«Παλικάρι, από την Πέλλα έρχεσαι;»

Απρίλιος 2014, Θεσσαλονίκη. Ενατος Διεθνής Μαραθώνιος «Μέγας Αλέξανδρος». Ογδοη συμμετοχή σε Μαραθώνιο και η αψίδα του τερματισμού απέχει λιγότερο από 300 μέτρα. Ολα έχουν πάει σύμφωνα με το πλάνο. Οι προπονήσεις, η προετοιμασία, σωματική και ψυχολογική, η στρατηγική στον αγώνα, τα πάντα έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα!

Το περιβάλλον και η ατμόσφαιρα της τελικής ευθείας, εκεί στην όμορφη παραλιακή της Θεσσαλονίκης, γνώριμα. Κόσμος πολύς παρά τον βροχερό καιρό, επευφημίες, χειροκροτήματα, μουσική. Η τέλεια συνταγή για τελική ανασύνταξη δυνάμεων και μια μικρή επιτάχυνση που θα με βοηθήσει να τερματίσω, κλέβοντας μερικά ακόμα δευτερόλεπτα!

Μια τελευταία ματιά στο ρολόι και εστιάζω στην αψίδα. ΟΚ, σκίσαμε αυτή τη φορά και ο αγώνας «κλείδωσε» σε θρίαμβο, με νέο προσωπικό ρεκόρ. Αλλά είμαι εξουθενωμένος. Αγώνας μεγάλων αποστάσεων χωρίς κούραση δεν νοείται.

Τότε, με την άκρη του ματιού μου, πιάνω μια κίνηση στα δεξιά μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου απέσπασε την προσοχή. Ακούω μια φωνή: «Παλικάρι, από την Πέλλα έρχεσαι;». Γυρνάω το κεφάλι μου και διακρίνω τη μορφή ενός γέροντα. Με τεντωμένο το χέρι κουνάει το μπαστούνι του και προσπαθεί να μου μιλήσει. «Ναι, παππού, από την Πέλλα!» του χαμογελάω. «Μπράβο, παλικάρι μου!» μου απαντά με ενθουσιασμό. Με αυτό το «μπράβο», σηκώνω το χέρι μου, τον χαιρετώ και ανοίγω βήμα. Βλέπω την αψίδα του τερματισμού. Δίνω ό,τι έχω και δεν έχω. Τερματίζω πανηγυρίζοντας. Επιτέλους!

Αρκετές ώρες αργότερα, χαλαρός πια, επιχειρώ να συνθέσω κομμάτι κομμάτι όλη την κούρσα στη μνήμη μου. Και ξαφνικά χαμογελάω καθώς «ακούω» τη φωνή του. «Παλικάρι, από την Πέλλα έρχεσαι; Μπράβο, παλικάρι μου!». Μάταια προσπαθώ να τον θυμηθώ στην όψη. Ολα έγιναν τόσο γρήγορα. Η ξερακιανή αλλά ευθυτενής κορμοστασιά του, το κασκέτο του και το μπαστούνι ήταν τα μόνα που είχα συγκρατήσει. Τη χροιά της φωνής του και τον ενθουσιασμό του όμως δεν θα τα ξεχάσω ποτέ.

Παράξενο δεν είναι; Κι όμως, το «μπράβο» του ήταν ίσως η πολυτιμότερη επιβράβευση της προσπάθειάς μου! Στον χρόνο που πέρασε από τότε, νέες αναμνήσεις από δρομικές εμπειρίες προστέθηκαν στη συλλογή μου. Κάθε φορά όμως που κοιτάω προς τα πίσω, το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η θολή φιγούρα του γέροντα, με τα λόγια του ν’ αντηχούν πεντακάθαρα και γεμάτα θαυμασμό: «Παλικάρι, από την Πέλλα έρχεσαι; Μπράβο, παλικάρι μου!».

Να είσαι καλά, παππού, όπου κι αν βρίσκεσαι! Θα κουβαλάω πάντα μέσα μου τη συνάντησή μας. Τα λόγια σου θα με γεμίζουν πάντα περηφάνια και θα με κάνουν να χαμογελώ. Η ανάμνηση του ενθουσιασμού σου θα με σπρώχνει πάντα να ξεπερνώ τα όριά μου και να εστιάζω στον τερματισμό. Nαι, παππού, από την Πέλλα έρχομαι και θα τερματίσω ό,τι κι αν γίνει!

Ο Γιώργος Παϊδούσης, 52 ετών, είναι διευθυντής Διοίκησης Εργων σε τεχνική εταιρεία. Κόλλησε το μικρόβιο του τρεξίματος στα 44 του και έκτοτε θα τον δει κανείς να προπονείται στον Αγιο Δημήτριο και στην παραλία. Για την ιστορία, στον «Μέγα Αλέξανδρο» του 2014 έκανε χρόνο 3.46′ βελτιώνοντας την επίδοσή του κατά 17 λεπτά