια εργάστηκαν μείζονες επιστημονικές προσωπικότητες. Ο μέγας ιστορικός Ν. Σβορώνος, ο Ν. Χουρμουζιάδης, ο Γιάννης Δάλλας, ο ποιητής Ε. Κακναβάτος, ο μέγιστος ερευνητής Γ. Αλισανδράτος, ο μεταφραστής του Σωσσύρ Φ. Αποστολόπουλος, ο Ανδρέας Μπελεζίνης, ο Πάντος, ο εξαίσιος φιλόλογος Τζουγανάτος, ο Μαρκαντωνάτος, ο Πατάκης, ο Γιώργος Μωραΐτης, η σπουδαία μεταφράστρια όλων των τραγικών Στέλλα Μαραγκουδάκη, η ιστορικός Φ. Πισπιρίγκου, ο ιστορικός Καλοκαιρινός, ο αλησμόνητος φιλόλογος Κρίτων Πανηγύρης, ο Δημακάκος, ο Θεάκος, οι φυσικομαθηματικοί Μάγειρας, Θρουμουλόπουλος, Μανωλκίδης, Χριστοφίδης, Λόγγος.

Και δεν αναφέρω παρά όσους η μνήμη με συγκίνηση ανακαλεί: όλοι με φάκελο, με διωγμούς, πολλοί με εξορίες, όπως ο Γ. Μωραΐτης και ο Κώστας Κουλουφάκος. Μερικοί ιδιοφυείς που αποκλείστηκαν από πανεπιστημιακή καριέρα όπως ο Π. Σταυρόπουλος, ο Μ. Τσατσάκης, ο μέγας μεταφραστής της «Αινειάδας» Τασσόπουλος και οι περισσότεροι συγγραφείς εγχειριδίων που αν είχαν εισαχθεί ως διδακτικά βιβλία στην εκπαίδευση θα είχε πάρει άλλη τροπή η γνώση στον τόπο. Γενιές και γενιές μαθητών, φοιτητών και καθηγητών είχαν ως κύριο εργαλείο δουλειάς στην τάξη, εννοώ στο Δημόσιο, την «Ιστορία» του Τζουγανάτου, τα «Νέα Ελληνικά» του Κουλουφάκου και του Μιχάλη Μερακλή, τη «Φυσική» του Μανωλκίδη, τη «Χημεία» του Λόγγου, τον «Οιδίποδα» του Μαρκαντωνάτου, την «Αντιγόνη», τον «Επιτάφιο» του Πατάκη, τις «Εκθέσεις» του Γ. Μωραΐτη κ.τλ.

Τώρα που το δημόσιο σχολείο σχολάζει και οι πανεπιστημιακές σχολές βγάζουν αράδα καθηγητές που έβρισκαν στέγη στην ιδιωτική εκπαίδευση, στα ιδιωτικά ΙΕΚ, στα φροντιστήρια κ.λπ. Τώρα που η εκπαίδευση στην Ελλάδα έγινε προϊόν πολυτελείας, όταν σε ολόκληρη την Ευρώπη των εταίρων η εκπαίδευση έχει ΦΠΑ ΜΗΔΕΝ! Ολα ωθούν τους πάντες στο νέο Κρυφό Σχολειό. Τελείως αφορολόγητο!!