Πίσω από τις λέξεις

Τα πράγματα δεν είναι σχεδόν ποτέ όπως φαίνονται: όποιος έβγαλε συμπεράσματα από τις γκριμάτσες του κ. Ντεϊσελμπλούμ στο άκουσμα της βαρουφάκειας αποκήρυξης της τρόικας, τουλάχιστον ας μη βάλει στοίχημα. Διότι ενδέχεται να το χάσει.

Τι περιμέναμε, δηλαδή; Να έλθουν στην Αθήνα ο Γερμανός και ο Ολλανδός μία εβδομάδα μετά τις εκλογές και να τους πει ο νέος Πρωθυπουργός ότι είναι έτοιμος να δεχθεί την τρόικα και να συμφωνήσει με ό,τι θα του ζητήσουν;

Ο κ. Τσίπρας γνωρίζει πολύ καλά ότι αν προσχωρούσε στη λογική των προηγούμενων κυβερνήσεων θα «καιγόταν» πολιτικά εντός πενταλέπτου. Η μόνη πιθανότητα που έχει η νέα κυβέρνηση είναι να πείσει για μια αλλαγή ολόκληρου του πλαισίου της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές.

Μόνον έτσι μπορεί να φθάσει σε μια συμφωνία που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή – με όποιον τρόπο – από την ελληνική κοινωνία, η οποία ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ για να κάνει ακριβώς αυτό που κάνει. Τίποτα λιγότερο.

Ωστόσο, πίσω από τις λέξεις υπάρχει ήδη το περίγραμμα ενός συμβιβασμού: ο υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης μίλησε για «βαθιές μεταρρυθμίσεις» – κάτι που ουδείς πρόσεξε μέσα στην έξαψη της αντιτροϊκανικής ρητορικής. Ο επίτροπος Μοσκοβισί δήλωσε ότι θα μπορούσε να εξεταστεί το ενδεχόμενο αντικατάστασης της τρόικας με κάποια «άλλη δομή», ενώ στα της διευθέτησης του χρέους οι πάντες – και όταν λέμε οι πάντες, εννοούμε άπαντες οι εμπλεκόμενοι – λένε ακριβώς τα ίδια με άλλα λόγια.

Τι απομένει; Η γερμανική κυβέρνηση – η οποία θα ήθελε τον κ. Τσίπρα να σέρνεται στα πατώματα της Καγκελαρίας και δεν θα είχε τον παραμικρό δισταγμό να βγάλει κόκκινη κάρτα στην Ελλάδα. Σωστό κι αυτό – άλλωστε το έχουν καταστήσει τόσο σαφές που ουδείς μπορεί να το παραγνωρίσει. Και έχουν και τη δύναμη να το επιβάλλουν. Αλλά ποιο θα ήταν το όφελος για το Βερολίνο; Μια ελληνική καταστροφή – και άρα η μη αποπληρωμή του χρέους – σε τι θα διασφάλιζε τα συμφέροντα του γερμανού φορολογουμένου;