[Στιγμές] Διάλειμμα στην αυλή

Τα παιδιά είναι παιδιά παντού. Τους αρέσει να τρέχουν και να φωνάζουν και να παίζουν στον ήλιο. Η διαφορά είναι το πού συμβαίνει αυτό.

Τα παιδιά ενός σχολείου στη Βηθλεέμ κάνουν διάλειμμα ανάμεσα σε χοντρούς τοίχους ούτως ώστε να προστατευθούν από πυρά, εάν υπάρξει κάποια σύγκρουση. Τα πιτσιρίκια στο Τόκιο διασκεδάζουν ανάμεσα στις τάξεις στην ταράτσα του κτιρίου τους, στον έβδομο όροφο, που είναι περιφραγμένος αναλόγως. Οι σχολικές αυλές διαφέρουν ανάλογα με την τοποθεσία και τις συνθήκες, τα παιχνίδια όμως παραμένουν τα ίδια.

Ο φωτογράφος Τζέιμς Μόλισον θυμόταν με νοσταλγία τα δικά του σχολικά χρόνια και έτσι αποφάσισε να γυρίσει τον κόσμο και να καταγράψει σχολικές αυλές και παιδικές χαρές σε διάφορες χώρες – από τις ΗΠΑ έως την Κένυα και από τη Νορβηγία έως τη Βολιβία. «Υπάρχει μια απίστευτη ομοιότητα στον τρόπο που τα παιδιά παίζουν παντού» παρατηρεί. «Αν και τα κτίρια, τα τοπία ή οι σχολικές εγκαταστάσεις διαφέρουν πολύ, φαίνεται να μην υπάρχει καμία διαφορά στον τρόπο που συμπεριφέρονται τα παιδιά στο Λος Αντζελες, το Νεπάλ ή την Ινδία. Υπάρχουν κοινωνικοοικονομικές, πολιτισμικές και πολιτικές διαφορές, τα παιδικά χαμόγελα όμως είναι όλα ίδια».

Το σχολείο της περιοχής Τσουκισάκα της Βολιβίας βρίσκεται σε ύψος 3.000 μέτρων και πολλοί από τους μαθητές χρειάζεται να περπατήσουν χιλιόμετρα για να φθάσουν. Το κτίριο είναι παλιό, αλλά έχει μπροστά μια τεράστια αλάνα την οποία οι κατσίκες της περιοχής φροντίζουν να καθαρίζουν διαρκώς από χορτάρι – κι έτσι τα αγόρια μπορούν να απολαμβάνουν το ποδόσφαιρο. Μεγάλη διαφορά από τους ιδιαίτερα φροντισμένους κήπους του Ρίτσμοντ Παρκ στο Λονδίνο όπου βρίσκεται το σχολείο του Βασιλικού Μπαλέτου – κάθε χρόνο γίνονται χιλιάδες αιτήσεις για τις 25 θέσεις. Μεγάλη διαφορά με το σχολείο στη Μομπάσα της Κένυας, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στη θάλασσα (φωτογραφία). Αποτελεί καταφύγιο για παιδιά που πάσχουν από αλμπινισμό και συχνά περιθωριοποιούνται στις κοινωνίες τους. Τα παιχνίδια και εδώ είναι εξίσου θορυβώδη και τα γέλια πολλά.

Οι φωτογραφίες του Μόλισον ξεχειλίζουν από ενέργεια, υπενθυμίζουν όμως και τα μικρά δράματα που ξετυλίγονται σε κάθε αυλή – οι τσακωμοί, τα πειράγματα, οι μικρές αλλά ταυτόχρονα μεγάλες ταπεινώσεις και οι επιτυχίες. Τα βίωσε και ο ίδιος. Αφού κατάφερε να εξασφαλίσει την άδεια της διεύθυνσης για τις φωτογραφίσεις, έπρεπε να τα βγάλει πέρα με τα παιδιά. «Τα βρήκα δύσκολα στα σχολεία σε κάποιες σκληρές γειτονιές του Λονδίνου» εξομολογείται. «Κάποια παιδιά άρχισαν να πειράζουν το τρίποδό μου, να μου κολλάνε, να μου κάνουν τη ζωή δύσκολη».

Οι σχολικές αυλές παραμένουν ένας πολύπλοκος κόσμος. Ενας κόσμος γεμάτος έξαψη, παιχνίδια, εκφοβισμό, γέλια, δάκρυα, πειράγματα, πλάκα και φόβο.