[Ιστορίες] Γιορτάζουμε

Κλείνει σήμερα τα 70 του χρόνια. Κι επειδή, όσο να πει κανείς, 70 χρόνια είναι βαρύ φορτίο, ξαναδιάβασε τον Κικέρωνα. Και ο Κικέρωνας οραματίστηκε τα γηρατειά υπέροχα, έλεγε πως δεν πρέπει να τα φοβόμαστε, πως κάθε εποχή της ζωής έχει δικό της χαρακτήρα, η φύση δίνει στο παιδί την αδυναμία, στον νέο την αλαζονεία, στον ενήλικο τη σοβαρότητα και στον ηλικιωμένο την ωριμότητα – «να τι μου συμβαίνει», λέει ο εορτάζων. Και επιστρέφει στον Κικέρωνα, και θυμάται κάτι που γράφει σε εκείνο το βιβλίο του περί γήρατος, πως «υπάρχουν γέροντες οι οποίοι, δεν ξέρω πώς, διατηρούν ακόμα όλη τη λάμψη της φωνής τους» και πως «η φωνή του γέροντα είναι ήρεμη, σοβαρή, επιβλητική∙ και όταν δημηγορεί, ο απαλός και καθαρός του τρόπος κάνουν απόλαυση την ακοή» – «να πώς θα μιλώ για την Ευρώπη τα επόμενα χρόνια», διαβεβαιώνει ο εορτάζων. Τα 70 χρόνια κλείνει, του ζητούν να κοιτάξει πίσω και να πει για τι λυπάται περισσότερο; Που έκανε εν γνώσει του παιδί μεγάλος, απέκτησε τον γιο του στα 45 του, για αυτό. Και για τι νιώθει περισσότερο περήφανος; Που απέκτησε έναν γιο, που παντρεύτηκε τη γυναίκα του, ε «και μεταξύ άλλων» που υπήρξε, λέει, ένας «αρκετά καλός» ευρωβουλευτής, και ένας «αρκετά καλός» ακτιβιστής το ’68. Τα 70 χρόνια κλείνει, του ζητούν να κοιτάξει μπροστά και να πει, τι προβλέπει για τα 70 επόμενα; Δεν γελάει με την ερώτηση, την καλοδέχεται, έχει προβλέψει περισσότερα ρεπορτάζ, περισσότερη Ευρώπη, περισσότερα βιβλία, περισσότερα ταξίδια ανά τον κόσμο – α, και κάποια στιγμή, θα έχει μια ιδέα «που θα εκπλήξει όλο τον κόσμο», όχι, όχι, δεν την έχει ήδη, αν δεν εκπλήξει πρώτα τον εαυτό του πώς θα εκπλήξει τον κόσμο; Υποψήφιος για τη γαλλική προεδρία πάντως δεν θα είναι σε δυο χρόνια, αυτό το ξεκαθαρίζει. Θα είναι όμως Γάλλος! Αυτός που γεννήθηκε άπατρις, επέλεξε χρόνια μετά τη γερμανική υπηκοότητα και δηλώνει περισσότερο από καθετί «ευρωπαίος πολίτης», πήγε προχθές στο γαλλικό προξενείο και κατέθεσε επισήμως αίτηση προκειμένου να αποκτήσει και τη γαλλική υπηκοότητα. Κι αν έχει ένα μήνυμα να στείλει στους Γάλλους, και σε όποιον τέλος πάντων νιώθει πως περνά δύσκολα, είναι πως τη ζωή μας τη φτιάχνουμε, πως πρέπει να είμαστε «λίγο σαρτρικοί», να πολεμάμε, να αλλάζουμε τα πράγματα. Χρόνια πολλά αγαπημένε Ντάνι. Αλλα δεν γράφω, γιατί συγκινούμαι.