[Επισκέπτης] Πού βαδίζομεν

Μετά το αδιέξοδο των συνομιλιών τρόικας – ελληνικής κυβέρνησης στο Παρίσι, πολλοί έπεσαν πάλι από τα σύννεφα. Ακολούθησαν οι γνωστές δηλώσεις. «Τώρα είναι η ώρα της αλήθειας». Αναρωτιέται κανείς πόσες είναι αυτές οι ώρες της αλήθειας (!) και πόσες έχουμε ακόμη μπροστά μας; Αυτή η επανάληψη μιας αναγκαιότητας συμβαίνει γιατί πραγματικά δεν θέλουμε την αλήθεια. Μας ενοχλεί. Απλώς την επικαλούμεθα. Τη θέση της πήραν αποφθέγματα όπως «Θα  βγούμε από την κρίση το ’13, το ’14, το ’15». (Συμπληρώστε  όποια  χρονιά  θέλετε, το ίδιο κάνει). «Θα σκίσουμε τα Μνημόνια. Θα διώξουμε το ΔΝΤ». «Δεν θα πάρουμε νέα μέτρα». Αυτά και άλλα από τους συγκυβερνώντες, έως τη νέα αναδίπλωση. Από την αντιπολίτευση ακούγονται άλλες «αλήθειες», μελλοντικές και γι’ αυτό πιο εύκολες. Oμως και εκεί τελευταίως κάποιοι καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα απ’ ό,τι φαντάζονταν. Ολα αυτά συμβαίνουν γιατί όταν πέφτει κανείς από τα σύννεφα προσκρούει στο ξερό έδαφος της πραγματικότητας και «σπάει τα μούτρα του».

 Η Ευρώπη (βλέπε Γερμανία) δεν κατανοεί, για διαφόρους λόγους και σκοπούς που θα αναλύσουμε άλλη φορά, ότι στις ακραίες καταστάσεις χρειάζονται υπερβάσεις, κούρεμα ή βραχύ πάγωμα του χρέους, μέχρι η Ελλάδα να μπουσουλήσει στην ανάπτυξη. Ετσι,  αναπότρεπτα, οδηγούμεθα ολοταχώς στη θέση τριτοκοσμικού μέλους της ευρωζώνης. Με την αδιαπραγμάτευτη, ελπίζω, προϋπόθεση ότι παραμένουμε μέλος.

Εδώ έρχεται το ερώτημα. Πόσο πολιτικοί είναι οι πολιτικοί  μας που δεν αλλάζουν όταν αλλάζουν όλα γύρω μας; Αφού διεδέχθη η μία κυβέρνηση την άλλη (σε πέντε χρόνια, πέντε κυβερνήσεις και βλέπουμε…) και αφού φθάσαμε στο αμήν, διερωτώμεθα τι θέλουν οι άλλοι και όχι τι κάνουμε εμείς. Το έχουμε ξαναπεί. Οι άλλοι τα θέλουν όλα. Από τον καιρό του Θουκυδίδη και του περίφημου διαλόγου μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων δεν αλλάζουν οι νόμοι που διέπουν τη σχέση ισχυρού – αδυνάμου.

Τι πρέπει να κάνουμε; Να βγούμε μπροστά και όχι να ακολουθούμε. Να μη χάνουμε χρόνο, πράγμα που λειτουργεί εναντίον μας. Δράση και όχι αδράνεια. Πρωτοβουλίες και όχι υστεροβουλίες. Προώθηση πολιτικών που ξέρουν να ενώνουν και όχι να χωρίζουν, που ξέρουν να ενεργούν συλλογικά και όχι προσωπικά, που ξέρουν να σχεδιάζουν και όχι να αυτοσχεδιάζουν, που ξέρουν τη διπλωματία των κοινών σημείων αλλά και των επαγωγικών διαφορών, που διαθέτουν αξιοπιστία.

Και πού θα βρεθούν;

 Η Ιστορία δεν έχει αυτοματισμούς. Αν οι υπάρχοντες πολιτικοί μπορούν να ξεχάσουν τη «μοναδικότητά» τους και να προαγάγουν τα κοινά, υπηρετούντες και όχι υπηρετούμενοι, τότε κάτι μπορεί να αλλάξει και να φανεί το νέο. Αλλιώς…

ΥΓ: «Quo vadis, Κύριε;» ρώτησε ο λιποτακτήσας από τη Ρώμη των διωγμών Πέτρος. Στη Ρώμη ήταν η απάντηση. Η δική μας Ρώμη είναι η Ενωμένη Ευρώπη. Εκεί και οι μάχες μας.