Οι Αρκτικές Μαϊμούδες υφίστανται ως μπάντα από το 2002. Ο πρώτος τους δίσκος («Whatever people say I am, that's what I'm not» - 2006) πωλήθηκε πιο γρήγορα από οποιονδήποτε άλλον στην ιστορία της βρετανικής μουσικής με 360.000 κομμάτια μέσα στην πρώτη εβδομάδα και παραμένει πλέον ο ταχύτερα πωληθείς δίσκος από συγκρότημα (στο UK φυσικά).
Πέρασαν επτά χρόνια για να γίνουν γνωστοί στα μέρη μας - με τον τελευταίο τους δίσκο, «AM» του 2013, και τα χιλιοπαιγμένα στα ραδιόφωνα, ακόμη και τα μη ροκ (με ιλιγγιώδη συχνότητα...), «Do I wanna know?» και «R U mine?». Κομματάρες, δε διαφωνώ. Αλλά με τόσο airplay έχω την αίσθηση ότι τσουρομαδήθηκαν, ξεπουπουλιάστηκαν, έχασαν μομέντουμ, πώς το λένε... Τέλος πάντων.
Ολη η δισκογραφία τους είναι γεμάτη διαμάντια που αρκετοί αγνοούν. Για παράδειγμα, ο δεύτερος δίσκος τους «Favourite worst nightmare» (πολύ πιο γρήγορος και φασαριόζικος από τον πρώτο τους) μας έδωσε τα «Brianstorm», «Fluorescent adolescent» και «Teddy picker» - *γκούχου* το σημερινό είναι το «Teddy picker» *γκούχου*. Σίγουρα όμως κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το συναίσθημα που (σκοτώνει) σου βγάζει το «505» και τη ζωντάνια του «Old yellow bricks».
Πάντως είναι ένα από τα συγκροτήματα που σίγουρα αξίζει να ακούσεις πέρα από τα προβεβλημένα / προμοταρισμένα τραγούδια τους. Θα τους ξαναπροτιμήσω, αυτό είναι δεδομένο.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από