Ιδού οι Βρυξέλλες

Ηταν η αρχή του τέλους; Ισως ούτε καν το τέλος της αρχής, αλλά η πρώτη συμφωνία που πέτυχε χθες η κυβέρνηση στο Eurogroup δείχνει ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Οχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη. 
Εκανε υποχωρήσεις ο κ. Τσίπρας; Προφανώς. Αλλά έκαναν υποχωρήσεις και οι άλλοι. Παρά τη μηχανιστική αντίδραση της γερμανικής πλευράς, η ευρωζώνη έδειξε ότι πίσω από τις απειλητικές εκφράσεις προς την Ελλάδα υπήρχε – και μάλλον φούντωσε – η γνήσια αγωνία για το μέλλον των οικονομιών του κλαμπ του ευρώ. Και φαίνεται ότι στο μέλλον ο κ. Σόιμπλε θα χρειαστεί να βάλει κι άλλο νερό στο κρασί του και για άλλους. 
Θα είναι εύκολα τα πράγματα για την κυβέρνηση; Εννοείται πως όχι. Οι προσδοκίες που εξέθρεψε κατά την προεκλογική περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν τόσο μεγάλες που ούτε με βρυξελλιώτικο θρίαμβο του κ. Βαρουφάκη δεν θα μπορούσε να εκπληρωθούν. 

Μάλιστα, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν θα το έχει με την αντιπολίτευση: οι κατηγορίες περί κωλοτούμπας που ήδη εκτοξεύονται δεν θα χτυπήσουν – μάλλον το αντίθετο θα συμβεί – τον κ. Τσίπρα, όσο προέρχονται από τους «πρώην». 
Το θέμα θα το έχει με τους νυν – τις συνιστώσες και τις άλλες δημοκρατικές δυνάμεις – που ήταν έτοιμες να αρχίσουν επανάσταση απέναντι στους δανειστές. Αλλά από τη στιγμή που ο κ. Τσίπρας βρήκε συμφωνία με τον κ. Σόιμπλε, τα πράγματα γίνονται μάλλον πιο εύκολα με τον Λαπαβίτσα.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι άλλο: μετά τη συμφωνία έρχεται η ώρα της υλοποίησής της. Οπως έρχεται και η στιγμή της πραγματικής διακυβέρνησης για τον ΣΥΡΙΖΑ. Για παράδειγμα, η διαμόρφωση δίκαιης και αποτελεσματικής φορολογικής πολιτικής είναι τραγούδι αγγέλων στο επίπεδο των διακηρύξεων. Στην πράξη, όμως, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά: ξεκινάς για φορολογική επανάσταση και φτιάχνεις ΕΝΦΙΑ.